Nederlaag

De grote vraag is natuurlijk, hoe we dit in het buitenland uitleggen. Zo’n John Vinocur van de Herald Tribune had zaterdag zijn hele column op pagina 2 aan ons gewijd....

Bert Wagendorp

Ze duidden in het buitenland alweer ons karakter aan de hand van de bal. Dat we nu eenmaal een collectief van individuen vormden. Dat we vrijmoedige aanvallers waren. Dat we louter voor de lol speelden. Dat we kunstzinnige types waren, die liever in schoonheid stierven dan in cynisme overleefden.

Dingen die je zo bijzonder graag leest over jezelf. Die je ook met liefde bereid bent te geloven en te bevestigen en die je zelfvertrouwen geven. Als ze het in het buitenland zeggen, dan zal het toch wel waar zijn, zeker?

Een Engelse vriend die de afgelopen jaren met stijgende verbazing naar Nederland had gekeken – hij herkende het land waar hij in de jaren negentig een paar jaar had gewoond steeds minder – stuurde me na elke zege verheugde mails.

Zo kende hij ons weer.

Zondagochtend stuurde hij weer een mailtje. What happened?

Ja, weet ik veel. Hou ’ns een keer op, met dat nerveuze gemail. Die Russen schoten er drie in en wij één, nou goed? Zegt verder niks, als Sneijder een minuut voor tijd een schot lost vanaf 55 meter en de bal vliegt in de kruising, is alles anders.

We hadden natuurlijk gewoon kampioen moeten worden. Als één land het nodig had kampioen te worden, dan waren wij het wel. Zoals een deftige Engelse professor een keer tegen me zei: ‘Engeland wereldkampioen! Dat zou dit land pas écht veranderen!’ Zo was het nu met ons ook.

Als we hadden gewonnen, was het in Uruzgan ook meteen een stuk beter gegaan en waren de benzineprijzen gaan dalen. Zo werkt dat. Nu zul je zien dat Wilders de komende dagen weer iets bedenkt en het kleine gezanik weer begint. Er is weer ruimte op de voorpagina.

Straks winnen de Duitsers en die hebben het helemaal niet nodig. Die hadden het nodig toen ze in 1954 wereldkampioen werden (Wederopbouw), toen ze in 1974 weer wereldkampioen werden (voltooiing Wederopbouw) en toen ze in 1990 wéér wereldkampioen werden (Wedervereniging). Ze hadden het misschien ook nodig toen ze in 1996 Europees kampioen werden (voltooiing Wedervereniging).

Maar nu is het nergens voor nodig. Nu hadden wij weer eens een keer moeten winnen. De afgelopen tijd molken we nog één keer 1988 uit, maar daarmee was dat ook echt op. De beelden van die tocht door de grachten begonnen me knap op de zenuwen te werken.

Na de wedstrijden tegen Italië en Frankrijk wáren we eigenlijk al kampioen. Daar moet je reëel in zijn. Toen hadden ze ons de beker al moeten overhandigen. Hoe de Russen het in hun hoofd haalden opeens zo onsportief te gaan tegenspartelen is mij een raadsel. Die Hiddink heeft ze de kop gek gemaakt, dat kan niet anders.

Telkens als wij iets artistieks wilden doen, ging zo’n Rus ervoor liggen. Waar ben je dan mee bezig?

Tegen het buitenland zou ik willen zeggen: wij hebben ons best gedaan, maar als anderen doen alsof winnen het enige is dat telt, houdt alles op.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden