Nederland, gitaarbandjesland

De naam van het blad, Fret, doet vermoeden dat het over gitaarmuziek gaat. Een fret is namelijk een metalen dwarsbalkje op de hals van een gitaar of ander tokkelinstrument....

Maar htijdschrift over Nederlandse popmuziek gaat tegenwoordig niet alleen over gitaarbandjes, maar over de hele binnenlandse popscene, waar rap, dance en r & b gewoon bijhoren. Tien jaar geleden, toen de eerste Fret verscheen, richtte het blad zich waarschijnlijk vooral op rockbandjes omdat er nog geen succesvolle Nederlandse rappers zoals Extince of dj's zoals Tio waren.

Dat Nederland toch nog steeds een gitaarbandjesland is, blijkt wel uit de interviews; elf van de veertien vraaggesprekken worden gevoerd met leden van rockbands.

Bands bovendien, waar de gemiddelde Nederlander nog nooit van heeft gehoord. Maar de journalisten van Fret schrijven over formaties als Sun Gaged, End Of April en de Oost-Groningse metalband El Shit alsof het grote beroemdheden zijn. Dat maakt wel duidelijk dat de auteurs goed ingevoerd zijn in de binnenlandse popwereld. Daarbij kunnen ze allen heel behoorlijk schrijven. En dat is fijn.

Maar de deskundigheid van de auteurs maakt van Fret bijna een blad voor insiders - met termen als progrock en deathgrunts wordt gesmeten alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

De rubriek Sixpack beoordeelt zes uiteenlopende optredens en evenementen door heel Nederland. Van Frank Boeijen en Stefan Verweij in de Nijmeegse stadsschouwburg tot de eerste nationale freestyle hiphop-battle SPITT in Paradiso. Jammer alleen dat het laatste evenement dateert van 15 november. Ook de reportage over de finale van de Grote Prijs van Nederland begin december is wat laat voor een nummer voor de maanden januari en februari. Dat probleem zal Fret vaker hebben, doordat het slechts negen keer per jaar verschijnt.

Het nostalgische verhaal over liefde voor cassettebandjes in een tijd waarin cd's al ouderwets zijn en mp3's de overhand krijgen, is origineel en onderhoudend.

Maar Fret is vooral een must voor iedereen die op zoek is naar nieuw Nederlands talent. Om dat talent een kans te geven heeft Fret naast de cd-recensies van bekende Nederlandse artiesten als Jan Rot, Hind en Ferry Corsten, de rubriek Demontage. Daarin worden ingezonden demo's besproken. De demo van de maand heeft een prominente plek op de pagina en wordt volgens afspraak uitgezonden door Buzz, een programma op 3FM.

Toch doet Fret niet aan liefdadigheid. Als het moet worden ook de demo's genadeloos neergesabeld. 'Hier is sprake van mensen die beschikken over bijzonder weinig fantasie en creativiteit', schrijft een recensent over de groep Mushroomcloud. 'Deze band voegt niets, maar dan ook niets toe aan de Nederlandse bandscene.'

Qua uiterlijk verdient Fret zeker geen schoonheidsprijs; het kleurgebruik - paars met zwart, geel en wit - doet op enkele pagina's werkelijk pijn aan de ogen en de opmaak is ronduit lelijk. Maar het idee achter Fret - de Nederlandse popmuziek onder de aandacht brengen - maakt van deze uitgave van het Nationaal Pop Instituut een goed initiatief en een sympathiek blad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden