Nationale voorleesdag

Het was de eerste keer dat ik bang was voor mijn publiek, voor die peuters. Bang voor mijn zware accent, en voor de klemtonen die ik verkeerd legde....

's Ochtends vroeg nam ik de auto en na zo'n twee uur rijden vond ik de kinderopvang achter een bakkerij in Friesland. De zaal zat vol, maar opeens parelde het zweet op mijn voorhoofd. Ik had nog in het woordenboek gekeken. Peuter: klein kind dat geen baby meer is. Maar stiekem verwachtte ik toch een beetje grotere kinderen. Het verhaal dat in mijn tas lag, was niet geschikt voor hen. De begeleidster zette een stoel voor mij tegenover het publiek.

'Hallo', riep ik.

'Goedemorgen!', riepen ze met z'n allen.

'Even kijken, willen jullie je even voorstellen?'

'Tjitske. Witze. Sietze. Menne. Jelte. Sybe...'

En wat nu? Opeens schoot me een Perzisch volksverhaaltje te binnen: 'Er was eens een oma, een omaatje dat haar dochter en haar kleindochtertje ontzettend miste. Ze wilde bij haar op bezoek gaan, maar ze durfde niet, want er stond een donker bos tussen haar en haar dochter. Toch kon ze niet langer wachten, ze pakte haar wandelstok en ging er vandoor. Opeens verscheen er een wolf: 'Kijk! Een oma!' Oma zei: 'Wolf! Ik ben mager. Laat me eerst naar mijn dochter gaan. Daar ga ik goed eten, en lekker uitrusten. Als ik terugkom, ben ik dik, dan mag je me best opeten.'

'Beloof het', zei de wolf. 'Ik beloof het', zei de oma en ze liep verder.

Even later verscheen er een tijger: 'Hmmm eten!'

Oma zei: 'Tijger. Ik ben mager. Laat me eerst naar mijn dochter gaan. Als ik terugkom, ben ik dik en vrolijk, dan mag je me opeten.'

'Beloof je het?' 'Ik beloof het', en ze liep verder. Nu verscheen er een leeuw: 'Kijk eens aan! Eten voor vandaag!'

Oma zei: 'Leeuw, luister. Ik ben mager. Ik mis mijn dochter, ik ga bij haar eten en uitrusten. Als ik terugkom, ben ik dik. Dan mag je me opeten.'

Zo bereikte oma het huis van haar dochter. Daar rustte ze uit en at ze goed. Toen ze naar huis terug wilde, zocht ze een grote pompoen uit en verstopte zich daarin. Haar dochter gaf haar een duw en zo rolde ze het donkere bos in.

'Zeg pompoen, heb jij onderweg misschien een oma gezien?', riep de leeuw.

'Nee hoor, ik ben een oude pompoen, ik heb niets gezien. Wees lief en geef me een duw om naar huis te gaan.'

De leeuw gaf haar een duw.

Verderop stond de tijger op haar te wachten: 'Heb jij misschien een oma gezien''

'Nee hoor, ik ben een oude pompoen, geef me maar een duw zodat ik thuis kan komen.'

En de tijger gaf haar een duw.

Aan het einde van het bos stond de wolf op haar te wachten: 'Hé pompoen, heb jij misschien een oma gezien?'

'Nee hoor, ik ben een oude pompoen en ik heb niets...'

Maar de wolf herkende haar stem, viel de pompoen aan om de oma op te eten, maar ze sprong eruit en snelde naar huis.

De volgende dag toen oma in bed lag, werd er geklopt.

'Wie is daar?'

'Roodkapje!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden