Nico Dijkshoorn

Misschien laat Anouk haar reet wel weer even zien, net als op Twitter


Ik geef het maar eerlijk toe: net als Anouk wil ik al een jaar of zeven naar het Eurovisie Songfestival. Anouk heeft gekozen voor een rustig liedje. Mooi gezongen en de tekst gaat ook nog ergens over. Over vogeltjes en dat we weg moeten vliegen omdat we eigenlijk allemaal een soort van vogeltje zijn.


Een gelaagde tekst. Dan ben je bij voorbaat kansloos. En dat is ook de bedoeling. Anouk wil als laatste eindigen. Winnen is een horror-scenario. Marketingtechnisch is haar deelname een briljante zet.


Haar fans krijgen precies wat ze willen: een onberekenbaar, lekker gek wijf. Misschien laat ze haar reet wel weer even zien, net als op Twitter, of weigert ze camerarepetities te doen. Als je wilt communiceren dat je een onaangepaste motherfucking bitch bent, dan zit je goed bij het Eurovisie Songfestival. Ik verheug me erg op de beelden. Anouk wachtend op de uitslag, vlak naast de andere artiesten, terwijl ze zich langzaam klaar vingert met een meebewegend vogeltje op haar hand.


Ik zou een veel nederiger deelnemer zijn. Als het nodig is om in een korte broek op te treden, met groene rubber laarzen, dan is dat maar zo. Ik heb me de laatste jaren verdiept in het commentaar van Cornald Maas en Jan Smit. Daar steek je veel van op. De truc is dat je in enkele zinnen gekarakteriseerd moet kunnen worden.


Ik heb het over dit soort aankondigingen. 'Rusland laat zich vertegenwoordigen door Boris Benezin, een blinde boer die als driejarig jongetje het huis van zijn ouders in brand stak. Hij zingt een liedje over scholfilet. Luistert u naar Bzir, Bzir, Bzir wat zoveel betekent als Dood, dood, dood. Veel plezier met Boris Benezin.' En daarna wordt een zanger met een herdershond het podium opgeduwd, die de mensen in de zaal vraagt om tijdens het lied een brandende aansteker boven het hoofd te houden.


Ik heb mijn liedje en performance toegesneden op de aankondiging. 'En dan is het tijd voor onze eigen Nico Dijkshoorn, die gisteren tijdens de repetities nog drie keer flauwviel. Nico zingt, in zijn veelbesproken half-open vleeskleurige stretchbroek, het lied Hatsekidee van een meter of twee, een opzwepend liedje over iets van een meter of twee. Laten we gaan kijken en luisteren naar Nico Dijkshoorn, die dit lied opdraagt aan alle dove mensen met een leesprobleem. Kijk eens even, daar staat hij. Hij heeft er zin in. Nico, succes!'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden