Column

Nederland werd heel even wild en gevaarlijk

Wolf

 

De wolf is terug naar Duitsland. Hij is bij Bad Nieuweschans de grens overgestoken. In de Volkskrant adviseerde milieufilosoof Martin Drenthen de wolf gisteren terug te keren naar zijn Heimat en die raad heeft de wolf ter harte genomen.

'Wolf heeft het land verlaten', meldde Spitsnieuws.

Dat was heel erg jammer, want we hadden eindelijk weer een wolf. Daardoor kon je even denken dat we meer zijn dan een met beton en asfalt belegde stadsstaat. Dat een wolf overwoog zich hier te vestigen, veranderde Nederland een beetje, van een aangeharkt veilig regeltjesland in iets wilders, iets gevaarlijkers en spannenders - een land waar je zomaar oog in oog kunt staan met een wolf. Nu je mannen als Cees H. gewoon aan de telefoon kunt krijgen voor een gezellig interview, was daaraan grote behoefte.

Nu zijn we weer een braaf land zonder wolf.

Het waren een paar mooie dagen, met de wolf. Hij wandelde rustig door de Drentse en Groningse dreven, achtervolgd door een fotograferende en filmende meute. De wolf werd zodoende in één klap een mediaster en de meest vastgelegde wolf in de geschiedenis van het roofdier. Het verbaasde me dat nergens werd geopperd dat we hier te maken hadden met een filmwolf - de wolf leek meer van de camera te houden dan Geer en Goor bij elkaar en hield duidelijk in als hij in beeld was. Ik dacht meteen dat het een wolf was die van de set was weggelopen na ruzie met de regisseur.

Verder kwamen er veel opties voorbij. Het zou gaan om een jonge wolf die nog geen negatieve ervaringen had opgedaan met de mens, of om een wolf die was bijgevoederd door soldaten. Mogelijk was de wolf op weg naar een roedel dierenparkwolven in de buurt van Ruinen om daar op zijn gemak een wijfje uit te kiezen. Hoe de wolf dat wist, van het park, werd niet duidelijk. Ook las je dat het een 'rare wolf' was, een 'gekke wolf' of een 'probleemwolf'.

Maar zo gek was de wolf niet, want hij werd al snel gesignaleerd bij de Action in Hoogezand, wat natuurlijk slimmer is dan achter konijnen aanjagen. Op dat moment wist je dat dit geen wolf was die eens even een knap eigen roedeltje ging opzetten in de wildernis van de Veluwe of op de Hondsrug, maar een op comfort ingestelde wolf; een moderne wolf, ver verwijderd van zijn grote boze voorvaders.

Het verbazingwekkendste was nog dat de wolf niet onmiddellijk een naam kreeg toebedeeld. Altijd wanneer hier een merkwaardig dier wordt gespot of aanspoelt, krijgt het meteen een naam - iets engs (de 'Terror-Oehoe') of liefkozends ('Johannes de Bultrug'). Dat zelfs De Telegraaf er niet in slaagde de wolf van een beklijvende naam te voorzien, toont aan dat ze bij die krant het spoor volkomen bijster zijn en niet voor niks in de rode cijfers zijn beland. Vroeger was zeker een vijftal reporters naar het noorden gestuurd, was de wolf Wilhelm gedoopt en zou hij na een lezersactie bij de grens zijn tegengehouden met biefstuk en karbonades.

Waarom verliet de wolf ons land? Misschien vreesde de wolf te worden verdoofd, onderworpen aan dna-onderzoek en daarna met een zender rond zijn nek weer te worden vrijgelaten in de Nieuwe Wildernis bij Lelystad - iets wat voor de volgende natuurfilm die ze daar gaan opnemen overigens wel heel mooi was geweest.

Waarschijnlijker is, dat de wolf doorkreeg dat hij was gearriveerd in een land dat van één wolf al van de leg raakt, laat staan van een roedel, dat hij daar gewoon geen zin in had en besloot terug te gaan naar Duitsland, een echt wolvenland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.