Nest

We woonden, dachten we, aan een rustig pleintje. Onze kinderen vertrekken in colonne naar de basisschool, de buren vertrekken vroeg naar hun werk, en het plein sluimert verder....

Zonder enige vooraankondiging zag ik dat op een morgen een bouwploeg was gearriveerd. Pal onder onze neus werd begonnen met de bouw van een woning. Zonder enige vooraankondiging werden de fundamenten gelegd op een plaats zo pal voor onze deur, dat de situatie schreeuwde om actie. Had ik iets gemist: waren hier kavels uitgegeven: was hiervoor een bouwvergunning verleend?

Ik wendde mij tot degene die kennelijk de leiding had: een jonge vent, keurig in een zwart pak, maar niet te beroerd om ook de handen uit de mouwen te steken. Een goed gesprek bleek niet mogelijk. Druk, druk druk en weg was hij weer. Ook zijn vrouw-vriendin bleek niet in de stemming voor een kennismakingsgesprek, dus stapte ik maar weer op mijn fiets, op weg naar een vergadering.

De dagen daarna bleef de bouw doorgaan. De buurt reageerde nonchalant. Het was immers bij ons voor de deur, voor de overige bewoners was er geen sprake van overlast en dat jonge stel moest toch ook ergens wonen?

Contact bleek nog steeds niet mogelijk en hoewel de woning niet klaar was, gedroeg het stel zich alsof het er al woonde. Bijna elke dag, het was amper licht, hoorden we ze buiten bezig en we vroegen ons af of het niet iets rustiger zou kunnen.

Elke dag als ik langsfietste zocht ik het nest, verscholen in het groen. In een fractie van een seconde kwam dan opeens de schok als je recht in de ogen van pa of moe merel keek. Als je geluk had bleven ze zitten: vaak ook vlogen ze op om rakelings langs je hoofd te scheren.

Het zal enkele weken geduurd hebben voordat de eieren gelegd waren. Afwisselend werd door het jonge ouderpaar de buurt afgezocht naar voedsel. Het nest werd nu permanent bewaakt. Na een tijdje vonden we lichtblauwe eierdoppen op de stoep. Aan het gepiep te horen waren de jongen geboren. Op een avond konden we onze nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en gingen we tijdens de afwezigheid van beide ouders even kijken. Diep weggedoken in hun nest zaten vijf jonge merels. Prachtig pluizig, met de oogjes nog gesloten.

Op een vroege ochtend was het buiten een drukte van belang. Onze merels klonken vreselijk opgewonden. Verontrust besloten we te gaan kijken: in de struik hing de kat van de buren die zich tegoed deed aan zijn ontbijt. In een paar minuten tijd was het nest leeggeroofd, de schoen die we wierpen kon daar niets meer aan veranderen.

Het nest is leeg, de merels zijn vertrokken. In de buurt van het nest liggen nog wat veertjes. We wonen aan een rustig pleintje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden