Nederlandse toestanden

Bijna had ik afgelopen woensdag mijn stem niet uitgebracht, zo was Ruttes gesmeek me gaan tegenstaan om ons toch alsjeblieft die dag naar het stemlokaal te begeven. De minister-president op zijn knieën, ik vond het geen gezicht. Als mensen soebatten, komt de sadist die klaarblijkelijk in me schuilt al snel om de hoek kijken. Bovendien drong het eeuwige 'club'lid er op aan dat ik voor de instandhouding van de regering zou stemmen, wat automatisch gedoogsteun aan de PVV zou betekenen. Heel mijn wezen van elitair links grachtengordeldier verzette zich daartegen. Tot een van mijn linkse hobby's hoort niet alleen de kunst, maar ook het links stemmen, soms tegen de klippen op. Dus, wel degelijk óp naar het stemlokaal met het doel deze regering een zo kort mogelijk leven te bezorgen en dat op democratische wijze.


In dat geval waarschuwde de premier ons voor 'Belgische toestanden', waarmee hij een regeringloos tijdperk bedoelde. Wonderlijk, hoe iemand zich in korte tijd onvervangbaar kan gaan voelen. België, de buurman die ons het naast moest staan, werd ons in Hollandse hoogmoed, als boeman voorgehouden. Dat schoot me eveneens in het verkeerde keelgat. Hadden we maar iets van de soepelheid, ontspannenheid en humor waarmee onze zuiderbuur zijn 'toestand' behandelt. Maar nee, met stijve nekken en verbeten lippen bewegen we ons door ons land. Zelfs de katholieken zijn hier erfgenaam van Calvijn.


Vervuld met goede, voor de regering slechte, voornemens betrad ik woensdag het stemlokaal, vanouds gevestigd in de school om de hoek. Het was een mooie zonnige dag. Ik dacht terug aan die andere dag, jaren geleden, toen wij, linkse elitairen, die aardige Joop den Uyl een fikse zege hadden bezorgd. Die werd daarna afgepakt door Van Agt/Wiegel, maar die gedachte wist ik te verdringen. Wel rees er een probleem: ik wist bitter weinig van de Provinciale Staten. Het duurde niet lang. Op de kieslijst trof ik de naam van Xander den Uyl aan. Denkend aan zijn vader (en met op de achtergrond Job Cohen) maakte ik zijn rondje rood. Met de linkerhand. Voor mijn rechterhand en -schouder liep ik, mij van mijn aangename plicht gekwijt, ter vereniging met het nuttige deel door naar het eerste bezoek aan mijn fysiotherapeute.


De dag was vertrouwd grijs toen ik donderdag wakker werd, na een deel van de nacht voor de televisie te hebben gebivakkeerd. Rutte c.s. stonden een paar zetels achter, maar die waren ze aan het inhalen. Morgen zal ik het weten, dacht ik in grote onnozelheid. 'Wie denkt dat we vanavond weten hoe die Eerste Kamer er precies uit zal zien, komt bedrogen uit', schreef John Jansen van Galen in Het Parool. In het matte donderdagochtendlicht voelde ik me bedrogen. In de provincies was het een en ander veranderd, maar in Nederland niet. De zaak bleef zoals ie was. En mijn partij was er ook niet veel mee opgeschoten. Ik voelde me katterig en geneigd tot nooit meer stemmen. Voorlopig hoef ik die Tweede Kamergezichten niet meer te zien. Opdringerige kwibussen.


Het gaat nu wel weer, dank u. Het stemlokaal is weer in handen van de kinderen. De vlaggetjes van het feest van de democratie zijn haastig weggehaald. In het besef midden in Nederlandse toestanden te zijn terechtgeraakt, overweeg ik een paar dagen een frisse neus te gaan halen in België.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden