Nep

Nog niet iedere consument weet het klaarblijkelijk al, maar begrippen als ‘passie’, ‘puur’, ‘eerlijk’, ‘ambachtelijk’ en ‘authentiek’ zijn door de marketing en de media inmiddels zo uitgehold dat ze vanwege hun nietszeggendheid en hun voosheid de eerstvolgende honderd jaar eigenlijk door niemand meer in de mond genomen zouden mogen worden,...

Hetzelfde geldt wat mij betreft voor termen als ‘ontdekken’, ‘beleven’ en ‘proeven’, ook woorden die tegenwoordig alleen nog maar door bladendokters en copywriters worden misbruikt voor het opwekken en rondpompen van pseudo-ervaringen en surrogaatgevoelens: ‘Ontdek uw bandenhandel nú.’ ‘Beleef de kracht van je energieleverancier.’

Wat ook maar meteen voor een eeuw in de ban moet: al die aan ‘beleving’ gekoppelde winkelformules. Je kunt in het megatuincentrum nog net terecht voor een zakje bloembollen of voor een treetje viooltjes, maar toch niet dan nadat je eerst een kwartier door een archipel vol grijze tuinvazen, grijze lounge-banken en grijze kunstbloemen, en langs ‘buitenkamers’ vol nep-antiek en dito grijs steigerhout bent gedirigeerd. Het staat in ketens als Intratuin, gestyled en wel, allemaal verschrikkelijk intens ‘het goede leven’ uit te stralen. Maar wat ben je als terugtredende funshopper intussen blij dat, te midden van al die feelgoodterreur, ook een boerenhapsnurkerszaak als de Welkoop gewoon is blijven bestaan. Een winkel waar een tomaat niets meer of minder dan een tomaat is gebleven, en dus geen ‘verwentomaatje’. En waar een rubberlaars niet in rood met witte stippen wordt uitgevoerd, maar nog ouderwets in het zompige groen van een ingedroogde koeienflats.

Zowel vader als de kinderen De Jong waren ook nogal onder de indruk toen ze tijdens een kort verblijf op het platteland van dichtbij de verschijning van een echte tuinder in het Welkoop-filiaal meemaakten. De man had zo te zien echte modder aan zijn grote jatten, en ook een kennelijk serieus bedoelde overall aan. En hij kwam winkelen voor een mollenklem, in plaats van voor de ‘vergeten groenten’ waar wij bij de Welkoop natuurlijk vergeefs om kwamen. Een inzaaiprobeerpakketje vergeten groente? Goeie genade, wat was dat voor planeet waar wij over zoiets raars hadden gehoord?! Bedoelden we misschien bieten?

Jammer natuurlijk van dat misgelopen vergetengroentepakket, maar daar stond toch een echtheidsbelevenis tegenover. Zeldzaam, dezer dagen. Een soortgelijke ervaring overkwam daarna onze stadsjongens nog eens, toen in de nabijgelegen dorpskroeg een reus van een kerel in een geel oliepak kwam binnenstampen. Nee, dit was dus waarschijnlijk niet de plaatselijke gek, zoals zij ogenblikkelijk en een beetje bang vermoedden, als wel iemand met echte outdoorkleding aan. De marine look vóór die van Gaastra en Paul & Shark. Uit de tijd, kinderen, dat nog niet alles helemaal fake was.

Heel goed mogelijk dat ik als verklaard bladenliefhebber binnenkort ook definitief genezen ben van de nepperij in de tijdschriftenwereld, waarin ook alles zo bedacht, opgeleukt en van voor tot achter geformatteerd is. Mevrouw De Jong werd onlangs geïnterviewd voor het vrouwenblad Esta, in de kennelijke bedoeling om nou eens wat harde achtergrondinfo en getuigenissen uit de eerste hand te verschaffen bij wat hier af en toe over mijn en haar leven wordt geschreven. Voor de gelegenheid kwamen eerst een journaliste en vervolgens een equipe met een fotograaf, een assistent-fotograaf en een styliste met stapels kleren op werkbezoek. De nieuwe kleren wilde mevrouw De Jong tot verbazing van het tijdschriftteam niet aan, maar gelukkig hoefde dat een uitgebreide shoot, voor deze keer maar in haar eigen garderobe, niet in de weg te staan.

Twee weken geleden werd een van die foto’s van haar achter in de Esta gepubliceerd bij wijze van aankondiging van mevrouw De Jongs interview in het meinummer. Haar zoontjes herkenden hun moeder op het portret aan haar truitje en haar blouse, maar slechts met de grootste moeite nog aan haar gelaatstrekken. Die persoon met die appelwangen, die opgetrokken wenkbrauwen, die gummihuid en met die ogen bijna aan de zijkant van haar hoofd – dat was toch niet mama? Je begrijpt, wij wachten thuis met spanning op de echtheidservaring die het interview allicht nog wel biedt. En tot die tijd: beleef de heer De Jong nú!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden