Nederland, het achterlijkste neefje van Europa

Je ziet het vaker. Als meisjes een vriend krijgen slaan ze om als een bootje bij windkracht 10. Het is afgelopen met de eigenwijze ideeën....

Zelden laten jongens zich door hun vriendin verlokken tot het lezen van romans, bezoek aan balletvoorstellingen of het voeren van indringende relatiegesprekken. Jongens blijven onder alle omstandigheden hun vertrouwde, ongewassen en bonkige zelf, daar heeft vroom feminisme weinig aan kunnen veranderen. Hun moeder houdt toch wel van hen.

Sharon Dijksma was ook zo’n eigenwijs meisje. Toen ze nog in de Tweede Kamer zat hoorden we weinig van haar, maar één keer was het raak: ze wilde hoogopgeleide vrouwen die niet werkten – kapitaalvernietiging! – hun studiekosten laten terugbetalen. Zelf strandde ze bij twee universitaire studies en betaalde niets terug; ze had een baan. Het zeepbelletje spatte snel uiteen. Dijksma pleitte vervolgens voor drie dagen gratis kinderopvang per week. Ze kreeg een nóg betere baan, als staatssecretaris van Onderwijs: het vleesgeworden bewijs dat je met een vederlichte bagage hoog kunt vallen.

Die carrièresprong had een prijs: Sharon kreeg een nieuwe vriend, haar opgedrongen door de familie. André Rouvoet, minister van Jeugd en Gezin, was steil christelijk en getrouwd met een niet-werkende arts die geen dubbeltje van haar studie had terugbetaald. Zijn vijf kinderen hadden nooit een crèche van binnen gezien.

Rouvoet had het PvdA-voorstel voor kinderopvang gnuivend afgedaan als ‘zot’ en sprak walgend van ‘staatscrèches’. Werk vond hij iets voor zielige gevallen als bijstandsmoeders, verstotenen zonder kostwinner. In het gezin werden ‘waarden en normen voortgeleefd’. Als moeder niet voortlevend wachtte bij de theemuts, zoals in die haarden van verderf die hij steevast aanduidde als ‘rijke tweeverdienersgezinnen’, leidde dat tot ontsporing. Dán werd het tijd voor staatsopvoeding, in prep-camps.

Uitgerekend met deze braverik zou Sharon het nieuwe Gezin vormgeven. Een moetje, maar ach, hij was best een lekker ding zoals hij gospels tokkelde op de EO-jongerendag, omringd door blije christenkindjes. Rechtschapen in elke vezel, net als zij. Na een verplichte huwelijkscursus moest het lukken.

‘Kinderopvang, dat gun je ieder kind!’, riep ze stralend in haar splinternieuwe kantoor. Verloofde wees haar mild terecht: dát hadden we niet afgesproken. Dus leverde Sharon in. Over de uitvoering van de motie Bos-Van Aartsen die scholen verplichtte per 1 augustus buitenschoolse opvang te leveren, zweeg ze. Tot vorige week bekend werd dat duizenden ouders kunnen fluiten naar een plaats: onvoldoende ruimte, onvoldoende leidsters. Naar goed gebruik had de overheid de scholen ermee opgezadeld en geen poot uitgestoken. Scholen moesten die niet-bestaande opvang maar ‘inhuren’. Dijksma constateerde verbaasd dat de wet een ‘aanzuigende werking’ had. Gek, je houdt ouders een worst voor en ze happen nog toe ook.

Tevreden jaste Rouvout zijn troetelkind, het ‘kindgebonden budget’, erdoor. Vóór de verkiezingen beloofde hij ouders geld te geven dat zij vrijelijk konden bestemmen voor crèches óf voor moeder bij de theemuts, maar nu blijkt dat eerste uitgesloten. Als moeder gaat werken vervalt de toeslag. Niet omdat zij een vrouw is, o nee, maar de grens voor de regeling ligt bij één modaal salaris.

Samen met de heffingskorting, die moeders ervan weerhoudt voor een paar centen te draven voor de baas, heeft Rouvoet de aanrechtsubsidie nu bijna rond. Zolang hij André heet, zal kinderopvang geen basisvoorziening zijn. Moeders zullen niet echt de vrije keus hebben om meer te werken of niet; ze moeten om 3 uur bij de schoolpoort staan. Nederland zal het achterlijkste neefje van Europa worden.

Minister Plasterk beloofde ‘als een helleveeg’ tekeer te gaan voor vrouwenbelangen. De vonken spatten er vooralsnog niet af. Ook Helleveeg is nu een liefje van Rouvoet. Op de Participatietop is deze week plechtig een ‘Taskforce’ ingesteld, die vrouwen aan het werk moet krijgen. Een symbolisch, onbewapend legertje, dat de ware missie van dit kabinet maskeert.

Dit blijft het land van de dubbele boodschappen. Vrouwen, aan de slag! Goed voor de economie. Maar als je kinderen straks rijp zijn voor het prep-camp, weet je aan wie het ligt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden