Natuurlijk komisch Guido van der Werve (2007)

Ze waren jong en beloftevol toen ze wonnen. Aan vijf winnaars van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs de vraag hoe het hun sindsdien is vergaan. En heeft de prijs nog een beetje geholpen?

Het is niet eenvoudig om Guido van der Werve (35) te pakken te krijgen. De beeldend kunstenaar, filmmaker, componist en pianist reist de wereld over om een nieuw werk te maken: film Nummer veertien. Vandaag India, morgen Egypte, overmorgen Griekenland, nu een dagje Amsterdam.


De film, waarvoor hij zelf een partituur heeft geschreven voor zestig musici, uit te voeren op buitenlocaties in diverse landen, is een 'redelijk groot project en een logistieke nachtmerrie', zegt hij. Met de première in september luidt zijn New Yorkse galerie (hij heeft er vier, ook in Los Angeles, Rome en Amsterdam) de opening in van het nieuwe galerieseizoen.


Het gaat hem goed. Zijn films, veelal droogkomische, melancholieke tableaus over de schoonheid van de natuur en de nietigheid van het menselijke bestaan, worden internationaal geëxposeerd en zijn bijna allemaal uitverkocht. En deze week werd bekend dat hij een van drie winnaars is van de Charlotte Köhlerprijs.


Van der Werve kreeg de VKBK Prijs toen hij nog op de Rijksakademie van beeldende kunsten zat, voor Nummer acht. Everything is going to be allright. Het beeld van de kleine man, de kunstenaar zelf, die dapper en alleen voor een reusachtige ijsbreker uit loopt in een immens ijslandschap, staat bij velen in het geheugen gegrift. De film is onder meer aangekocht door het Museum of Modern Art in New York. Het is natuurlijk een aansprekende film, zegt Van der Werve. Maar: 'Je kunt in de kunstwereld wereldberoemd zijn, zonder dat daarbuiten iemand jou of je werk kent.' Doordat de prijs gekoppeld is aan televisie, is hij in Nederland in bredere kring bekend geworden. 'Dat merk ik echt. Dat mensen die niet uit de kunstwereld komen, mijn werk kennen, komt vaak doordat ze het op televisie hebben gezien, of in de krant hebben gelezen.'


Voor de televisiehappening zelf was hij huiverig. 'Niet vanwege de spanning, die is leuk, zeker als je wint. Maar omdat ik zelf vaak de hoofdrol speel in mijn films, ben ik erbij gebaat om de mystiek van mijn personage in stand te houden. Ik wil niet tussen de kijker en mijn werk gaan staan.'


Toen hij de prijs kreeg, had hij al plannen om twee jaar in New York te gaan wonen en werken. Het prijzengeld, toen 7.500 euro, heeft de productie van nieuw werk makkelijker gemaakt, zegt hij. 'Mijn films kosten een paar ton. Zeker op dat moment in mijn carrière moest ik al het geld bijeen harken om Nummer 12 te maken. Bovendien is New York een dure stad, dus het prijzengeld heeft ook mijn leven daar eenvoudiger gemaakt.'


Volgens Van der Werve zou het een gemis zijn als er vanwege economische en politieke omstandigheden minder kunstprijzen komen. 'In het algemeen geldt: hoe meer prijzen op je cv, hoe beter voor je carrière. In Nederland, waar toch al desinteresse bestaat voor hedendaagse kunst, kunnen prijzen bijdragen aan interesse en begrip.'


En voort gaat hij weer, eerst naar Polen en dan naar Berlijn en Finland, waar hij afwisselend woont.


Werk van Van der Werve is nu te zien in het Haus der Kunst in München (hausderkunst. de) en het Distinctively Dutch Festival in Pittsburgh, VS (visitpittsburgh.com)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.