Nico Dijkshoorn

Zondag zong ik een liedje tijdens het Volkskrant-programma Zomer van de liefde. Aan het eind van de show werd schrijfster Lulu Wang geïnterviewd.


Nooit zag ik iemand vrolijker een podium opwandelen. Lulu Wang zwaaide naar ons alsof we zestien uur lang in de moordende zon op haar hadden staan wachten. Jammer dat we geen rode vlaggen bij ons hadden. Ook na het interview zwaaide Lulu Wang. Omdat het de Zomer van de Liefde was zwaaiden wij terug. Dag, Lulu Wang! Tot je volgende boek.


Na afloop deden wij met zijn allen of Lulu Wang heel bekend was. We gunden het haar zo. We prezen haar om dat geweldige idee: je nieuwe boek uitbrengen als een app. Wij dachten zeker bijna wel een soort van dat iedereen dat ongeveer wel zou gaan kopen, dachten wij. Daarna lieten wij een boek signeren dat we nooit zouden lezen. Wij wilden Lulu Wang dolgraag heel gelukkig maken. Zo een middag was het. Ik heb gevraagd of ik haar naar haar auto mocht dragen, maar nee hoor, ze ging gewoon lopen, net als alle andere mensen.


Een half uur later stond ik met mijn vriendin een zacht geworden bamiblok te eten vlak voor automatiek Febo op het Stadionplein. Naast ons stond de arrogantste reiger ooit. Hij at alleen maar kalfskroket en kaassoufflés. Als je hem een patatje wilde voeren klemde hij zijn snavel even kort om je bovenarm en keek je dwingend aan.


Toen kwam Johan Cruijff binnen. Hij zwaaide niet. Allemaal zagen wij meteen dat het de echte Johan Cruijff was, met dat haar en die oogjes en die neus. Omdat het de middag van de liefde was deden wij met zijn allen net alsof het heel normaal was. Ondertussen hielden we hem goed in de gaten. Nieuwe klanten die binnenkwamen waarschuwden wij met een korte hoofdbeweging. 'Links van je. Johan Cruijff.'


Mijn vriendin hoorde wat hij bestelde. Vijf kroketten. Daar moest ik bijna om huilen, zo lief vond ik dat. Daar stond hij, vlak voor het stadion waar hij ooit met 8-2 met zijn Ajax verloor, en hij wachtte geduldig op zijn kroketten.


We keken met zijn allen hoe hij naar zijn auto liep, hoe hij de kroketten voorzichtig op de passagiersstoel neerlegde en zijn motor startte. Daar ging hij, op weg naar vier mensen die juichend dat zakje open gingen maken. Johan Cruijff, ik zag het zelf, is Liefde.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden