NDT brengt ode aan de film

Dans..

DEN HAAG De jubileumvoorstelling Opus 589 & 590, die donderdag in Den Haag in première ging, markeert het slot van de viering van 50 jaar Nederlands Dans Theater. Maar meer dan een ode aan de moderne dans is ze een ode aan de film. Of preciezer: aan de meeslepende kracht van filmmuziek. Amerikaanse filmmuziek, live uitgevoerd door het Residentie Orkest.

Tijdens het eerste deel Plot Points speelt het orkest fragmenten uit de filmscore van Hitchcocks beroemde horrorfilm Psycho (1960), gecomponeerd door Bernhard Herrmann. Om de suspense te verhogen gebruikte deze Amerikaan alleen snaarinstrumenten, die hij de hoge registers injoeg als verklanking van angst en gegil. Dirigent Jurjen Hempel laveert zijn snaarsectie trefzeker de hoogte in. Curieus is wel dat hij de ijle flow moet zien vast te houden, wanneer versterkte hoorspelgeluiden als voetstappen en donderslagen het overnemen. Dat lukt prima, maar het bevreemdt dat bij zo’n gewaardeerde samenwerking als tussen het NDT en het Residentie Orkest, die laatste af en toe het zwijgen krijgt opgelegd.

Crystal Pite zet haar choreografie in het teken van Psycho: bekende scènes krijgen een dubbel equivalent in dans. Een aantal dansers, gehuld in jurken, jassen, stropdassen en gleufhoeden, verbeeldt dansend met weidse gebaren, groteske omarmingen, geheime ontmoetingen en bevroren poses herkenbare momenten uit het scenario. Alle dansers hebben een gemaskerd alter ego, wit gekleed, dat duistere plannen beraamt zoals de diefstal van 40 duizend dollar, moord en doodslag. Plot Points oogt als een uitvergrote stripversie van Psycho. Leuk gedaan, knap gedanst maar ook een tikje larmoyant en met weinig betekenis en urgentie. Waarom Pite dit filmicoon naar het danspodium brengt, blijft onbeantwoord.

Veel intenser, mysterieuzer en krachtiger is Swan Song van Paul Lightfoot en Sol León op de speciaal voor hen gecomponeerde muziek van Philip Glass. Dit Double Concerto for Violin, Cello and Orchestra past exact in het oeuvre van Glass en smeekt zoals veel van zijn pulserende composities om beeld. Daar zorgen Lightfoot en León voor: twee magistraal gedraaide trappen domineren. Daarop stijgen en dalen de dansers, zoals de muziek van Glass ook altijd klimt naar hypnotiserende hoogten. Dat bovenaan de leegte wacht, typeert deze zwanenzang: na de top rest niets.

Eenmaal op dreef marcheert de percussiesectie de dansers fenomenaal van voor naar achter en op en af de twee siertrappen. Met vertrekkend danser Stefan Zeromski als koelbloedig en kaalhoofdig voorman, met in zijn armen de sierlijke (en ook afscheid nemende) Lesley Telford. Storend is het opzichtig gesjouw met de twee trapdelen. Daaraan valt op hoe filmisch deze choreografie is. Wat ontbreekt, is nog de cinema zelf. Met deze nieuwe compositie van Glass als filmmuziek eronder ligt een fraaie dansfilm voor het oprapen. Als allerlaatste cadeau voor het jubileum.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden