Nashville zegt altijd 'cheese'

VEEL country-cd's klinken alsof er in Nashville een produktielijn is gebouwd die aan de lopende band muziek aflevert. Adequate muziek, bedoeld om tegemoet te komen aan een brede smaak....

In die bedrijfstak kan de ene ster de andere voortbrengen. Soms figuurlijk, zoals in het geval van Ty England, tot voor kort gitarist in de band van Garth Brooks (van wie volgende week een nieuwe cd verschijnt). Zijn debuut Ty England is in alle perfectie bijna een parodie op het genre. Alles aan Ty is glad: zijn wangen, zijn stem, de liedjes die hij kiest. Hij schrijft geen teksten, hij speelt hier zelfs geen gitaar, hij doet eigenlijk niets dat beklijft. Maar in de produktielijn van Nashville hoeft dat geen nadeel te zijn.

Dat alles doet Lee Roy Parnell wel. Parnell is een vakbekwaam gitarist, die op dobro, slide en elektrische gitaar niet zelden andere artiesten terzijde staat. Hij schrijft zijn eigen nummers, en zingt ze met een tamelijk prominente, scherpe stem. Maar ai, wat is We All Get Lucky Sometimes weer doorsnee uitgepakt. Up-tempo countryrock met keurige slide-partijen en gezellig tokkelwerk. Parnell klinkt alsof hij zichzelf wat al te goed in toom heeft.

Komen we bij Travis Tritt, die sinds zijn debuut in 1989 geldt als een van de meer onstuimige country-acts. Zijn Greatest Hits laat horen dat die wildheid vooral uiterlijke schijn is. De man die met Put Some Drive in Your Country oproept de beuk er in te gooien, klinkt zelf overwegend log en uitgesponnen.

Dat soort verwijten kan Carlene Carter niet worden gemaakt. De dochter van Carl Smith en June Carter annex stiefdochter van Johnny Cash draait al heel wat jaren mee in het circuit, al zou je dat aan haar uiterlijk niet zeggen. Haar Little Acts of Treason balanceert aangenaam op het randje van de blonde- damespopmuziek, die je eerder geneigd bent in verband te brengen met Californië. De overwegend door haarzelf geschreven nummers zijn punctueel voorzien van drums met echo, stevige gitaren, en hier en daar een sfeervol intermezzo, maar in de teksten rijmt romance wat al te gretig op dance. Zeer geschikt voor tijdens de afwas, of om de binnenboel bij te witten.

Bijna even blond maar minder origineel is Faith Hill. Haar debuut It Matters To Me is in Amerika onthaald als de vrouwelijke evenknie van hat-acts als Alan Jackson en Clint Black. Alleen de gospel Keep Walkin'on doorbreekt de rimpelloze stroom van confectiemuziek. Jammer voor haar is dat het laatste nummer.

Op k.d.lang is de noemer country zo langzamerhand niet meer van toepassing. De tijd dat ze met haar afkomst (Canada), haar seksuele geaardheid en zonder hoofdletters geschreven naam de countrywereld in verwarring bracht, is al lang voorbij. All You Can Eat is eerst en vooral kunstmuziek, keurige, stijlvol gearrangeerde klanken voor bij de thee met koekjes. Het klinkt alsof ze eerst veel te hard heeft nagedacht, daarna nog eens diep heeft gezucht, om ten slotte dit zeer verantwoorde produkt af te leveren, dat ver verwijderd is van haar losbandige eerdere platen.

Is er dan helemaal niks goed? Zeker wel, maar daarvoor moet je dieper in het zuiden van de Verenigde Staten zijn, in Texas, waar een totaal andere variant van dezelfde muziek tot ontwikkeling is gebracht. Terwijl in Nashville de emotie vaak achteraf lijkt te worden aangebracht, is die bij de muzikanten uit Houston en Austin helemaal naar binnen geslagen. Diep in het gemoed van mannen met gegroefde aangezichten gaat het heftig tekeer. Wij merken daar overigens weinig van. Een echte man verbijt zijn pijn, en is zuinig op zijn vreugd.

Wyckham Porteous is hard op weg zo'n echte man te worden. Vanuit Canada is hij naar Austin getogen om zijn debuut Looking for Ground met Texaanse muzikanten op te kunnen nemen. De arrangementen zijn wat uitbundiger dan wat in Texas gebruikelijk is. Southern rock, maar dan met teksten die dieper steken.

Zeker tien jaar lang is van Eric Taylor niets vernomen. Hij schijnt al die tijd in de verslaafdenzorg in Texas te hebben gewerkt. Nu ligt er dan ineens een cd van hem, die een rijke bron kan vormen voor Nashville-artiesten die verlegen zitten om goede songs. Hier waait de wind om barre rotsen en blaast weg wat niet stevig is geworteld. De weinige noten en woorden die wel klinken, zijn weloverwogen en waardevol. Eric Taylor begint vandaag met Vince Bell, David Olney en Iain Matthews, singer/songwriters uit dezelfde school, aan een tournee door Nederland.

Ook Buddy Miller is volgende maand in Nederland, op een in zijn geval niet eens zo verbazingwekkende plek: het Christian Country Trail festival in Gouda. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Jarenlang rommelde hij in de schaduw van zijn vrouw, zangeres Julie Miller. Hij schreef wat liedjes, musiceerde wat.

Begin dit jaar verscheen ineens een album met gospelmuziek (op Hightone Records) van hem, niet lang daarna gevolgd door Man on The Moon. Het hoesje ziet er tussen-de-schuifdeuren-achtig uit, maar aan de muziek hoor je dat niet af. Integendeel, de oerdegelijke songs klinken luid en duidelijk, de begeleiding wordt verzorgd door een zeer competente band, die zonder omwegen op het doel afstevent. De zang doet denken aan John Hiatt in diens meer geïnspireerde periode.

Ty England: Ty England.

RCA/BMG 74321 28593 2.

Lee Roy Parnell: We All Get lucky Sometimes.

Arista/BMG 07822 18790 2.

Carlene Carter: Little Acts of Treason. Giant 74321 25989 2.

Travis Tritt: Greatest Hits.

Warner Brothers 9362-46001- 2.

Faith Hill: It Matters to Me.

Warner Brothers 9362-45872- 2,

k.d.lang: All You Can Eat.

Warner Brothers 9362-46034- 2.

Eric Taylor: Eric Taylor.

Watermelon WMCD 1040.

Wyckham Porteous: Looking for Ground.

Munich BBEA 6.

Buddy Miller: Man on The Moon. Coyote CR 5001.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden