New York is ook niet alles

Na twaalf jaar Amerika vestigen Adam Curry en zijn vrouw Patricia Paay zich weer in Amsterdam. Als tussenstop. Met een huis van vier miljoen aan de Keizersgracht en een hightech-hotel in Sloterdijk denkt de voormalige presentator van Countdown het wel even uit te houden....

V

RACHTWAGENS rijden af en aan. Als de ene chauffeur de andere de huid heeft vol gescholden en als ook de strijd om de laatste vierkante meter parkeerruimte is beslecht, kan het laden en lossen beginnen. Het is in een straat met naai-ateliers en shabby kledingwinkels. Om de hoek bevindt zich het chique warenhuis Macy's, maar goed, dat is om de hoek. Op dit plekje van midtown Manhattan is even geen plaats voor glitter en glamour, ook niet aan de buitenzijde van het gebouw waarin het kantoor van Think New Ideas is gevestigd.

Binnen belt Adam Curry, Thinks chief technology officer, met een klant. Hij vertelt hem over zijn voorgenomen verhuizing, terug naar Amsterdam, want New York is ook niet alles en hij had zich ooit heilig voorgenomen de United States ('You naait me steeds') voor het jaar 2000 te verlaten. Dat gaat lukken, zoals onlangs ook mocht blijken uit de berichtgeving in 'de bladen'. Aan de Keizersgracht heeft Curry voor zijn gezin, dat verder bestaat uit echtgenote Patricia Paay en dochter Christina, een optrekje gekocht waarover Story wist te melden dat het vier miljoen gulden had gekost. Dus daar stond weer een foto van het echtpaar Curry-Paay naast een verhaal dat maar ten dele klopte - terwijl, zegt Curry, 'ik mijn moeder nog niet eens had kunnen vertellen dat we een nieuw huis hadden gevonden'. Het is 'superlullig', hè. Als ze zo met je aan de haal gaan.

Intussen piept links de e-mail zich naar binnen, gaat rechts een zaktelefoon af en vertelt Curry op ontspannen toon over 'effectief communiceren'. Op het bureau ligt de Marlboro Light, naast zijn stoel de shag uit Nederland. Curry praat, leest op een monitor de koers van het aandeel Think af, praat nog meer, kijkt met een half oog naar de tekst van een bericht dat zojuist is binnengekomen, praat door, strekt de handen uit naar het toetsenbord en tikt vier woorden terug. Verontschuldigend: 'Ik krijg honderd, honderdvijftig e-mailtjes per dag.'

Nederland kent hem nog uit de tijd, midden jaren tachtig, dat hij op televisie schokschouderend het popprogramma Countdown presenteerde. In 1987 maakte hij, krap 23 jaar oud, de overstap naar MTV in Amerika. Met Paay, de vrouw achter al zijn schermen, verhuisde hij naar New York. Party! 'We kwamen terecht in een penthouse, op de 42ste verdieping, bij Central Park. Michael Bolton als buurman, limousine voor de deur. Ja, het ging hier hard.'

Maar gedurende dat bestaan als halve artiest had zijn liefde voor computers, stammend uit de periode waarin hij eindeloos 'aan het klootzakken was' met de oer-apparaten van Philips en Sinclair en Commodore, hem niet verlaten.

'De eerste week dat ik hier zat, heb ik gelijk een Macintosh-computer gekocht met een knots van een harde schijf erbij, zo'n kast waar maar twintig megabyte op paste. En toen hoorde ik steeds over die geweldige club die Internet heette. Moeilijk om erbij te komen, zeiden ze, maar allemaal slimme mensen hè, en als je er eenmaal op was...' Zo is het gegroeid. 'In die zeven jaar dat ik bij MTV zat, was ik thuis met de hele wereld aan het e-mailen. Ik heb dat allemaal spelenderwijs geleerd.'

Zoals hij ook spelenderwijs in de computerbusiness verzeild raakte. On Ramp heette zijn eerste bedrijfje, Think is het tweede. De zaken gingen zo goed dat hij in 1994 afscheid kon nemen van MTV. 'Ik wist bovendien ook wel dat het tijd was om te gaan. Ik was 29 en stond daar te presenteren voor kids van 18. En bij MTV begonnen ze ook nog eens te zeiken over mijn haar. Dat het te lang was, en zo. Maar ze gaan mij toch niet vertellen hoe ik eruit moet zien? Zijn er problemen met de kijkcijfers? Nee? Dan shut up.'

Hij kon de eer aan zichzelf houden, al was er nog het getouwtrek over de naam MTV.com, die hij intussen had laten registreren omdat hij nu eenmaal bij MTV werkte en een adres wilde hebben waar de mensen hem per e-mail konden bereiken: adam@mtv.com, simpel, toch? 'Het is nooit mijn bedoeling geweest MTV.com te kapen, of zo.' De partijen kwamen, na een geruchtmakende rechtszaak, een schikking overeen.

Hij is er niet slechter van geworden. Gehuld in piekfijn pak ('Soms moet je een beetje poppenkast spelen') geeft hij een rondleiding door de burelen van Think, het 'interactieve advertentiebureau' dat hij met de gesjeesde gitarist Ron Bloom oprichtte. Die hangt nu de directeur uit, terwijl Curry zich mag buigen over de toekomst en de techniek.

Ze doen het aardig, Think barst bijkans uit zijn voegen. Op de elfde en de twaalfde verdieping van het pand aan West 36 Street zitten de mensen zo ongeveer bij elkaar op schoot. In een glazen kast zoemen de servers, overstemd door het geronk van de luchtafvoer die de boel op temperatuur moet houden. Modern times rock 'n' roll.

Met twee in spijkerbroek en T-shirt gestoken mannen die het hart van Thinks systeem bewaken, heeft Curry het over een handig cd-rommetje dat hij eerstdaags wel even zal komen brengen. Grapje hier, kwinkslag daar. Een paar jaar geleden heeft hij de 'vrijdagmiddagborrel' ingevoerd, een 'typisch Nederlandse gewoonte'. De jongens en meisjes zijn er tegenwoordig niet meer weg te slaan. Adam Curry is een leuke baas. Desondanks moet hij, nu Think voor de tweede keer in korte tijd uit zijn jasje is gegroeid, uitkijken dat ze zijn kamer niet onder zijn kont vandaan trekken als hij weer eens op reis is. 'Iedereen zit op mijn hoekje te vlassen.'

Aan de muur van die kamer heeft hij twee reproducties hangen met driemasters erop. Naast de deur is een tekening van zijn dochter geplakt. Vlinders en bloemen. 'Heaven on earth', heeft ze erboven genoteerd. Dat is niet geheel bezijden de waarheid, hij heeft het hier naar zijn zin. Maar een tijdje geleden begon de onrust toch weer te knagen. 'Als je een bedrijf naar de beurs brengt, als het in een jaar tijd van honderd naar vierhonderd man groeit: pffff. En ik ben wat dat betreft gewoon op, ik heb geen gevoel meer. Kijk om je heen: het lóópt, ik hoef niks meer te doen, de telefoon rinkelt niet, er is geen gezeik, iedereen weet wat ie moet doen. Hmmmm. Niet zo boeiend.'

Dus kan hij zich weer eens gaan bezighouden met het vervullen van een droom, en die droom heet Amby. 'Dat is een afkorting van ambiguous, van iets dubbelzinnigs, iets wat overal kan. Maar we hebben het eigenlijk over interactieve televisie.' Het is een project dat hij heeft bedacht met Arko van Brakel en Simon Cavendish, oprichters van EuroNet, de Nederlandse Internetprovider die vorig jaar is verkocht aan France Télécom. Hun samenwerking was voorbestemd, had Patricia hem thuis verteld. Het blijkt ook inderdaad te klikken, Curry heeft althans het idee dat het in zijn leven 'nog nooit zo geklopt heeft' als nu. Drie jongens onder mekaar. 'Er zijn wat interessante verschillen tussen hoe wij over de wereld denken en hoe de big business over de wereld denkt.'

Ondernemingen als kabelmaatschappij Casema en de Holland Media Groep hebben aangegeven mee te willen doen. De eerste contracten zijn getekend. In Amsterdam-Sloterdijk wordt gewerkt aan de aanleg van de Data Barn, een hightech-hotel dat 'security, stroom en de juiste locatie voor de netwerken' biedt. Al in september moet het nieuwe bedrijf in full swing zijn. 'Breedband' is het toverwoord: omdat Amby het kabelnet ten volle wil benutten, kan er bijvoorbeeld ook ruimte verslindende video 'doorheen gepompt' worden. Alles moet kunnen, straks. 'Wij zagen een zeer groot gat waar wij precies in pasten.'

Waarom ze zich niet op de Verenigde Staten hebben gericht? 'Omdat het in Nederland nog gewoon mogelijk is met de bobo's rond de tafel te gaan zitten. In Amerika hebben al die grote jongens last van wat ik een stock cock noem: kijk, mijn aandeel is 180 vandaag, dus mijn lul hangt tot hier. Wat weer kan leiden tot: ik hoef niet met je samen te werken, ik koop je bedrijf gewoon op. Dat is een mentaliteit die me niet bevalt. Nederland is fundamenteel anders. Er is vaak niet de financiële ruimte om zomaar alles en iedereen op te kopen, maar er is ook een cultuurverschil: mensen willen graag leren. Ik vind dat heel verfrissend.'

Hij laat op zijn laptop zien waar Amby toe in staat moet zijn. Ja, je kunt tv-programma's bekijken, ook die van gisteren, maar je kunt ook een videomailtje sturen naar je vrienden, of even poolshoogte nemen in de club waar je die avond hebt afgesproken. Curry en de zijnen voorzien ook een grote toekomst voor online gaming, spelletjes spelen op het net. Amby is doodeenvoudig, het ziet er zelfs in deze prille fase al goed uit, en het zou een hoop software overbodig kunnen maken. 'Nou ja, dit staat dan op de harde schijf, maar je kunt je wel een beetje voorstellen hoe het straks in het echt zal gaan.'

Urenlang legt hij uit, enthousiast. Dat doet hij ook geregeld voor een aandachtig gehoor van managers uit het Nederlandse bedrijfsleven. 'Die komen hier dan op, eh, ja, schoolreisje, zeg ik altijd maar. Dan komen ze met z'n allen, en dan willen ze van mij leren. Wat er gaande is in Amerika, met Internet, vooral.'

Bij Keen's, de zakenpub schuin aan de overkant, worden halverwege de middag even een gestoomde artisjok en een kreeftje weggeprikt. Voor het fatsoenlijk consumeren van de two pound lobster heeft Adam Curry een plastic schort omgehesen gekregen. Twee meter pak in een slabbetje. Op ondeugende-jongenstoon: 'Het is maar goed dat mijn vrouw dit niet ziet.' Die vindt dat natuurlijk zielig, een kreeft koken. 'Ben je gek, die lust er ook wel pap van.'

A

LWEER BIJNA tien jaar woont hij nu met vrouw en kind in Verona, New Jersey, in de heuvels, weg van het gemier en het geneuzel in New York, in een mooi, geel, houten huis met een zwembad en een fijne tuin. Binnen springt Jesse, de grote hond, op borsthoogte rond terwijl een wit koddig hondje (Chrissie) en een zwabbervormig hondje met een strikje op de kop (Zwabber) ergens laag bij de grond in luid gekef uitbarsten. Daartussendoor laveren dan drie katten, waarvan er eentje (Dicky) zelfs beschikt over Amsterdamse roots. Sinds het dier, nog in Nederland, werd aangereden door een auto, is het duurzaam de weg kwijt - voor de familie Curry reden om de veranda geheel met gaas te omkleden. Een bries doet belletjes tinkelen, in de tuin kwetteren verschillende internationale kleurenvogels, en het is nog maar gewoon vrijdagmorgen.

'Hoor je dat?', vraagt Curry, lekker onderuitgezakt, terwijl hij de vinger opsteekt bij het gebrom van een maaimachine in de verte. 'Daar word je toch helemaal gestoord van? Ik weet niet wat dat is met Amerikanen.' Die kunnen in hun vrije tijd niks anders doen dan zich met luidruchtige motoren storten op de verwerking van blad en gras. 'Schijnt hier op de een of andere manier te moeten.'

Dochter Christina (8) speelt met haar twee Furby's, geavanceerde speelgoedknuffels die kunnen kijken en praten. Patricia maakt zich op om naar de kapper te gaan, wat wel even kan duren, maar ze wil voordien graag kwijt dat ze het oppervlakkige karakter van de gemiddelde Amerikaan voor geen meter zal missen, als ze straks eenmaal terug is in Europa. 'Bij ons gaat het allemaal wat dieper. We denken overal wat langer over na, we zijn wat serieuzer. Staat tegenover dat die Amerikanen veel meer lol hebben, die zijn blijer, van zichzelf. Komt natuurlijk ook door die oppervlakkigheid.'

Hun nieuwe woning in Amsterdam moet niet meer worden dan een tussenstop, noodzakelijk door de strenge quarantaine-regels die gelden voor huisdieren in het land waar ze uiteindelijk naartoe willen, Groot-Brittannië. Paay: 'Ik ga niet onze zes dieren een halfjaar in een kennel zetten.' Curry: 'Maar er is een nieuwe wet, dat hebben we zo'n beetje gevolgd op Internet, en die schrijft voor dat je beesten straks ook zes maanden in een ander EU-land mogen hebben doorgebracht. Toen dachten we: nou, we kennen nog wel een leuk EU-land.' Paay: 'We roepen altijd wel dat het voor de dieren is, maar we doen het gewoon voor Adam. Die moet in quarantaine, die wil ontzettend graag naar Amsterdam.'

Ze zien wel hoe het loopt. Curry is niet bang voor verandering - hij verhuisde bovendien wel vaker. Hij werd geboren in Washington D.C., woonde daarna drie jaar in Uganda, toen een paar jaar in Virginia. 'Mijn vader, die in de public relations zat, zou rond 1972 in Amstelveen een kantoor beginnen en we zouden na drie jaar teruggaan. Ik en mijn zusjes naar international school, we hadden een zeilboot, een drive-in-woning, de dollar stond op vijf gulden dus het was living high en fuck that, tot mijn ouders ons op een zondagavond in de keuken bij elkaar riepen om ons te vertellen: we blijven hier, we vinden het wel mooi, jullie gaan voortaan naar Dutch school. Op zondagavond in de keuken. Fuck! Dus ik kwam in de vijfde klas van Dutch school en ik sprak drie woorden Nederlands. Dat was heftig. Maar wel leuk.'

M

ET EEN vriendje verkocht hij 's zaterdags bij Valkenberg, een elektronicazaak, weerstandjes en transistortjes. Ze waren dol op sleutelen en schroeven met die dingen. 'Ik woonde in Nes aan de Amstel en daar zat ik thuis dan wat te kloten met een FM-zender. Mijn moeder reed me in de auto het dorp rond om te kijken hoever die zender reikte. We haalden de Amstel.' Ook was hij tv-piraat. 'De melkboer tegenover ons had de centrale-antenne-inrichting op het dak. Bliezen we Nederland 1 weg met vijf splitterversterkers en een zwartwit bewakingscameraatje. Kon het hele dorp meegenieten.'

Radio Tulipa, de ziekenomroep, vroeg in een advertentie om technici en presentatoren. 'Ik loog dat ik 16 was en werd prompt aangenomen, als technicus. Ik zat er laatst nog over na te denken, want nu, met die verhuizing, kom je weer allerlei ouwe dingen tegen.' Het plakboek bijvoorbeeld, dat zijn moeder maakte ter gelegenheid van zijn 22ste verjaardag. Zijn eerste contract met Veronica zit erin. Ook is er een knipsel uit het meidenblad Anita, waarin hij uitgeroepen wordt tot 'Stuk van de Week'. Op de bijbehorende foto loenst een puber met kort haar de camera in.

'Televisie heb ik nooit leuk gevonden', zegt Curry. 'Het werd me aangeboden. Ik was na drie maanden gestopt met college, waar ik voor terug moest naar Amerika, en ik dreigde een beetje het zwarte schaap van de familie te worden. Mijn ouders hadden gezegd: je mag een maand bij ons wonen, en je gaat naar school of je gaat ergens werken. Belt precies een maand later Lex Harding op. Of ik Countdown wil presenteren. Dat was nooit mijn ambitie geweest, maar wat doe je, als je 19 bent?'

Hij werd eigendom van Veronica, zegt hij opgewekt, voor 36 duizend gulden per jaar. Het enige dat daarbij kwam, waren de drive-in-shows. 'Daar mocht je zoveel mee ophalen als je kon, want dat kwam ook Intershow ten goede, de schnabbelorganisatie van Harding en consorten.'

Die shows waren niettemin vreselijk. 'Heel erg vervelend klote. Niets ergers dan bierglazen naar je hoofd, mensen die over je heen kotsen en je auto omgooien. Op het laatst was het heel heavy, maar ik dacht dan ook: als ik het doe, doe ik het goed. Had ik een enorme Amerikaanse limo aangeschaft, en ik had een veldtelefoon en een eigen discoset met een crew en een discjockey die eerst anderhalf uur draaide om de zaal een beetje op te warmen. Dan kwam ik binnen, ta-ta-ra-taaaaaa!, je kent het wel, met iemand die mijn koffers droeg, en mijn eerste plaat stond al klaar, helemaal gelikt was het, en dat vonden ze in Hilversum walgelijk. Maar ik had mijn hielen nog niet gelicht of al die collega's hadden ook veldtelefoons en limousines en discjockeys die ze vooruit stuurden. Dus het was het juiste idee. Ik was gewoon baanbrekend bezig.'

Over erkenning heeft hij niet te klagen, welnee, maar hij zou graag zien dat Patricia en hij eens wat meer credit kregen voor hun bijdrage aan de glamour in Nederland. 'Kijk, de mensen die in de scene zitten, die vonden het vreselijk en kotserig en waardeloos, maar de mensen thuis die vonden het leuk. Dus het publiek waar het om ging, dat snapte het. Ik vond dat ik, die jongen van de televisie die ergens kwam draaien in Biggekerke, in zo'n gevaarlijke limo moest rijden. Dat hoort gewoon zo. En er zullen er tien zijn die dan arrogante klootzak roepen, maar er zijn er duizend die het wel gaaf vinden. It's a show. Het was gewoon honderd procent show.'

En nu: Amsterdam. De grachten. Met 'all kinds of cool shit and cool people'. Hij heeft er ongelooflijk veel zin in. 'Weet je nog, vroeger, toen ik Headbangers Ball presenteerde op MTV? Daar stond ik dan, tussen al die muzikanten met lang haar, met mijn eigen lange haar en mijn eigen leren jas. Hands on, alles onder controle, onaantastbaar. Zo voelt dat nu ook weer een beetje. Alsof ik in het midden sta met mijn leren jas aan.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden