Nederlandse ouders corrigeren hun kinderen ook

De ingezonden brieven van dinsdag 2 juni.

Beeld thinkstock

Suriname is geen voorbeeld

Nederland is de uitzondering. Daarmee besluit Sheila Sitalsing haar betoog over de voordelen van de Surinaamse opvoeding in VK Magazine. Ja, Nederland is inderdaad de uitzondering. Nederland staat al jaren in de top van landen met gelukkigste kinderen. Ook Suriname staat trouwens ergens in de top: maar dan in die van landen waar kinderen mishandeld worden. Unicef laat weten dat 86 procent van de kinderen in Suriname met gewelddadige discipline te maken heeft. En daar moeten Nederlandse ouders een voorbeeld aan nemen?

Als die Surinaamse opvoeding zo geweldig is, waarom komen Surinaamse Nederlanders dan vijf keer zo vaak met justitie in aanraking als autochtone Nederlanders? En waarom is er onder de Surinaamse jeugd dan sprake van zoveel tienerzwangerschappen en schooluitval?

Sitalsing beweert dat Hollandse pabomeisjes in Suriname zich verwonderen over toon en volume waarop de kinderen worden aangesproken. Ik vraag me af of ze zich niet eerder verwonderen over het gedrag van de Surinaamse kinderen. Blijkbaar is dat nogal slecht, want Sitalsing zegt zelf dat er op die scholen continu 'ga zitten, hou je mond' moet worden geroepen. Zo goed voeden Surinaamse ouders hun kinderen blijkbaar niet op.

En over een 7-jarig Mereltje dat 'stom wijf' roept naar haar ouders, zijn volgens Sitalsing alleen mensen die een niet-Nederlandse opvoeding hebben gehad ontsteld. Wat een onzin; daar ben ik net zo ontsteld over. Het hele stuk van Sitalsing gaat er ten onrechte van uit dat de typisch Nederlandse opvoeding er één zonder corrigeren is. Maar Nederlandse ouders corrigeren hun kinderen net zo goed. Al gaat dat gepaard met minder (verbaal) geweld dan bij Surinaamse ouders. En daar ben ik trots op, want dat levert fijnere volwassenen op.

Misschien zeggen Nederlandse kinderen minder 'u'. Maar eigenlijk vind ik dat helemaal geen prioriteit. Sitalsing zal mij wel een typisch Nederlandse ouder vinden, maar ik heb liever een gelukkig en zelfverzekerd kind, dat dingen goed wil doen omdat het dat zelf wil.

En niet uit angst voor een klap of snauw.

Eva Munnik, Amersfoort

Dit zijn de overige lezersbrieven van dinsdag 2 juni

Met die strontlucht valt het best mee

Strontlucht aan het Spaanse strand kopte de Volkskrant zaterdag boven een paginagroot artikel van Steven Adolf. Zeven Spaanse gebieden moeten zich voor het Europese Hof verantwoorden omdat hun afvalwaterzuivering niet op orde zou zijn.

De Spanjecorrespondent noemt Santiago de Compostella. De dichtsbijzijnde baai bevindt zich 37 kilometer verderop. Verder heeft Adolf het over tachtig zwarte vlaggen die de milieubeweging heeft toegekend aan stranden in Andalusië wegens verontreiniging van het kustwater.

Wat hij niet vermeldt, is dat er van de 3.917 blauwe vlaggen die wereldwijd aan 44 landen zijn toegekend er 664 in Spanje wapperen. Spanje telt 11,3 blauwe vlaggen per kilometer kustlijn, terwijl Frankrijk er 7,63 heeft, Turkije 5,20 en Italië en Griekenland respectievelijk slechts 3,53 en 2,63.Een blauwe vlag betekent onder andere zwemwater van uitstekende kwaliteit, het strand wordt schoongehouden en op het strand bevinden zich voldoende toiletten en afvalbakken.

Met die strontlucht op het Spaanse strand valt het dus wel mee.

Marjan Terpstra, Haarlem, hoofdredacteur España & más

Onbehouwen zeikkinderen

Het artikel 'Ik ga je rammelen' van Sheila Sitalsing is me uit het hart gegrepen. De slotconclusie dat je onbehouwen zeikkinderen krijgt als ouders vriendjes willen zijn met hun kind, deel ik. Ik zie helaas te veel het bewijs daarvan in mijn directe omgeving.In de groep 8 van mijn dochter hebben de leerlingen opdracht gekregen om zelf de kamerindeling te bepalen voor het schoolkamp (ter afsluiting van hun basisschooltijd). En: iedereen moet het ermee eens zijn en allemaal moeten ze het leuk vinden. Hoera, de regie ligt bij de kinderen en natuurlijk vooral bij het assertieve deel van de klas. En het regelen stopt natuurlijk niet aan het einde van de schooldag. En zie, de kinderen komen er zelf niet uit en het op elkaar druk uitoefenen is niet van de lucht. Gevolg: een onveilig en angstig pedagogisch klimaat voor de niet-assertieve kinderen.

En ja, mijn dochter is helaas zo'n kind.

Stef Harweg, Nijmegen

Nederland, doe wat

Het debat over bootvluchtelingen uit Italië schiet alle kanten op: van het aanpakken van mensensmokkelaars, het lekschieten van bootjes tot aan onze eigen rol in de ellende, veroorzaakt door handelsbelemmeringen, onze zucht naar grondstoffen, wapenleveranties en nog zo wat. Je zou bijna vergeten waar het echt om gaat: om mensen.

Die niet voor hun plezier zijn gevlucht, maar uit bittere noodzaak: ze verlaten huis en haard omdat hun leven gevaar loopt door oorlogsgeweld of omdat ze hun kinderen een betere toekomst willen geven.

Mensen die onderweg ten prooi vallen aan criminele bendes die zich schuldig maken aan ontvoeringen, verkrachtingen of opsluiting.

Mensen van wie een op de zeven minderjarig is en onderweg naar een veilig heenkomen vaak getuige is van verschrikkingen.

Mensen die eenmaal veilig aan wal opnieuw blootstaan aan nieuwe onzekerheden, vluchtkinderen die het risico lopen verhandeld te worden. Het zijn er duizenden. Het lijkt een heleboel maar vergeleken met de 2,5 miljoen migranten die de Europese Unie jaarlijks legaal binnenkomen, is het peanuts. Wij zien bij onze opvangprojecten op Sicilië dat Italië dit niet alleen kan. Ook Nederland moet deze vluchtelingen opnemen. Het is onmenselijk om dat niet te doen.

Ik zou zeggen: waar wachten we op?

Albert Jaap van Santbrink, Terre des Hommes, Den Haag

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.