Natuur is even fascinerend als het vrouwelijk lichaam

Langs chocoladekleurige rivieren.

De Pastaza rivier in Ecuador Beeld thinkstock
De Pastaza rivier in EcuadorBeeld thinkstock

Ecuador, 1 maart 1928

Na een uur of drie leek het alsof ik in Japan was. De mist speelde een spel dat je met Japan associeert (zoals je het van schilders kent). Hier en daar een witte vlek, losgemaakt en afdalend uit de hoogte. Hier blijft zo'n vlek hangen aan een boom, daar aan een berg. Beneden in de vallei gaat zo'n vlek ervandoor met een bruin schaap, gracieus, zodat de wol verdwijnt, maar de vorm van het schaap intact blijft.

Een andere, verder weg, heeft drie eucalyptusbomen uitgekozen, maar niet lang, want hup!... daar zijn ze weer, en jawel, de derde zie je weer compleet, je blijft er gefascineerd naar kijken.

De mist betovert je en leert je je blik te temperen, omdat de natuur en de minerale wereld niet de vaste, onveranderlijke vorm hebben die je veronderstelt, maar zwak en onvast zijn, onbestendig als het vrouwelijk lichaam en daardoor even fascinerend.

Ecuador wordt doorsneden door chocoladekleurige rivieren. Een dag lang volgde ik er een langs haar oevers. De waterstromen verslinden hopen aarde onderweg. En meer dan eens zien ze zich genoodzaakt van grote hoogten neer te storten. Als ze neerkomen, lijken ze op stofwolken. Op de bodem: rook. Een dichte rook, boven kokende chocola. Het is de Rio Pastaza. Haar waterval is de chorrera del Aguayan, een van de grootste ter wereld (65 meter).

We dalen af naar het oosten, de bladeren beginnen groter te worden.

Henri Michaux (1899-1984), Belgische schrijver. Ingekort fragment uit Ecuador, 1929.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden