Negen Nieuwe Naakten / Kracht * * *

Levende beeldhouw-werken en Bert en Roos op weg naar geluk in een oude boerenschuur.

Negen Nieuwe Naakten door United-C * * *


Kracht door Matzer * * *


Theaterfestival Boulevard Den Bosch,9/8; www.festivalboulevard.nl


Misschien komt het door de locatie, maar van meet af aan denk je de personages te herkennen: de Egon Schiele-vrouw, mager en hoekig; de onaantastbare dames uit de foto's van Helmut Newton; Maria Magdalena, zoals zovele kunstenaars haar hebben afgebeeld, met weelderige haardos die haar borsten kan bedekken. In de bekende kunstwerken zijn ze vastgelegd in een beweging, één die hier had kunnen beginnen en dóórging - dat is de sensatie uit het begin van de voorstelling Negen Nieuwe Naakten.


Deze performance van het gezelschap United-C werd in het kader van het Bossche Theaterfestival Boulevard gemaakt op een speciale plek: het in aanbouw zijnde Stedelijk Museum. Een serie 'naaktstudies' is het, met nieuw en eerder werk van regisseur Maarten van der Put, samen met choreografe Pauline Roelants drijvende kracht achter de groep uit Eindhoven.


Een intrigerende start kortom, op die plaats waar straks zalen zullen zijn en mogelijk naakten zullen hangen daar waar nu nog steigers en kaal beton overheersen, door United-C met een paar vrij eenvoudige ingrepen en goed gebruik van licht omgetoverd in een beeldschoon decor. Het naakt wordt getoond, met overgave, kwetsbaar, strijdbaar, woest of ingetogen en aanvankelijk steeds boeiend: zeven vrouwelijke lijven als levende beeldhouwwerken, een borstkas, een bekken als uit een anatomische les.


De spanning sijpelt helaas langzaam weg wanneer een Japanse performer wel een heel lange solo krijgt, met Japanse tekst en weinig meeslepende bewegingstaal. Dat markeert de dip in het geheel, die pas weer wordt opgeheven met de slotsène waarin de dames met bloedrode bodypaint aan de slag gaan. Niet alleen levert dat verbazend leuke creaties op, maar het eindigt in een geestige stoeipartij, die de dodelijke ernst van sommige episodes prettig relativeert.


Een mooie combinatie van ernst en humor vind je voorts in Kracht, de theaterbewerking van de gelijknamige film (1990) van Frouke Fokkema door regisseur Madeleine Matzer. Op locatie in een oude boerenschuur treffen twee heel verschillende personages elkaar: boer Bert (Kees Hulst) en kunstenares Roos (Wendell Jaspers). Twee eenzame, rusteloze zielen die elkaar per toeval zijn tegengekomen in de grote stad, en die hopen elkaar rust te bieden op het platteland.


De locatie wordt optimaal benut; het is een landbouwbeurs, een hippe hoofdstedelijke tent, een schilderatelier en een vervallen boerderij in een handomdraai, met goed gebruik van videobeeld hier en daar. Pakkende muziek van Helge Slikker begeleidt de scènes, grappig het ene moment en hartverscheurend het volgende, naar gelang Bert en Roos hun wankele stappen zetten op weg naar een beetje geluk. Hulst en Jaspers zijn dan een genot om naar te kijken. Hij de barse boer, zij de kwikzilverige kunstenares, allebei even wanhopig. En dat geluk zit er niet in. Of misschien een heel klein beetje dan. Even.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden