Natuurinclusief boeren in Sint Maartensbrug

Aflevering 32: John Huiberts kweekt bollen, ja, maar op zijn velden gebeurt veel meer.

null Beeld
Beeld

'Hoor je het?', vraagt John Huiberts als we samen door zijn bollenvelden struinen aan de Ruigeweg in Sint Maartensbrug. Jazeker: een jubelende veldleeuwerik. Eindelijk. En nog één, biddend in de lucht. Gele kwikstaarten ook. Graspiepers. Spreeuwen. Rondcirkelende gierzwaluwen, een huppelende haas. Een drukte van belang. Hier wel, opeens.

Geen toeval. In en tussen de percelen van John Huiberts fladderen ook honderden vlinders, er zoemen tienduizenden bijen, zweefvliegen en andere insecten. Er staan wilde planten, korenbloemen, margrieten, klaprozen in volle bloei, hele stroken tussen de percelen, de slootkanten staan vol kruiden. In de bodem krioelt het van de torretjes, kevertjes en wormpjes. 'De vogels zijn mijn meetinstrument', zegt Huiberts. 'Aan de vogels kan ik zien dat het met het bodemleven wel goed zit.'

Zeven jaar geleden zat dat nog helemaal niet goed. 'Schimmels, bacteriën, insecten, ze waren allemaal weg.' Geen bodemleven meer, na decennia monocultuur. 'Als er twee meeuwen achter de trekker zaten, was het veel.'

Huiberts gooide het roer om. Niet zonder aanleiding, maar daarover morgen meer. Hij stopte met ploegen, met kunstmest, met bestrijdingsmiddelen, met fungiciden. Hij maakte niet alleen de overstap naar biologisch, hij ging verder. Natuurlijke plaagbestrijding door het aantrekken van insecten met kruidenrijke akkerranden, meer wisselteelt, gemengde groenbemesters en een grotere diversiteit aan bollensoorten. Wat Huiberts doet heeft een naam: natuurinclusief boeren. Maar dat wist Huiberts toen nog niet.

En nu lopen we in een oase van bloemen, insecten en vogels. Het is hard gegaan. Van zowat niets in 2010 zijn er nu achttien territoria van de veldleeuwerik en achttien van de gele kwikstaart. En kieviten en scholeksters. Dit jaar werden op vier plekken patrijzen waargenomen. Er zijn fazanten, kneuen, putters, holenduiven, witte kwikstaarten. In de winter, vanwege de zaadrijke winterveldjes: geelgorzen, kepen en nog veel meer.

Natuurlijk, het gaat om de bloembollen, maar, zegt Huiberts, die vogels betekenen goed nieuws, die laten zien dat 'het spel van de natuur' wordt gespeeld.

's Ochtends rond 6 uur, dan is het op zijn drukst. 'Dan loop ik vanuit de schuur het veld op en zeg ik: 'Goeiemorgen jongens'.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden