Nederland is kindonvriendelijk

In een beschaafd land maak je geen berekeningen over wie de grootste inspanning levert voor het collectief.

Aleid Truijens

Dat is nog eens op je wenken bediend worden. Schrijf je een stukje naar aanleiding van een boek van twee beroepskinderlozen – omdat hun geklaag zo bekend voorkwam – en jawel, de volgende ochtend meldt de krant dat er wéér een boze bevolkingsgroep is opgestaan: de ‘kindervrijen’ die vinden dat ouders worden voorgetrokken. Zij doemen op uit een enquête die het tijdschrift J/M uitvoerde uit onder 529 bewust kinderlozen.

Allemaal zijn zij tevreden met hun keuze. Volgens 71 procent kent het kindervrije bestaan geen nadelen. Wat zouden ze ook te klagen hebben? Sla de CBS-cijfers er maar eens op na. Samenwonende kinderlozen zijn de allerrijkste Nederlanders. Ze hebben gemiddeld het hoogste inkomen, het beste pensioen, de laagste woonlasten en de meeste vrije tijd. Toch voelen deze gebenedijden zich tekortgedaan. Ze willen óók verlof, ter compensatie van het misgelopen zwangerschaps- en ouderschapsverlof. Driekwart van hen vindt dat ouders álle lasten van het grootbrengen van kinderen moeten dragen.

Wereld draait comfortabel door dankzij andermns kinderen

Dat zijn verontrustende uitkomsten. Het besef dat iedereen baat heeft bij een stabiele toekomstige generatie, verdwijnt inderdaad. Doorredenerend volgens het principe ‘ik betaal alleen voor wat ik gebruik’ zouden deze klagers later welwillend moeten afzien van AOW en achterin de rij aansluiten voor medische hulp, verstrekt door de peuters van nu. Maar dat hoor je geen van de honderden verongelijkte bloggers zeggen. ‘Ik betaal toch belasting?’ Ja, die belasting wordt nu besteed, niet straks. Al deze kinderlozen verwachten, eenmaal bejaard, een wereld aan te treffen die comfortabel doordraait, dankzij andermans kinderen.

Als je doorleest, gaat het de ´kindervrijen´ ook niet om geld. Ze willen erkenning. Zíj zijn een stut onder onze economie. Zij vervuilen de wereld minder. Zij veroorzaken minder overlast. Mogen zij daar verdomme ook iets voor terugeisen? Rustige woonwijken bijvoorbeeld, doodstille hotels en bibliotheken, verboden voor kinderen?

Het verbodsbord – het blauwe wandelpad-bord van een ouder met kind, met een dikke rode streep erover – is al ontworpen, op de site kindervrij.nl. Met enige aanpassing kan het ook worden gebruikt voor schuifelende bejaarden, cokesnuivende dertigers, getatoeëerde hufters, zondoorstoofde vutters, kindervrijen en nog wat groepen die anderen mateloos irriteren. Zo wordt het steeds gezelliger.

Kinderen verdubbelen geluk èn zorgen

De discussies op internet ontaarden in oeverloos gekissebis over hoe leuk of vervelend kinderen zijn. Daar kun je beter niet aan beginnen. Je overtuigt kinderhaters niet door te zeveren over ´onbetaalbaar´ geluk dat kinderen schenken. En de omdat de meeste ouders hun kinderen wél opvoeden, zijn zij niet geïmponeerd door jammerverhalen over hangjongeren en potenrammers - slechts één procent van de jongeren is crimineel.

Ouderschap is niet ´leuk´. Kinderen verdubbelen het plezier, de liefde en het geluk, zij verdubbelen ook de zorgen. Als er iets misgaat in een gezin– echtscheiding, overlijden van een ouder – is ook het ongeluk groter. Loopt het kind onder de tram, of overlijdt het aan een ziekte, dan heeft het leven geen zin meer. Eigenlijk een wonder dat zo veel mensen het risico durven nemen.

Nooit meer uitgaan en uitslapen

Kinderlozen kennen het ouderschap niet, maar ouders zijn allemaal kinderloos geweest. Twee zorgeloze dertigers die een kind krijgen, wacht een cultuurschok. Zelden nog uitgaan, nooit meer uitslapen, geen vrije tijd. Sappelen voor de hoge hypotheek van het grotere huis. Toch zijn ook zij gelukkig met hun keuze.

Over geluk valt niet te twisten, maar je kunt wel berekenen wie de meeste inspanning levert voor een collectief. Wie geen kinderen voortbrengt en honderd wordt in een verpleeghuis soupeert veel, maar wie niet werkt en acht kinderen krijgt ook. In een beschaafd land heb je het daar niet over, zoals ook niemand andermans wens kinderloos te blijven, mag betwisten. Maar het geklaag van deze ´kindervrijen´ lokt zo´n berekening uit.

Ouderschapsverlof is full time werk

Dan blijken ouders flink in het nadeel. Het grootbrengen van één toekomstige premiebetaler kost ruim een ton. Daarbij zijn voedsel, kleding en opleidingskosten meeberekend, maar niet de hogere woonlasten en de enorme inkomstenderving van ouders die minder gaan werken - dan zit je met drie kinderen al gauw op een miljoen.

Ouders kunnen natuurlijk ook fulltime blijven werken. Maar als je alles wat kinderen nu thuis leren, uitbesteedt aan instituties, is de belastingbetaler duurder uit.

Natuurlijk hebben kinderlozen recht op verlof. Om hun bejaarde ouders te verzorgen, bijvoorbeeld, of het zieke kind van hun zus. Ouderschapsverlof is geen vakantie, maar fulltime werk thuis.

Benepen Nederland

Ouders moeten hun hart tijdens de vakantie maar ophalen in Italië. Eet je daar met kleine kinderen op een terras, dan gaat er niet één wenkbrauw geërgerd omhoog. Omaatjes buigen zich kirrend over wandelwagens, dreumesen worden tegen behaarde playboyborsten aangedrukt, obers serveren gratis kinderijsjes. Kinderen horen er gewoon bij het leven.

Nederland is niet kindvriendelijk. Vrijwel nergens zijn de voorzieningen voor gezinnen zo minimaal, en de uitgaven aan onderwijs zo laag. In ons benepen land knapt iedereen zijn eigen zaakjes maar op. Juist nu kinderen uit het stadse straatbeeld verdwijnen, worden drie kleuters die rondrennen op een feestje enorm hinderlijk gevonden. Geen leuk volk, wij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden