Narcissus dendert met gitaarsolo's over Emmylou Harris heen

Hoe heet de burgemeester van Wezel? EZEL, Ezel, ezel. . . Dat was altijd weer het antwoord van de echoput....

ARIEJAN KORTEWEG

Emmylou Harris. Paradiso Amsterdam.

Een plaat van iemand produceren wil nog niet zeggen dat je vervolgens samen op tournee gaat. Waarom zou Daniel Lanois met Emmylou Harris optreden? Wat brengt zo'n veelgevraagd producer ertoe om zijn kostbare tijd op het podium door te brengen, terwijl de muzikantenwereld vergeven is van de behendige redneck-gitaristen die de zangeres in het zonnetje zouden kunnen zetten?

Dat zit zo: Daniel Lanois is de nieuwe burgemeester van Wezel. Hij zet een lijp mutsje op, parkeert z'n benen in de Malle Eppie-stand en laat z'n gitaar eens lekker echoën en kaatsen. De klankkast gebruikt hij zoals Narcissus het spiegelende water. Moet je horen, 't is net U2, 't is net Jimi Hendrix in een uitzending van de EO, lieve heer wat gaat m'n gitaar weer heerlijk tekeer, kijk eens, zelfs op de elektrieke mandoline kan ik uit de voeten. We doen er een drumsolo bij, want dat is opzwepend. En we laten de zwarte man op de basgitaar een gospel zingen voor dat heerlijke authentieke gevoel.

Arme Emmylou Harris. Wat was het een vergissing om met deze man in zee te gaan. Op Wrecking Ball, de cd, doet dat gefrut van Lanois fris aan. Daar brengt hij althans de eerbied op die hij aan een van de mooiste stemmen uit de lichte muziek verschuldigd is. Hij maakte een mooie ruwstenen sokkel, waarop haar zilveren stem tot zijn recht komt.

Die dienstbare houding hield hij zaterdagavond in Paradiso een half uur vol. De eerste paar nummers waren stijlvol. May this be love kwam met een licht omfloerste gitaarsluier, Deeper Well werd voorzien van een merkwaardig goed passend Diddley-ritme, er was een mooie a- capella versie van Calling my children home en de buigzame snik van Emmylou glorieerde in Making Believe.

Daarna konden de ijdeltuiten zich niet langer bedwingen. Lanois en zijn zwarte ritmesectie, Daryll Johnson op bas en Brady Blade op drums, zetten een offensief in waarbij ze finaal over de countryzangeres heen marcheerden. Emmylou Harris was nog net goed genoeg voor de koortjes. Het was gênant om te zien hoe ze houterig en ongemakkelijk op de stugge, gedateerde muziek van haar zogenaamde begeleiders een dansje probeerde. Het laatste kwart van het twee uur durende concert heeft ze geen solo meer gezongen.

Nadat we als toegift zelfs een verdwaasde klap-eens-in-de-handjes-cover van Sly Stone te verduren hadden gekregen, zeiden de mannen gedag en namen Emmylou mee. Het was net alsof ze haar ontvoerden.

Meneer Lanois, het is een schande.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden