Nederlands Dans Theater ***

De beklemmende sfeer wordt verzwakt door het gebruik van 'trucjes'.

ANNETTE EMBRECHTS

Bij het choreografenduo Paul Lightfoot en Sol León zijn dansers altijd meer dan dansers: ze zijn personages, dragen een leven met zich mee en staan niet zelden op een keerpunt. Vaak draait het om een stel. Zoals in het fenomenale Silent Screen (2005), waarin een echtpaar zijn rusteloze relatie afzet tegen de eeuwige cyclus van komen en gaan. Silent Screen (2005) vormt de indrukwekkende opening van het verder wat matig nieuwe programma Move to Move van het Nederlands Dans Theater 1. Voor een podiumbrede filmwand speelt zich in dans een tweede film (des levens) af, van een stel met kind (hun gefilmde dochter Saura op doek), dat terug- en vooruitblikt en demonen en vertrouwelingen tot leven ziet komen, vertolkt door andere dansers.

In de nieuwe creatie van Lightfoot en León, Shine a Light, duiken extreme personages op. Een langharig levend standbeeld in wit pak (Silas Hendriksen), een op drift geraakte baldame (Ema Yuasa), haar wispelturige verleider (Brett Conway) en vier kwaadaardige matrozen annex ongewapende militairen. Ze gedragen zich duister, trekken grimassen, lachen (te) hard (op band). Tussen al deze groteske figuren en onder bijna vijftig smalle lichtbundels danst een 'normaal' stel (Medhi Walerski en Valentina Scaglia, muzen van het choreografenduo). Hun liefde lijkt harmonieus, maar dreigt te worden gemangeld tussen de omringende sardonische krachten. De beklemmende sfeer wordt echter verzwakt door overdadig gebruik van 'trucjes' uit het dansidioom van Lightfoot en León, die in zorgvuldige dosering juist hun kracht zijn. Dansers blijven maar vanuit de donkere achterwand in slowmotion naar voren lopen, richting licht, en terug. Hun cartooneske loopjes bevriezen, te midden van druk gegesticuleer van anderen. En ze kijken verrassend oenig naar hun eigengereide ledematen. Op zich expressief maar zonder de pakkende context die Silent Screen zo sterk maakt.

Net als Silent Screen stamt de andere Nederlandse première, Secus van Ohad Naharin, uit 2005 (toen gemaakt als slot van een drieluik voor Batsheva Dance Company). In tegenstelling tot het tijdloze Silent Screen oogt Secus gedateerd, vooral door de gescratchte muziekscore. Zeventien dansers in strakke broeken en kleurige hemdjes staan niet als ensemble maar als groep individuen op toneel. In lijn met de stotterende elektronische muziek, schieten ze telkens afzonderlijk of in duo's in korte frases over het toneel, om er beheerst weer af te lopen. Als er songs van onder meer The Beach Boys door de speakers klinken, stellen de dansers zich op in rijen om elkaars grillen (broek omlaag, beuk op buik, lege handpalmen) te kopiëren. Brutale energie ontbreekt; het is licht en retrohip, maar niet complex genoeg voor het topniveau dat deze dansers van het Nederlands Dans Theater aankunnen.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden