Netwerker in muziek

Jonathan Wilson kent 'iedereen' uit de oude muziekscene in Los Angeles. Dat is te horen.

Je moet er even naar zoeken in North Hollywood, Los Angeles, maar achter een non-descripte gevel klinkt onmiskenbaar het geluid van een repeterende rockgroep. Binnen, op een klein podium, staat Jonathan Wilson te soleren op gitaar. Er liggen Perzische tapijten op de grond, en aan de wanden hangen gouden platen van Bonnie Raitt en Warren Zevon.

Als Wilson zijn bezoek heeft opgemerkt en stopt met spelen, wijst hij nog even naar het plafond. Daar hangt het doek dat rockband Little Feat in de jaren zeventig gebruikte als achtergrond tijdens de tournee voor het beroemde live-album Waiting For Columbus (1978).

Dit is een plaats met muziekhistorie, legt Wilson (36) even later uit. The Alley, waar hij met zijn band aan het repeteren is voor een tournee die komende dagen ook Nederland zal aandoen, is een oefenruimte die al decennia lang gebruikt wordt door muzikanten.

Wilson heeft veel contact met de oudere garde. 'Ik ben jaren geleden vanuit North Carolina naar Los Angeles verhuist en kon bij een vriend gaan wonen die drumde. Dat was in de wijk Laurel Canyon hier vlakbij, de plek waar het in LA eind jaren zestig, begin jaren zeventig allemaal gebeurde. Dat Joni Mitchell, James Taylor en Frank Zappa hier geschiedenis schreven, hoorde ik pas later.'

Toen had Wilson zelf al contact gehad met andere legendes: Jackson Browne en Elvis Costello. 'Het gekke is dat hier nog steeds een sfeer heerst van muzikanten die elkaar allemaal kennen en ook opzoeken. Zo iemand als Elvis Costello, die ik op een van zijn platen begeleid, toonde oprechte interesse in mijn muziek. Hij vroeg om cd's met demo's, waar hij ook echt naar luisterde.'

Wilson zelf werkte de afgelopen jaren vooral aan zijn plaat Gentle Spirit, die eerder dit jaar verscheen en lovende kritieken kreeg. Met hese, ingehouden, wat bevende stem die wijlen Elliott Smith in herinnering roept, zingt hij zijn liedjes. De plaat ontstijgt het singer-songwritergenre door de psychedelische arrangementen en wendingen in elk nummer.

Wilson: 'Ik had een plaat als Astral Weeks van Van Morrison voor ogen. Met nummers die een meer jazz-achtige structuur kennen, waarin de band de ruimte krijgt om zeven, acht minuten te improviseren, zonder echt uit het liedje te stappen.'

Een andere invloed is onmiskenbaar David Crosby's eclectische solodebuut If I Could Only Remember My Name uit 1971. 'Ja, ik hoor het nu, ook omdat er veel aan gerefereerd wordt, maar ik heb die plaat nooit zo goed beluisterd als bijvoorbeeld de solo-platen van Gram Parsons.'

Crosby viel het talent van Wilson direct op, en nodigde Wilson zelfs uit om mee te doen. 'Dat klinkt allemaal een beetje klef, alsof ik de hele tijd achter al die grootheden aan zou hollen, maar dat is niet zo. Maar het is hier een betrekkelijk kleine scene van muzikanten die elkaar allemaal leren kennen via de nog overgebleven studio's.

'Nu iedereen zijn muziek thuis opneemt met een computer verdwijnen de studio's steeds meer. Ik heb er nog wel een, waarin op dit moment The Breeders aan het werk zijn.' Eind vorig jaar werkte ook Gillian Welch er aan haar plaat The Harrow And The Harvest.

Een goede netwerker, zo wil Wilson zich wel omschrijven. 'We kunnen als muzikanten onder elkaar veel regelen en elkaar van advies dienen, maar ook nu nog hebben we gewoon een ouderwetse platenbaas nodig die zegt: ik vind je goed, ik ga zorgen dat de wereld je plaat zal horen. Wat dat betreft is er sinds de jaren zeventig niet veel veranderd. Alleen valt er niet zoveel geld meer te verdienen. Want iedereen kan me horen, maar niet iedereen wil ervoor betalen. Daar heb ik vrede mee, ik maak muziek omdat ik dat het leukste vind dat er is. Als ik mezelf maar kan onderhouden ben ik een gelukkig mens.'

Jonathan Wilson speelt 13 en 14 november in het voorprogramma van Wilco in Utrecht en Tilburg en staat zaterdag 19 november op Crossing Border, Den Haag.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden