Narcolandia

Arturito is boos. Hij wilde net als Jack London terug naar de natuur, ver weg van de mallemolen van het leven. Nu blijkt hij midden in de Algarve te zijn beland in het grootste drugsreservaat van Europa. Het dorp is een middeleeuwse landdag vol kermisfreaks: vrouwen met baarden en/of drie tieten, overjarige Engelse neukdwergen met bedeltjes als slavenarmbanden om de broodmagere enkels en vooral heel veel international dopeheads.


In dit museum van het menselijk tekort zouden Chet Baker, Shane MacGowan en Marianne Faithfull frisse blommen zijn. Dan klinkt haar stem: 'Me cago en tu puta madre, mi amor. Voor jou is iedereen die zich even niet wast en niet werkt een rabiate anti-globalist, of zoals jij het liefkozend noemt: een perroflauta.' Perroflautas is Spaans voor hondenfluiten, de bijnaam voor de witte rasta's met hun onafscheidelijke fluitjes en hun schurftige honden. Ze verzamelen zich bij voorkeur boven metroroosters en in hokjes met pinautomaten. 'Het zijn allemaal uitvreters hier, nietsnutten, viespeuken en aartsluiaards. Dit hele dorp is godverdomme één grote soa-kolonie, ik raak met geen vinger wat aan hier!' Ik veeg het schuim van mijn mond. Dat lucht op. De vrouw die sprak, neemt me glimlachend op. 'Wil je nog een bier, Arturito, wat drink je toch snel. ' Zij is de enige die mij Arthurtje mag noemen. 'Calmate, Arturito. Laat die mensen toch met rust, wat hebben ze je misdaan?' Gadverdamme, daar heb je Zé en Wolfgang. Ze zien eruit alsof ze een week in een beerput hebben gebivakkeerd.


'Zo professor, zit je weer lekker met je neus in de boeken?' Ik lees onverstoorbaar verder in Het grote verlangen van Marcel Möring - zeg maar Fifty Shades of Grey, maar dan riekend naar turf. Jawel hoor, daar gaat de joint al rond, er wordt gehoest en geproest. Ik ben tegen softdrugs, ik vind die troep stinken en ik word er misselijk van. Ik hoop dat dit helse dorp wordt weggevaagd door een bijbelse bosbrand. 'Arturito, zondag is hier de maandelijkse hippiemarkt, misschien kunnen we eens wat kleren voor je kopen. Je hebt nog maar twee shirts en twee shorts, en je instappers stinken als een oordeel.' Zé en Wolfgang grijnzen. Ik word hier gereduceerd tot een cursi noño, een sukkel. Arturito is van het poldermodel en bestelt een rondje voor het hele terras. Hij is niet gek. Zolang het meisje gelukkig is, brandt het knipperlicht onafgebroken, tienmaal, honderdmaal, een eeuwigheid.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden