Nederlands ongeduld is ongepast bij deze kapper

Te laat om naar mijn 'eigen' kapper te gaan op de Geldersekade in de binnenstad. De keuze is óf niet naar de kapper óf hier in Amsterdam-West....

Een taxichauffeur wijst me op een zaak om de hoek van het Mercatorplein. Hij blijkt niets te veel te hebben gezegd. Dit is wat je met recht 'een zakie' noemt. Bij binnenkomst alle blikken in mijn richting. Als snel denk ik te weten waarom. Nederlands is hier niet de voertaal.

Enigszins ongemakkelijk manoeuvreer ik mezelf tussen de mensen op de bank. 'Koffie?', vraagt een vrouw vriendelijk. Ik bedank en bekijk met een blik op mijn horloge hoe druk het eigenlijk is. 'Wie was de laatste?', lijkt in deze entourage niet de gepaste vraag, maar mijn Hollandse ongeduld is mijn buurman niet ontgaan en in gebrekkig Nederlands zegt hij: 'Komen niet allemaal om geknipt te worden.'

Nee, die indruk had ik al. De man in de hoek hangt, al sinds mijn binnenkomst, achterover in de nou niet bepaald ergonomisch ontworpen wasbak. Met droog haar. Op de roddelbladen op tafel na doet niets mij denken aan een kapsalon.

Verbaasd kijk ik naar de man op de stoel voor mij die, terwijl hij wordt geknipt, zijn mobiele telefoon opneemt. Met stomheid ben ik geslagen als de kapper zijn schaar stilhoudt zodat de man ongestoord zijn gesprek kan voortzetten. Op het moment dat dezelfde man een paar minuten later ook nog een sigaret opsteekt, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Waar ben ik terechtgekomen? Ben inmiddels toch al zeker een halfuur binnen, maar niets wijst erop dat ik binnen afzienbare tijd geholpen zal gaan worden.

Uit de keuken komt plots een man die mij de indruk geeft dat hij me wil gaan knippen. De vrouw naast me lacht vriendelijk naar me en vraagt wat ik kom doen. 'Geknipt worden misschien?', vraag ik. Ze kijkt me aan met een blik die verraadt dat ze even was vergeten dat ook dat mogelijk is bij de kapper. 'Ja, ik kom hier niet om koffie te drinken.' 'Oh, jij wilt thee', zegt de potentiële knipper van mijn haar. En weg is hij. Na een kwartier is hij terug. Met thee.

Ondanks dat het volstrekt onduidelijk blijft wie wanneer aan de beurt is, word ik door hem geholpen in een tempo dat me doet denken aan de Zuid-Amerikaanse 'mañana-mañana cultuur'.

Ruim twee uur later, een multicultureel kapsel en een integratieproces verder, sta ik weer bij de tramhalte. Ik heb dé oplossing voor het falende integratiebeleid in en de onthaasting van Nederland.

We moeten massaal naar de Turkse kapper!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden