Nee, hij heeft niets in de gaten

Dat was dus niks, Boston. Maar die stad was ook niet het eigenlijke doel van de reis. Ooit gingen geheime geliefden naar Maastricht, Leeuwarden of Brussel misschien, als het budget het toeliet en er genoeg moed verzameld was - om de buitenechtelijke begeerte om te zetten in daden....

Dit heeft zo moeten zijn, dit is geluk, this is heaven. Wakker worden naast en met een jeugdliefde in New York. Ultieme romantiek. Wandelen door Central Park, kunst kijken in het MOMA.

We lopen door de zalen en vertellen elkaar wat we mooi vinden en waarom. Zij vertelt over lang geleden, over familie die iets met kunst te maken had, en dat er ruzie was waaraan een pistool te pas kwam. Iets met overspel. We lachen en gaan door de glazen deuren de binnentuin van het museum in. We raken in elkaar verstrengeld. Verderop, ver weg, maar duidelijk aanwezig, het rumoer van de stad. Broadway Boogie Woogie. Alles lijkt te kloppen. Clichés kloppen altijd.

We varen met de pont naar Staten Island. Misschien wel de mooiste manier om die waanzinnige stad te bekijken, te voelen. Het zicht op het sobere en tegelijkertijd wulpse Vrijheidsbeeld en de schitterende skyline. Wie heeft dit ooit allemaal bedacht, getekend, gebouwd, gewild?

Het is ijskoud en het waait hard. Ze zit tegen me aan en ik ben de kachel voor haar koude innerlijk. We zwijgen en zinken weg in onze gedachten.

Dan, opeens, na een lange stilte, uit het niets haar stem.

'Als deze boot hier vergaat, nu, dan wil ik met jou samen onder de golven verdwijnen. Dan weet niemand dat we hier ooit samen zijn geweest. Dan zijn we voor altijd bij elkaar.'

Bonk. De kademuur ontvangt het schip als een oude bekende. Longtime lovers. We zijn weer aan wal. Haar woorden klotsen als wilde, schuimende golven in mijn hoofd. Alles is in orde, alles klopt, op één ding na. Haar mobiele telefoon werkt alleen in dat verre land waar ze al tien jaar woont. Maar hier is dat apparaat nutteloos. Dat moet anders, dat is gewoon een zakelijke beslissing, begrijp je? Het alibi om hiernaartoe te komen, is Werk met een hoofdletter, dus er moet getelefoneerd worden, snap je? Klanten, collega's, vriendinnen en echtgenoot moeten aan de praat gehouden en gerustgesteld blijven. Op zoek dus naar een winkel waar ze die dingen verhuren.

'Oké?'

'Oké.'

Ik weet het niet, het voelt niet goed. Een loshangend bladdertje verf van dit rendez-vous komt langzaam dwarrelend naar beneden. Het vernis van tien jaar geleden is oud geworden, inmiddels. Een ongemakkelijk en knagend gevoel dringt zich op. Is dit allemaal een vergissing? Sneldrogend stucwerk kan het plafond misschien bij elkaar houden. Verweerd houtwerk repareren, in de grondverf zetten, plamuren en in twee lagen aflakken. Wie weet helpt het.

Aan het werk dus. Neem die vrouw, voor wie alles, alles op het spel is gezet, mee naar de mooiste en beste plekken die je kent. Verleid haar, kus haar, raak haar aan. Sluit alle vluchtwegen af, laat alle slagbomen neer en doe haar een bod dat ze niet kan weigeren.

In de hotelkamer gaat de telefoon. Ze neemt op, praat in een onbegrijpelijke taal. De toon van haar stem is anders dan ik gewend ben. Lief, aardig, zacht.

Klik.

'Nee, hij heeft niets in de gaten. Ik hou van je, dat weet je toch?'

Ik voel haar hand op mijn wang, een arm om mijn nek, een zoen.

Nog twee dagen. We doorkruisen de stad en ik ben haar held. Die de weg weet, en ze vleit me en ik zak verder weg in drijfzand. Nu of nooit, alles op alles. Straks is ze in die andere wereld, die ik niet ken, ver weg. Onbereikbaar.

Zeven dagen voorbij. We bestellen een taxi en kijken naar de stad die langzaam maar zeker uit het zicht verdwijnt. We rijden door een onoverzichtelijk niemandsland naar het vliegveld. We stappen uit, ik draag haar koffer. Ze checkt in. Ik haal koffie. Gerommel met geld, een beker koffie valt op de grond. Ze lacht, ik lach mee. Nog even zitten we naast elkaar op een bank, nog tien minuten. We kussen elkaar. We kijken elkaar aan. We staan op. Nog één kus. De handbagage gaat door de röntgenmachine. Ik kijk naar haar rug, haar nek, haar voeten. Clichébeeld uit een Franse film. Ze zwaait zonder om te draaien. Ze is weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden