Column

'Nee, tijdens de Nacht van de Vluchteling word je niet per se een beter mens'

Onherroepelijk kom je tijdens de looptocht van Rotterdam naar Den Haag jezelf tegen, schrijft columnist Lidy Nicolasen.

Vertrek van de wandeltocht tijdens de Nacht van de Vluchteling, in de nacht van donderdag op vrijdag.Beeld anp

Toen de zon opging, begon het druilerig te regenen. Jammer. Ik had me 25 kilometer lang afgevraagd hoe de ochtend zich zou aandienen. De nacht was helder geweest. Niet dat we elkaar zagen bij het licht van de maan of de sterren. Nederland baadt 's nachts in een walhalla van kunstlicht, ook langs de route die de Rotterdamse Wandelvereniging had uitgestippeld voor de Nacht van de Vluchteling. De meegebrachte fietslichtjes waren zelden nodig.

Op zo'n nacht blijkt er verbazingwekkend veel mooie natuur te zijn in de rafelranden van het zo verstedelijkte gebied tussen Rotterdam en Den Haag. Je kunt de snelweg links van je horen ontwaken en rechts van je overstemd worden door ijverig broedende vogels. De ganzen gakken verontwaardigd en agressief als je hun pad per ongeluk kruist, terwijl de meeuw rustig op het water blijft dobberen en geen aanstalten maakt zijn of haar kop uit de veren te trekken.

Op dat moment, dus als de druilerige regen het woestijnzand van de auto's spoelt en de plotseling opgestoken wind je in je rug vooruit blaast, heb je alle stadia van diepe vertwijfeling al gepasseerd. Ik doel op de onvermijdelijke existentiële vragen die rondtollen in je hoofd: voor wie doe ik dit helemaal? Hoe sadistisch zijn je sponsors voor deze helletocht eigenlijk?

Preken voor eigen parochie
Het is de fase waarin je je gaat ergeren aan de nagebootste mijnenvelden en andere preken voor eigen parochie, aan het op straat getekende 'dieptepunt' bedoeld om te lachen of aan de twee jongens met een gitaar op de fiets die je vrolijk toezingen dat je op de helft bent. Oh nee, echt waar? De helft pas? Je bent dan allang immuun voor de 'money in the mail'-song van de gelegenheidsband een rustpunt verder en je hebt besloten de rij voor het stinkende urinoir in te ruilen voor een struik.

Nee, tijdens de Nacht van de Vluchteling word je niet per se een beter of liefdevoller mens. Je bent overgeleverd aan jezelf, omdat je voetzolen steken, de beenscharnieren alleen gehoorzamen aan een gedachteloze eentonige cadans en je gaat zwalken als een dronkenlap. 'Schuif eens op', hoor je naast je, alsof je niet op een breed Nederlandse plaveisel loopt. Stoepranden veranderen in onneembare hindernissen en hobbels in het wegdek in potentiële killers. Je kijkt reikhalzend uit naar elke rustpost, maar daar aangekomen wil je meteen weer verder omdat je spieren je zeggen dat rust onherroepelijk roest. Door, door, door.

En ergens in die druilerige regen doemt ineens het beeld van een echte vluchteling op. Mannen, vrouwen, kinderen die het dagen achtereen zonder controleposten met koffie en broodjes, schoenen of blarenpleisters moeten doen. Je denkt te weten dat de verdwazing zich van hun meester heeft gemaakt, dat ze het ene been voor het andere moeten zetten en pas kunnen stoppen als er een veiliger plaats is bereikt. Onderweg vallen doden door uitputting, gebrek aan water of voedsel. De anderen lopen door, niet bij machte de zwakkeren overeind te helpen. Door, door, door. De blik op oneindig, de mond op lul maar an.

Bij aankomst in het centrum van Den Haag krijgen we een medaille aan een rood lint omgehangen. Er is koffie en brood en de zon schijnt. Ik realiseer me op de drempel ook dat mijn sponsors en ik een mooi bedrag op tafel hebben gelegd. Zonder de Nacht van de Vluchteling zouden we dat samen nooit hebben gedaan. Mij hoor je nooit meer zeuren over dit soort acties voor het goede doel.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden