‘Natio’ blijft koel onder koude oorlog van Guyana

Suriname probeert zich te plaatsen voor het WK voetbal in 2010. Na winst op Guyana gaat de ploeg naar de eerste groepsfase in de Caribische zone....

Half zeven ’s ochtends verzamelen op vliegveld Zorg en Hoop, Paramaribo. Daar heeft de bond twee chartervluchten naar Georgetown geboekt. In het ene toestel past de complete selectie, de Highlander voor staf en bagage is een maatje kleiner. Natuurlijk gaan er dozen Surinaams bronwater, frisdrank en balen rijst mee: je weet het nooit daar in Guyana.

Doelman Ronnie Aloema kan zich die uitwedstrijd met de jeugdselectie nog goed voor de geest halen. Publiek bovenop het veld. Corners nemen was geen doen met al die marihuanawalmen. Zelf had hij het voortdurend aan de stok met de ballenjongens. Die bleven sarren en treiteren, tot hij er schoon genoeg van kreeg.

Tja, wat zeg je dan in het Surinaams? Waarschijnlijk iets van ‘No fok mi op, man.’ Sranantongo verstaan ze niet, die Guyanezen, maar zo groot zijn de taalverschillen ook weer niet. Haalt dat gastje ineens een houwer te voorschijn. De uitslag staat Aloema niet meer bij, wel dat hij opgelucht was toen alle spelers heelhuids van het veld stapten.

Wanneer de bus door het centrum van Georgetown rijdt, klinken hoge gilletjes. Wat een getto! Terwijl de meeste internationals toch best het een en ander gewend zijn in Flora, Abrabroki en Kashabolo, de volksbuurten in Paramaribo waar ze zijn opgegroeid. Maar dit doet denken aan begin vorige eeuw.

Pakhuizen staan op instorten, de geur van bedorven fruit en uitwerpselen snijdt door de neusgaten en het vrachtvervoer gaat voornamelijk met paard en wagen. Halverwege de ochtend stopt de bus bij het spelershotel, gelegen aan een doorgaande weg, pal naast een drukke overstapplaats voor stadsbusjes. Een compleet ander adres dan is afgesproken.

De teammanager en delegatieleider zijn dan ook unaniem na hun inspectie: hier kan de natio, de selectie, absoluut niet logeren. Geen airco, gammele bedden, gasflessen op de kamers en niet eens een nooduitgang. De Guyanese voetbalbond zegt een andere accommodatie toe maar neemt daar de hele dag de tijd voor.

Tussendoor proberen de spelers te rusten en behelpen ze zich met porties van de dichtstbijzijnde KFC. Pas halverwege de avond kan de Surinaamse selectie terecht in een Oostblokachtig hotel. De kamers zijn iets ruimer en de buurt lijkt rustiger, maar wat er uit de kraan druppelt, blijft ook na vijf minuten vaalbruin, terwijl de keuken op halve kracht draait.

Spelmaker Vangelino Sastromedjo gaat in elk geval over zijn nek van wat als sandwiches moet zijn bedoeld. De manager kan er ook niets aan doen: nog niet zo lang geleden hebben ze de hoteleigenaar vermoord.

Twee dagen voor de wedstrijd traint de selectie op een abominabel veld. Dat is nog tot daar aan toe, maar de dag voor de wedstrijd eist de bondscoach een training in het stadion. Een officiële regel van de FIFA immers. Na krap een half uur inlopen stappen plotseling beveiligingsmensen het veld op om de pionnen op te ruimen.

De training zit erop. Tegelijkertijd wordt de Surinaamse tv-ploeg gesommeerd onmiddellijk te stoppen met filmen, waarop een handgemeen ontstaat dat ternauwernood kan worden gesust.

Terug in het hotel is de boodschap van bondscoach Jaliens helder: Suriname laat zich niet van de wijs brengen. De ergernis over de slechte behandeling door de Guyanezen valt eenvoudig om te zetten in positieve energie.

En inderdaad, zondagmiddag valt alles op zijn plaats. Na tien minuten spelen scoort Jermaine van Dijk uit de rebound van een fraai aangesneden vrije trap van Sastromedjo. Vlak voor rust wordt het 0-2 wanneer spits Clifton Sandvliet kan intikken na een rush van Romano Sordam. Guyana moet nu vier keer scoren na de 1-0 in eigen huis. Natuurlijk komt het gastland opzetten in de tweede helft, maar het blijft bij één tegendoelpunt. Zo bereikt Suriname de eerste groepsfase van de Caribische zone. Spelers en staf lopen uitzinnig van het veld.

’s Avonds krijgt de selectie een etentje aangeboden van de Surinaamse ambassadeur. Daar kondigt de penningmeester van de bond aan dat de terugreis ook per vliegtuig gaat. Dat scheelt een busreis van minstens twaalf uur. De spelers pakken nog een biertje. Ze zijn klaar voor Costa Rica, El Salvador en Haïti.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden