Lezersbrieven

Narigheid uithalen? vlieg businessclass

De ingezonden brieven van zaterdag 21 mei.

Een man wordt gefouilleerd door een beveiliger op Schiphol. Beeld anp
Een man wordt gefouilleerd door een beveiliger op Schiphol.Beeld anp

Hoezo veiligheid

Op 20 april j.l. vlogen mijn man en ik van Orlando naar Atlanta (KL7077 met Delta) en vervolgens naar Amsterdam (KL622 met KLM). Op Atlanta stond bij de security controle een groot bord voor de 'Priority-rij' voor 'Sky-elite'-deelnemers en businessclasspassagiers: 'you have been selected': u hoeft uw computer niet uit uw tas te halen en open te doen, u hoeft uw schoenen niet uit te doen, uw horloge en riem niet af te doen, vloeistoffen niet te laten zien, sleutels kunt u in uw zak houden.

Mijn man is 'platinum-elite'-deelnemer en mag daarom steeds een gast meenemen en dat was ik in dit geval. Deze behandeling heeft ons ernstig verbaasd en baarde ons grote zorgen. Die zijn niet minder geworden na de gebeurtenissen met het vliegtuig van EgyptAir. Iemand die narigheid wil uithalen kan dus zomaar een businessclassticket kopen om bijvoorbeeld van Atlanta naar Amsterdam te vliegen zonder gecontroleerd te worden.

Dit zal ongetwijfeld op meer luchthavens in het buitenland voorkomen.

Toiny Rademakers, Vragender

Alledaags racisme

Uit het interview met VU-hoogleraar diversiteit en integratie Halleh Ghorashi begrijp ik dat ik een Nederlander ben die niet langer kan 'ontkennen racistisch te zijn', met 'een fixatie op het negatieve' en druk ik meteen een hele groep migranten 'in een bepaalde hoek'. Zij besluit met de constatering dat een groot deel van de Nederlanders met een gemengde afkomst het gevoel heeft 'niet gezien en gehoord te worden'.

Dat gevoel van niet gehoord en gezien worden, heb ik soms ook wel. Mogelijk behoor ik tot een uiterst select gezelschap 'witte Nederlanders' dat niet racistisch is, niet een hele gemeenschap beoordeelt op mogelijke wandaden van een kleine groep en dat iedereen een gelijkwaardige positie in de samenleving gunt. Maar ik betwijfel dit toch zeer.

Tom Frohwein, 's-Gravenzande

Geef onze macht terug

In de Volkskrant schrijft Frans van Tartwijk namens 27 huurdersorganisaties dat er weer meer woningbouwverenigingen zouden moeten komen die gedeeld eigendom zijn van de bewoners. Een goed idee.

Wel moet er dan aandacht zijn voor werkelijke invloed van de bewoners. Waar bij elke andere vereniging de leden de bestuurders mogen benoemen tijdens de algemene ledenvergadering, is dat niet meer het geval bij woningbouwverenigingen. Bij de herziening van de woningwet in 2015 heeft minister Blok van de VVD ervoor gezorgd dat bij de woningbouwverenigingen de Raad van Toezicht zichzelf mag benoemen en het bestuur. Zonder tussenkomst van de ledenvergadering.

Met als gevolg dat er een oncontroleerbare macht in de vereniging ontstaat die zich niet veel meer hoeft aan te trekken van de leden. Reden voor deze vreemde wijziging door de minister was dat er volgens hem bij sommige verenigingen sprake was van wanbeheer. Van echt wanbeheer was echter alleen sprake bij de grote jongens en dat zijn allemaal stichtingen.

De verenigingsdemocratie is door deze ondoordachte maatregel danig de kop in gedrukt en de invloed van de leden ernstig beperkt. Als er weer meer woningbouwverenigingen moeten komen dan wel met een echte verenigingsstructuur: de algemene ledenvergadering is het hoogste orgaan van de vereniging die het bestuur én de Raad van Toezicht benoemt en controle uitvoert op het beleid.

Kortom: De macht bij de leden, zoals het hoort in een vereniging.

Steve Smit, vicevoorzitter Huurdersvereniging Oostzaan

Ik snap dat niet

Iris van Erve beklaagt zich over het examen Nederlands en de gestelde eisen aan spelling. Haar leerlingen halen hierdoor onvoldoendes. De oorzaak van de slechte taalbeheersing benoemt zij ook. Er wordt thuis nooit Nederlands gesproken, een Nederlands blad wordt niet gelezen en tv wordt gekeken via de satelliet. Hoewel Van Erve de ouders op het hart drukt de tv op NPO te zetten, snapt zij maar al te goed waarom aan die band met het 'thuisland' zo vastgehouden wordt. Ik snap dat niet.

Waarom kiezen de ouders van deze allochtone kinderen ervoor om Nederland(s) buiten het huis te houden? Waarom vinden zij de band met het voormalig thuisland belangrijker dan aansluiting te zoeken met het land waarin zij wonen en waarin hun kinderen een leven moeten opbouwen.

Volgens Van Erve hebben leerlingen uit zo'n situatie problemen die vergelijkbaar zijn met die van dyslectici: ze zullen nooit perfect Nederlands kunnen schrijven en lezen. Gelukkig heeft zij wel de oplossing: spelling minder zwaar laten meewegen bij het examen. Het zal je leerkracht Nederlands maar wezen.

In dezelfde krant betoogt Marianne Zwagerman dat Nederland is veranderd in een rubberentegelparadijs. Dat verklaart wellicht de houding van Van Erve.

Maar door haar leerlingen te zien als slachtoffers van hun omgeving en door ze te willen behoeden voor falen, houdt ze haar leerlingen klein en afhankelijk. Kwalijk.

Erica Prins, Den Haag

Gij zult werken

In haar column 'Werk en een volwaardig bestaan' pleit Heleen Mees voor 'recht op werk' en refereert daarbij aan Hannah Arendt. Kennelijk is het Mees ontgaan dat Arendt een onderscheid maakt tussen 'arbeid' (labor) voor de basisbehoeften van het bestaan en 'werk' (work) waarmee ze de meer creatieve, structuur en betekenis gevende activiteit bedoeld.

Daarnaast gebruikt ze een derde categorie: 'handelen' (action). Voor de goede orde: Arendt duidde met haar begrip van werk niet op werkgelegenheid (en zeker niet op werkverschaffing). Door het door elkaar halen van werk en arbeid ontstaat een onhelder betoog. Dat is vast niet zo bedoeld, maar iemand die het werk van Arendt zegt te kennen, zou zo'n misverstand niet moeten laten ontstaan.

Piet Vollaard, Delft

Privé is privé

Het ontroerde me te lezen dat Diederik van Vleuten niet alleen openhartig vertelde over zijn gestorven zusje, maar haar ook wil laten voortleven in taal. Wat jammer, nee, wat respectloos van de vraag hoe Diederiks zus zich van het leven had beroofd. Die vraag heeft geen enkele toegevoegde waarde; haar keuze om te sterven is relevant en de manier waarop nabestaanden ermee om kunnen gaan, is relevant. Feiten/ details over de manier van zelfdoding zijn en blijven een privéaangelegenheid voor nabestaanden.

José van Gelder, Beuningen

Kritiek op religie

Iemand kan best een racist zijn én een islamcriticus, stelt Jonathan van het Reve in Vonk van 14 mei. Ik las het artikel met interesse en heb een korte aanvulling. Religie staat in feite los van zoiets als ras. Racisme ontstaat door het idee dat het blanke ras superieur is aan andere, 'lagere' rassen, gekleurd en/of primitief.

Kritiek op religie is doordachte afkeuring van leer, voorschriften op het gebied van rituelen en gedragsregels; eisen die door goddelijke openbaring en via heilige boeken aan religies zijn gegeven. Volgens het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie, is racisme verwerpelijk en in veel landen ook strafbaar.

Dit geldt niet voor religiekritiek die momenteel sterker is geworden. Mogelijk denkt een bovenaards gerechtshof daar anders over en zal uiteindelijk in een zogenaamd Laatste Oordeel de overtreder veroordelen.

Han Diepraam, Lisse

Examen? Uitputtingsslag

De afgelopen dagen is er veel geschreven en geklaagd over het eindexamen Nederlands, maar hoewel er wellicht ook dit jaar veel op aan te merken valt, is het niet het onderwerp van deze brief. Ik schrijf om te wijzen op een ander feit: dat er twee examens op één dag gemaakt dienen te worden. Dat is overmatig vermoeiend en heeft invloed op de prestaties bij andere examens.

Een 9 bij Frans wordt zo een stuk lastiger haalbaar en ook die 8 voor natuurkunde verdwijnt achter de horizon. Mij gebeurde het deze twee weken driemaal: zes examens op drie dagen worden heuse uitputtingsslagen.

M. Bresson, eindexamenkandidaat vwo, Goirle

Artsen zijn geen loopjongens

Met stijgende irritatie volg ik de berichtgeving over beïnvloeding van artsen door de farmaceutische industrie. Er wordt een beeld geschetst van artsen die zich in ruil voor spiegeltjes en kraaltjes als makke schapen voor het karretje van de farmaceutische industrie laten spannen.

Daarnaast zou deze belangenverstrengeling niet voldoende transparant zijn. Op het gevaar af zelf uitgemaakt te worden voor loopjongen van de industrie, wil ik toch een poging wagen enige nuance aan te brengen.

Nascholingen van artsen doorlopen een accreditatieproces van de beroepsvereniging, waarbij geen ruimte is voor het noemen van merknamen. Daarnaast is het tegenwoordig gebruikelijk om bij het begin van de presentatie een dia te laten zien met daarop de financial disclosures van de spreker.

De aanname dat artsen beïnvloed worden tijdens nascholingen gesponsord door de farmaceutische industrie heb ik verder op geen enkele manier onderbouwd zien worden met cijfers. Ik waag te betwijfelen of het überhaupt waar is. Uit eigen ervaring weet ik dat artsen wat betreft voorschrijfgedrag veelal de richtlijnen en standaarden van hun beroepsvereniging volgen.

De scheidslijn tussen partnership en belangenverstrengeling is dun, maar ontegenzeggelijk hebben farmaceutische industrie en artsen elkaar nodig bij het ontwikkelen en monitoren van nieuwe therapieën. Dat artsen met expertise in een bepaald gebied daarbij betrokken worden is logisch en noodzakelijk.

Deelname aan onderzoek in fase 2 en 3 biedt artsen ook de mogelijkheid om nieuwe en beloftevolle medicijnen te kunnen aanbieden aan hun patiënten. Daarnaast kunnen artsen op die manier zelf ook invloed uitoefenen op de koers van klinisch wetenschappelijk onderzoek.

Transparantie van financiële relaties in de gezondheidszorg is een goede ontwikkeling die steeds verder vorm krijgt. Partnership tussen farmaceutische industrie en artsen is essentieel voor verdere innovatie in de zorg. Graag zou ik deze kant van het verhaal de volgende keer ook belicht zien.

Gert-Jan Braunstahl, longarts te Rotterdam (financial disclosures in te zien in transparantie-register)

Lekker hapje vlees

Bij het lezen van de brief 'Lekker lammetje' van Stef Griffioen, schapenhouder te Muiderberg (O&D, 20 mei) verslikte ik me toch bijna in mijn vegetarische ontbijt.

Het argument dat dieren een goed leven gehad hebben, krijgen vegetariërs regelmatig te horen, meestal ongevraagd, tijdens een gezamenlijke maaltijd met vleeseters, die blijkbaar vinden dat ze verantwoording moeten afleggen voor hun gedrag. Wie bepaalt of die dieren een goed leven gehad hebben, wanneer het welletjes geweest is en volgens welke normen gaat dat?

Vaak is het een dom argument, maar in dit geval vind ik het eerder laf. Niet laf omdat hij weerloze lammetjes naar de slager stuurt. Als hij dat voor zichzelf kan verantwoorden, moet hij dat zelf weten. Nee, het is laf omdat hij de werkelijke reden verzwijgt.

Veel mensen eten vlees en daar verdient hij zijn brood mee. Daarom moeten die lammetjes dood. Zeg dat dan gewoon.

Frank Kouwenberg, Dordrecht

Mart Smeets' vrienden

In het interview met Paul Onkenhout spreekt Mart Smeets zijn waardering voor Obama uit maar constateert dat Obama vooral aanzien heeft buiten Amerika. Hij vertelt: 'Ik heb Nederlandse vrienden in Florida, die moeten niets van hem hebben. Hij is een neger, zeggen ze. Nou en? Nederlandse mensen! Ongelofelijk!' En dat noemt Mart Smeets zijn vrienden? Ongelofelijk!

Laura de Roos, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden