Neil, vind je het erg als ik je Ruudje noem, dat praat wat makkelijker

Forever young

Zaterdagochtend las ik in Volkskrant Magazine een interview met Neil Young. Nou ja, interview. De interviewster was met een hoofd vol verboden onderwerpen richting Neil geduwd. Niks over de scheiding vragen. Begin over het milieu. Dat vindt hij leuk. Dan komt hij los.

Och, wat zou ik graag Neil Young hebben geïnterviewd. Gewoon in het Nederlands. Ik zou hem eerst even hebben hebben omarmd. Dat werkt altijd. Je komt binnen, er zit een legende in de hoek van een hotelkamer, hij staat op, wil je zo neutraal mogelijk een hand geven en dan pang, als een naaktslak om hem heen. Benen om zijn middel. Op zijn rug kloppen. Eventueel je hand door zijn haar doen.

Daarna mag je voor straf nog maar één vraag stellen. Deze. 'Neil, vind je het erg als ik je Ruudje noem, dat praat wat makkelijker. Ruudje, luister, ik heb me af zitten vragen hoe dat nou werkt, dat je dus een stem hebt als een aluminiumpijp over een badkamertegel en dat je dan toch denkt, weet je wat, ik ga zingen. Wegwerker, wat is daar mis mee? Kom op man. Je had ook professioneel tuinverlichting aan kunnen gaan leggen. Zingen. Jij. Schei uit, Ruudje.

Maar, goed, wat ik wil vragen is dit: hoe is het nou om Young te heten en dat je dan met zo'n ontzettende chagrijnige perkamentkop heel nadrukkelijk hier de namaakindiaan zit uit te hangen, want laten we eerlijk zijn Ruudje, kijk me eens aan als ik tegen je lul, dat ziet er natuurlijk niet uit hè, hoe je er nu bij zit nu, als Gekke Oude Bizon, met die vette grijze lamellen langs je hoofd. Blijf eens van je neus af.

Maar iets anders, Ruudje, weet je dat ik blij ben dat je je poncho niet aan hebt. Ik zeg het je eerlijk, dat zou ik lastig hebben gevonden, iemand interviewen die bloedserieus een poncho draagt. Dat ik een vraag had moeten stellen aan een hoofd. Want wees eerlijk, meer is het niet. Een hoofd op een gekleurd tafelkleedje. Je weet als interviewer dat er nog een heel lichaam onder zit, naakt waarschijnlijk, maar je moet net doen alsof je op je gemak een hoofd interviewt. Je mag best weten dat ik daar moeite mee zou hebben gehad.

Toch nog even over die poncho. Ik ben zó blij dat je hem niet aan hebt. Blanke mensen met een poncho, die willen dat je naar hun poncho vraagt. Dat is gewoon zo. Helemaal bij jou Ruudje. Jij hebt in de band Cor, Bie, Wil en Neus gezeten en dat is dan nog vreemder, dat er een heel beroemd iemand tegenover je zit, en die draagt een poncho. Vergelijk dat maar met Charles Aznavour die zich laat interviewen in zijn zwembroek, met een badmuts over zijn bril.

Een paarse poncho, ik zeg maar wat, met gele strepen, dat zou ik dus heel lastig hebben gevonden, om die poncho te negeren. Dan had ik aan jou moeten vragen wat voor poncho het is en dan was jij met een heel verhaal gekomen over het borduurwerk. Maar dat boeit me geen ass, Ruudje. In Nederland verdrinken we mensen met een poncho. Daar doen we een touw omheen en hopla, in een sloot, snap je. Maar wat ik wilde vragen: wat is je lievelingseten?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.