Nederlanders in Tunesië: 'Zelfs de bewaking vind ik nu eng'

De zes Nederlandse gasten van hotel Imperial Marhaba in Sousse, Tunesië, waar gisteren een bloederige aanslag plaatsvond, bleven ongedeerd. Verslaggever Leen Vervaeke sprak met de gasten over de traumatische gebeurtenis. 'We zaten als ratten in de val.'

Vakantiegangers bij de incheckbalie op de luchthaven Enfidha Hammamet, na de aanslagen in de Tunesische plaats Sousse Beeld anp

In de vertrekhal van de luchthaven van Enfidha, vanwaar de westerse toeristen uit Tunesië worden gerepatrieerd, zijn ze strategisch in het midden gaan zitten. Met uitzicht op de ingang, en dicht bij de trappen. 'We keken meteen: waar kunnen we snel weg als hier iemand schietend binnenkomt?', zegt Lea van Zantvliet. Haar man David: 'Ik zou wel even willen slapen, maar ik durf gewoon niet.'

Lea en David van Zantvliet uit Katwijk, en Janine en Syb-Jan Overhaus uit Amstelveen, zijn vier van de zes Nederlanders die in het aangevallen Tunesische hotel Impérial Marhaba logeerden. De Van Zantvliets kwamen er al zes jaar elke zomer, de Overhausen vijf jaar. Maar dit keer was het voor beide stellen de laatste keer. Dit keer willen ze zo snel mogelijk terug naar huis.

Vrijdag rond middernacht zitten de vier al uren op de luchthaven van Enfidha, zo'n 40 kilometer van hun hotel. Om 2.20 uur is er een extra vlucht van hun reisorganisatie Arke naar Amsterdam. Maar aanvankelijk kregen ze te horen dat ze niet terug konden, of toch alleen op eigen kosten. 'Ik wilde daar geen nacht meer blijven', zegt David van Zantvliet. 'Ik wilde weg, al kostte het me 3.000 euro.'

Beeld anp

Geschreeuw

Twaalf uur eerder, iets voor de middag, zat de bruinverbrande Lea van Zantvliet (37) aan het zwembad van het Impérial Marhaba. Plots hoorde ze knallen en geschreeuw op het strand en zag ze een drom toeristen naar zich toe rennen. Ze besefte dat er iets mis was en vluchtte mee een kantoortje achter de receptie in.

'Er werd heel veel geschoten en geschreeuwd', zegt ze geëmotioneerd. 'Toen het over was, hebben politieagenten vier keer op de deur geklopt om te zeggen dat we eruit mochten komen, maar we durfden niet. We bleven allemaal op de grond liggen. Achteraf bleek dat mensen in de kamer naast ons neergeschoten waren. We moesten langs dode lichamen en plassen bloed.'

Haar man David (40) kwam net uit het toilet, toen hij dezelfde knallen hoorde en eveneens een groep toeristen op zich zag afrennen. 'Ik rende mee en belandde in een ander hotel, waar we anderhalf uur niet meer uit mochten. Lea had haar telefoon niet bij, anderhalf uur lang wist ik niet of ze nog leefde.'

Bloedsporen voor het hotel Beeld anp

Hoop

Janine en Syb-Jan Overhaus waren net in het thalassocentrum, waar ze elk een andere behandeling kregen, toen ze knallen hoorden. Janine keek door het raam, zag een man om zich heen schieten en sloot zich op in het toilet. 'Ik heb daar drie kwartier heel erg bang staan trillen, hopend dat ik het zou overleven.'

Syb-Jan verschool zich in de doucheruimte, met een bezemstok in de hand om zich te verdedigen. 'Beneden in de thalassoruimte werd een man in zijn been geschoten. We zaten als ratten in de val. Ik wist niet waar Janine was, maar ik dacht: misschien is het wel beter dat we apart zitten, dan is de kans groter dat een van ons het overleeft. Dat is minder erg voor de familie.'

Na een paar uur werden alle hotelgasten in het restaurant op de eerste etage bijeengebracht, terwijl militairen en politie elke hotelkamer controleerden. De lichamen van de doden werden afgedekt en weggebracht, de hoteldirectie gaf informatie en de Tunesische president kwam zijn medeleven betuigen.

Politieagenten in het zwembad van het hotel Beeld anp

Voor de vier Nederlanders was het een zenuwslopend gebeuren. Lea: 'Je schrikt gewoon van alles. In het restaurant schoof iemand met een stoel, en iedereen keek verschrikt op. Iemand anders zag een familielid en riep: hé, kijk daar! Waarop iedereen van schrik onder tafel ging liggen. Je bent bang van alles.'

Syb-Jan: 'De stemming was die van een kerkhof. Er waren heel veel huilende mensen, die niet wisten waar hun familieleden waren. Die zaten vast in andere hotels of waren afgevoerd naar het ziekenhuis. Ze hadden alles snel gepoetst, maar in het toilet zag ik voetsporen van bloed. Dan kan je daar toch niet de volgende dag rustig een boekje lezen? O, er hangt nog wat bloed aan de stretcher.'

De twee andere Nederlandse hotelgasten, die tijdens de aanslag toevallig in het nabijgelegen haventje waren en pas terugkwamen toen het ergste achter de rug was, besloten hun vakantie verder te zetten. Maar de Van Zandvliets, die nog één nacht zouden blijven, en de Overhausen, die nog tot woensdag hadden, wilden zo snel mogelijk weg.

Negatief reisadvies

'Ik belde de reisorganisatie: haal me weg uit dit hotel', zegt David. 'Maar dat kon niet omdat Nederland geen negatief reisadvies had afgegeven. Toen zouden we eerst met de Belgen meevliegen naar Brussel. Nou, ook goed. Ik had het idee: ik slaap nog liever een nacht op de luchthaven dan in het hotel. Toen we hier aankwamen, bleek er plots toch een extra vlucht naar Amsterdam te zijn.'

'Je wil gewoon weg', zegt David. 'Ik heb echt doodsangst gevoeld, ik durfde niet meer naar het hotel te kijken. We hebben ons in drie minuten gedoucht en onze kast leeg geveegd.' Lea: 'Het idee dat er 's nachts weer iemand over het strand zou komen, dat is gewoon te erg.'

Natuurlijk vinden ze het jammer voor de Tunesiërs, die zonder de toeristen werkeloos achterblijven. Lea: 'Het personeel huilde toen we weggingen. Ze zijn natuurlijk bang hun baan te verliezen. Ze zeiden: er is veel bewaking. Maar zelfs bewaking vind ik nu eng. Ik wil gewoon naar huis.'

Syb-Jan: 'Ik kom 100 procent nooit meer terug. Ik vind het heel erg voor de Tunesiërs, want de meeste van hen zijn goede mensen. Ik vrees dat dit het einde is voor dit hotel en het hele gebied.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden