Nederlandse politici zouden hun arm opofferen om de ABC-eilanden te behouden

Dat Nicolás Maduro - de Venezolaanse president die de Bolivariaanse revolutie van zijn voorganger gruwelijk ziet mislukken en zijn volk wegens honger naar elders ziet vluchten - de schuld op het buitenland zou schuiven, stond in de sterren geschreven. Eerst waren het de Amerikanen: het duivelse rijk van fascisten en imperialisten dat het machtige Venezuela op geniepige wijze zou ondermijnen. Nu heeft hij een nieuwe buitenlandse vijand gevonden, eentje van minder militair gewicht, eentje die zich wellicht makkelijker laat overbluffen, een klein, lief, schattig buurlandje: Nederland.

De meest westelijke buur van Nederland is altijd een beetje raar geweest, problematisch, niet altijd even stabiel misschien, lange tijd met een leider aan het hoofd die graag in uitroeptekens twitterde over de grootsheid van zijn Bolivariaanse Republiek en van zijn volk - en van zichzelf, want het type leider dat in uitroeptekens twittert, heeft het meestal erg getroffen met zichzelf.

De Venezolaanse president Maduro. Beeld reuters

Zolang de oliedollars Venezuela binnenstroomden, bleef de boel in het land overeind, kon sociale rust worden gekocht, kon verborgen blijven hoe waardeloos de rest van de economie ervoor stond en hadden wij er weinig last van. Al hing Hugo Chávez in zijn tijd graag de onberekenbare wildeman uit die zich met enige regelmaat liet ontvallen dat Nederland de Benedenwindse Eilanden Aruba, Curaçao en Bonaire beter aan Venezuela kon overdoen, want ze liggen daar maar, voor het grijpen, pal tegen de Venezolaanse kust aan. Een en ander ging gepaard met uitroeptekentaal en af en toe een militair vliegtuig dat 'per ongeluk' in het verkeerde luchtruim belandde.

Het was allemaal hanteerbaar. Lange tijd kon Den Haag de kwestie overlaten aan het clubje politici dat belast is met het verre buitenland. Syrië, Rohingya's, Iran: het is allemaal erg, het is allemaal belangrijk en ja, ook de toestand in Venezuela is uiteraard een zeer ernstige zaak die uiteraard onze volle aandacht heeft.

Sinds, mét de daling van de olieprijs de geleidelijke en onstuitbare implosie van Venezuela is begonnen, is evenwel een levensgroot probleem gegroeid aan de westgrens van het koninkrijk. De stroom bootvluchtelingen naar Nederlands koninkrijksgebied is de afgelopen jaren gestaag gegroeid. Afgelopen week spoelden de levenloze lichamen van twee mannen en twee vrouwen - vrijwel zeker Venezolaanse bootvluchtelingen afkomstig van een omgeslagen boot met vermoedelijk enkele tientallen mensen aan boord - aan op de Noordkust van Curaçao. Het is een kwestie van tijd voordat Aruba, Curaçao en Bonaire een Lesbos-in-het-klein zijn geworden.

En nu heeft Maduro besloten de aandacht van zijn tegen schaarste en hyperinflatie rebellerende volk te verleggen naar een nieuwe vijand. De smokkel van allerhande waar naar Curaçao, Aruba en Bonaire: daar komt het allemaal door. Er ging coltan, goud en koper langs slinkse wegen het land uit, en zie: alles stortte in. Grenzen dicht, spierballen rollen, wag the dog.

Het zal wel niet op vechten met Venezuela aankomen, al is het maar omdat Maduro hopelijk te blut is om zich een oorlog te kunnen veroorloven. En mocht het wel zover komen: gelukkig zijn Nederlandse politici dol op de voormalige Antillen, zouden ze de eilanden nóóit op het offerblok leggen en zouden ze hun rechterarm opofferen om de eilanden te behouden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.