Negen maanden geheelonthouding hebben mij niks opgeleverd

Beeld Gabriël Kousbroek

Als een mens na zijn 50ste eens wakker wordt zonder pijn, is hij dood. Het is bij mij iedere ochtend hetzelfde liedje: hoofdpijn, reumatiek, waterleiding, gasfabriek. Los van Knobbeltje heb ik inmiddels zo veel klachten dat ik hoognodig een algeheel medisch onderzoek moet ondergaan. De laatste check was in 2008 in de Clinica Doctor J. Mengele in Asuncion, de hoofdstad van Paraguay. De uitslag was dermate positief dat ik tot eind vorig jaar vrolijk ben doorgegaan met roken, drank en drugs.

Inmiddels hebben negen maanden geheelonthouding mij niks nakkes nada opgeleverd. Ik zie niemand meer - met thee maak je geen vrienden - en ik mis de roes. Daarom onderneem ik vandaag eindelijk de barre expeditie naar het medisch centrum in Olhão. Als ik niets onder de leden blijk te hebben, mag ik weer hoeren & snoeren van mijzelf. Wel zo gezellig met de Kerst voor de deur.

Puffend fiets ik van huis weg, droef nagestaard door mijn honden. Normaal gesproken rijd ik over de estrada da morte N125 naar Olhão, maar nu besluit ik om te rijden via het onooglijke lintdorp Quelfes, in de hoop dat er iets spannends gebeurt. Om het leven nog een beetje draaglijk te maken, doe ik vaak net alsof mijn leven een film is.

Midden in Quelfes krijg ik een lekke band. Gelukkig heb ik pechspray bij me. Een kwartier later zit ik onder het schuim en het vuil en is de band nog steeds plat. Ik snak naar cognac.

In de dorpskroeg wachten twee bejaarden op de dood en ruikt het naar plas. Ik hoor Amalia Rodrigues maar dat kan verdichting zijn. Niet voor niets komt fado van het Latijnse fatum: lot, noodlot. Ik bestel na lang twijfelen prikwater.

'Kom je uit Roemenië', vraagt de barjuffrouw. Wat zullen we godverdomme nou weer krijgen? Zo slecht is mijn gebit toch ook weer niet? 'Je hebt een raar accent, menino.' Jongetje! En dat terwijl ik binnenkort 55 wordt, maar dat hoeft verder niet in de courant. Dat leidt enkel maar tot misverstanden. Zo kreeg ik vorig jaar een jofele felicitatiebrief van een gepensioneerde antiekhandelaar uit Eindhoven. Het schrijfsel was tevens een tegoedbon: als ik ooit eens bij de man in de buurt was, wilde hij mij graag 'leegslobberen' en mocht ik 'm er gerust bij hem 'inproppen'.

Ik geef de bardame een luchtzoen en een exorbitante fooi en huppel naar buiten. Menino! Dit moment neemt niemand mij af. Olhão moet nog maar even wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden