Nico Dijkshoorn: het verontrust mij dat ik zo moeilijk boos te krijgen ben als het om voedselbedrog gaat

Het hoort misschien niet, maar ik word nu eenmaal graag bedrogen door de commercie.

Nico Dijkshoorn
Nico Dijkshoorn Beeld
Nico DijkshoornBeeld

Een week geleden zag ik mijn collega Teun van de Keuken, ex-chocoladevechter, met allemaal producten voor zich op tafel bij Eva Jinek zitten. Ik vind het heel fijn als mensen objecten meenemen naar de studio. Bij DWDD stond ik ooit, vlak voordat de uitzending begon, naast wetenschapper Vincent Icke. Onder zijn rechterarm droeg hij een heel groot ontbijtbord en in zijn rechterhand had hij een doperwt. Tien minuten later legde Vincent uit hoe groot de zon was en hoe klein de aarde. Hij legde de erwt op het bord. Applaus!

Maar nu zat Teun er. Eva liet een fles ketjap zien en zei: hier zitten dus 46 klontjes suiker in. Ik dacht: dus daarom vind ik het zo lekker. Ik had moeten denken: dat gebruiken we dus niet meer, maar wat ik werkelijk dacht was: makkelijk, hoef ik niet meer 's nachts stiekem zes lepels chocopasta naar binnen te werken. Voortaan gewoon even een fles ketjap aan de mond.

Dat is een beetje het verontrustende gedeelte in deze column: ik ben het volledig met Teun eens en ik weet dat het grootkapitaal zich als een slang in mijn buik werkt om daar de hardwerkende arbeider met list en bedrog op de knieën te dwingen met inferieur voedsel, maar die informatie komt niet echt binnen.

De studio's van Jinek en DWDD zijn heel klein, maar ze doen alsof hij heel groot is. Ik denk vier keer per week dat ik een miljoen heb gewonnen als ik mijn post openmaak. Ik denk dat ik minder energie gebruik tijdens het lopen door de vernieuwde achterhiel-vering met opgebouwde reserveboost. Ik kijk met een speciale bril op naar films die er nog steeds uitzien als de herfstdoos van een zwakbegaafd kind.

Ik houd blijkbaar van een beetje bedrog. Zo denken bijvoorbeeld heel veel mensen dat ik een dichter ben. Ik koop producten die worden gedemonstreerd op de markt. Twee maanden geleden kwam ik thuis met een borstel die in twee halen al het hondenhaar van je bank verwijdert. Ik heb geen hond. Op dit moment heb ik zes apparaten waarmee je een radijs heel leuk kunt schillen.

Maar eerlijk is eerlijk, bij dat voedselgedoe van Teun knaagt het een beetje. Bij Jinek had Teun het vooral schuimbekkend wild over een kalfsleverworstje zonder kalf. Dat stond niet op de verpakking. Schande. Ik dacht: worst zonder kalf, dat lijkt me een voordeel.

Kalfjes zijn heel jong. Die hebben nog een heel leven voor zich en dan vind ik het een beetje ongepast dat ik als mens heel teleurgesteld in de rondte moet gaan stampen omdat ze geen kalf in mijn worstje hebben proberen te proppen. Volgens Teun zit het worstje vol met varkenspuree, aangelengd met water. Dat vind ik wel een vreselijke ontdekking, dat er water in zit.

Het verontrust mij dat ik zo moeilijk boos te krijgen ben als het om voedselbedrog gaat. Al schrijft Teun van de Keuken volgende week dat paprikachips voor 80 procent bestaat uit kartonpulp, aangelengd met vluchtelingenurine en dat ze die ribbels erin krijgen door een kudde doodsbange konijnen - tijdens het bakken van de chips - door de oven te laten draven, dan nog sleep ik mij op mijn buik naar de buurtsuper om een zak te kopen.

Zo zit het volgens mij. Ik wil graag worden bedrogen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden