Nibali slaat weer een dubbelslag

Op de dag dat ook Contador afstapt, deelt etappewinnaar Nibali de knock-out uit aan zijn concurrenten.

LA PLANCHE DES BELLES FILLES - Voor de tweede keer in deze Tour de France sloeg Vincenzo Nibali een dubbelslag. Vorige week zondag was de gele trui niet meer dan een bonus bij zijn verrassende ritwinst in het Engelse Sheffield. Maandag was de ritwinst het extraatje bij de herovering van de eerste plaats in het klassement. De dubbelslag als een vermoedelijke knock-out.


La Planche des Belles Filles is een mooie naam voor een pukkel in een glooiend landschap. Aan die naam is een legende verbonden. De mooie meisjes vluchtten tijdens de Dertigjarige Oorlog naar de top, op de vlucht voor wrede en op seks beluste soldaten. Eenmaal boven nam Inès, de mooiste van allemaal, ze mee de dood in. Liever dat dan de schande en de pijn.


Het Franse woord planche moet in dat perspectief worden vertaald als loopplank. Ruim vier eeuwen later is het niet moeilijk opnieuw een symbolische betekenis in dat woord te vinden. Bovenop La Planche des Belles Filles lijkt Nibali (29) de loopplank naar de overwinning in de Tour van 2014 te hebben ingetrokken.


Natuurlijk, de ronde is slechts een week plus een paar dagen onderweg. Vanzelf, de Alpen en de Pyreneeën moeten nog komen. Zeker, een lelijke val kan ook Nibali van zijn kansen beroven. Maar de krachtsverschillen lijken op dit moment zo groot, zowel individueel als collectief, dat alleen dat laatste roet in het eten kan gooien.


Het is een merkwaardige ontwikkeling in een koers die in de verf was gezet als een duel tussen de Britse titelverdediger Chris Froome en zijn Spaanse uitdager Alberto Contador. Nu, terwijl de bergen nog niet eens toe zijn aan het formaat buitencategorie, zit de één al thuis met een gebroken pols. De ander, die met het gebroken scheenbeen, zal dat binnenkort ook doen. Tien dagen Tour, duel geannuleerd.


De logica zou willen dat daarmee de strijd open ligt. Favorieten weg, kanshebbers grijpen hun kans. Maar een van die kanshebbers blijkt allang veel meer te zijn dan dat. De koningen in spé zijn gevallen, lang leve de werkelijke koning.


Terugkijkend op die laatste tien dagen werd het huidige koninkrijk, dat van het blauw-gele Astana, al in Sheffield gevestigd. De vermoedelijke winnaar van 101ste Tour toonde zich voor het eerst in de afdaling van de Côte de Jenkin Road, een urbane uitstulping van 800 meter hoog. Drie dagen later dokkerden de deelnemers over slordig gerangschikte kasseien richting Arenberg. Was hij ook de beste in.


Wat zich dus maandag ontvouwde op de Planche des Belles Filles was niet meer dan een bevestiging van de gebeurtenissen in Sheffield. Een week lang droeg Nibali de gele trui, om hem de daaropvolgende zondag over te dragen aan de Fransman Tony Gallopin.


Dat leek een zwaktebod, maar is juist een meesterzet geweest. De ploegleiding van Astana en hun kopman zullen toen al in de tiende rit een vroege aanval van een outsider hebben verwacht. Dat gebeurde ook. Het was de als zesde geklasseerde Pool Michal Kwiatkowski die de knuppel in het hoenderhok gooide. Ploeggenoot Tony Martin fungeerde als de betreffende knuppel, een ongelooflijke prestatie na zijn inspanning van een dag eerder.


De Duitser plaveide de weg voor Kwiatkowski. Hij deed het zo verpletterend dat Astana blij zal zijn geweest met de hulp van Lotto. Het team van Gallopin probeerde in de achtervolging te redden wat er te redden viel. Vergeefse moeite, de nationale feestdag maakte geen onvermoede krachten los bij geletruidrager Gallopin. Het verschil schommelde steeds rond 4 minuten en werd pas serieus kleiner in de finale, toen ook de concurrentie zich met de wedstrijd ging bemoeien.


Vooraf werd het strijdtoneel vermoed in de gevaarlijke afdaling van de voorlaatste col, die van de Chevrères. De beslissing viel in de laatste kilometers van de Planche des Belles Filles, de berg die in slechts twee afleveringen een Tourbegrip is geworden. Twee jaar geleden toonde Froome zich er de Tourwinnaar die hij pas een jaar later daadwerkelijk zou worden. Nu werd het een erepodium voor een kampioen die op weg is naar een trilogie: Vuelta 2010, Giro 2013 en, met potlood, Tour 2014.


Nibali liet zich eerst nog gangmaken door land- en ploeggenoot Scarponi, die wonderbaarlijk snel terugkeerde aan het front na een pijnlijke salto. Het slotakkoord eiste hij zelf op. Nibali liet zijn rivalen achter zich en deed daarna hetzelfde met de vroege vluchter Rodríguez.


Waar anderen spartelend boven kwamen, arriveerde Nibali met de linkerduim in zijn mond. Dat was, zei hij later, een groet aan een dochter die haar vader mist.


Emma Nibali, geboren op 28 februari van dit jaar, zal het nog twee weken zonder hem moeten stellen. Een peloton van gele knuffelleeuwtjes, het dagelijkse cadeau aan de klassementsleider in de Tour, zal haar tot troost zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden