Opinie

Nederlandse militairen: ‘Onze Afghaanse tolken lopen gevaar. Wij willen dat ze nú naar Nederland komen’

Tolken en hun gezinnen dreigen achter te blijven omdat Nederland bureaucratische procedures hanteert, terwijl geweld in Afghanistan toeneemt. Veteranen horen angstige verhalen van gezinnen.

Een militair wordt op vliegveld Eindhoven verwelkomd door zijn kinderen.  Beeld Hollandse Hoogte /  ANP
Een militair wordt op vliegveld Eindhoven verwelkomd door zijn kinderen.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

‘We laten niemand achter!’ Dat is ons motto als we op missie zijn. Ondertussen dreigt in Afghanistan een flinke groep tolken en hun gezinnen alsnog achter te blijven omdat Nederland zulke bureaucratische procedures hanteert. Terwijl het geweld in Afghanistan met de dag toeneemt en Afghanistan een van de onveiligste landen ter wereld is. Eind 2019 werd onder flinke maatschappelijke en politieke druk besloten dat de Afghaanse tolken eindelijk naar Nederland mochten komen.

Daarmee was Nederland al rijkelijk laat, landen als Engeland, Duitsland, Frankrijk, Amerika en Australië bieden namelijk al jarenlang een veilige vluchthaven aan Afghanen die ‘hun militairen’ bijstonden. Door het gedraal van de Nederlandse regering zijn we straks óók nog te laat om de Afghaanse tolken en hun gezinnen veilig naar Nederland te halen.

Angstige verhalen

Wij kunnen ons werk op internationale missies niet doen zónder tolken. Tolken zijn broodnodig om ons als militairen te beschermen. Zonder hen is ons werk nog veel gevaarlijker. Een grote groep tolken en hun gezinnen, die ons ondersteund hebben, verblijven helaas nog steeds in Afghanistan.

Nu begint de tijd vreselijk te dringen, sinds het aangekondigde vertrek van de internationale troepen uit Afghanistan neemt het geweld daar hand over hand toe. 30 á 40 procent van het land wordt weer beheerst door de Taliban. Hele regio’s zijn tot onveilig gebied verklaard en de aanslagen nemen iedere dag toe.

Tolken waren hun leven al niet veilig, maar nu zijn zij en hun gezinnen daadwerkelijk in levensgevaar. De Taliban ziet hen immers als ‘verraders’, er staat een prijs op hun hoofd. Wij horen de angstige verhalen van de tolken die nog steeds in Afghanistan zijn iedere dag, en maken ons grote zorgen om hen.

In levensgevaar

Afghaanse tolken als Ahmadzai, Barigul en Abdul maakten onderdeel uit van onze pelotons en werkten vaak jaren met ons samen. Net als met onze Nederlandse collega’s werden we ‘maten’. Zij leerden ons de Afghaanse cultuur kennen waardoor wij ons werk beter konden doen, contact met de Afghaanse bevolking was immers belangrijk om informatie te krijgen.

Soldaten en tolken zijn in oorlogsgebied letterlijk voor elkaar door het vuur gegaan. Menig tolk heeft Nederlandse militairen van een wisse dood gered door bij aanslagen snel en adequaat op te treden. Daarmee zetten ze vaak hun eigen veiligheid op het spel. De tolken waren onze collega’s en kameraden, onze oren en ogen, zij stonden ons bij en zorgden voor onze bescherming. Dat deden ze toen al met gevaar voor eigen leven, nu lopen ze helaas nog steeds groot gevaar.

Wij vinden dat Nederland moet voorkomen dat zich opnieuw een humanitaire ramp voltrekt. Dat we binnenkort moeten constateren dat we té laat waren om de tolken en hun gezinnen op tijd naar Nederland te halen. Dat onze collega’s en kameraden van toen vermoord worden door de Taliban terwijl de Nederlandse regering dat had kunnen voorkomen door hen nu zo snel mogelijk naar Nederland te halen en alle bureaucratische procedures opzij te zetten.

Onze kameraden van toen beschermden onze levens. Dat schept een band en dat brengt ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Het wordt tijd dat wij hén nu in bescherming nemen. ‘We laten niemand achter’ is altijd ons motto, dat geldt wat ons betreft óók voor de Afghaanse tolken en hun gezinnen. Wij doen een dringend beroep op het kabinet: kom nú in actie en breng onze Afghaanse collega’s en hun gezinnen snel in veiligheid, voordat het te laat is.

Afghanistan veteranen:
Ilona Abel, Shanna Baauw, Anne Beckers, René Blaeser, Niels Blij, Bart van den Boogaart, Ricardo Borrientos de Reus, Allard Bouvy, Jim van Bremen, Nick Brouwer, Paul Denton, Ron Dresen, Joey Frederiksz, Robert Fokkens, Ken van Geijlswijk, Roy Grinwis, Joris Grouls, Jos Haaijer, Sven Hage, Billy van Helvoirt, Martin Hendriks, Bart Hoekstra, Sjors Hoogendam, Rob van Houweling, Roy Jansen, Ben de Jong, Bart Keijmel, Sander Keizer, Rinie Klerk, Frans Kurstjens, Bart van Leeuwen, Rocky Keano Letterboer, Jonny Majchrzak, Robbert Miedema, Bart Noordzij, Jordan Passhuis, Filip Reitema, Patrick Rillman, Justin van Rij, Jessica Roox, Jordy Schalk, Jeffrey Schuiten, Anthony Schuurman, Sven Talma, Jack Thijssen, Renz van Tongeren, Froukje Visser, Steven Voermans, Bart Volkers, Remco Waasdorp, Bas Wolthuis.

Gesteund door:
Hans van Griensven, ex-commandant TFU, voormalig Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht;
Het Veteranen Platform;
Ton van den Berg, voorzitter AFMP;
Jean Debie, voorzitter VBM;
Tuur Elzinga, voorzitter FNV;
VluchtelingenWerk Nederland;
Amnesty International Nederland;
Anne-Marie Snels, tot voor kort voorzitter AFMP

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden