Napels zien en dan fietsen

Italië Amalfi..

De mannen die in 1987 een fietsverbond voor het leven sloten, troffen elkaar twee weken geleden op Schiphol om weer eens tot de conclusie te komen dat de tijden veranderen.

Vroeger begon hun traditionele week op de racefiets bij een van hen thuis. De auto of het huurbusje werd volgeladen en dan ging de reis richting hoogste toppen van Europa, bij voorkeur bekend van de grote wielerronden. In stuur- en zadeltas werd het minimum aan kleding en hygiëne opgeborgen, goed voor een week min of meer reukvrij.

Ritten van rond de 100 kilometer leidden over vreeswekkende cols, waarbij de Mont Ventoux regelmatig in het parkoers terugkeerde als de maat der dingen, maar ook als middelpunt van aangenaam leven. Want zo waren de fietsende mannen ook wel weer: serieus, maar met mate.

Als er al een nieuwkomer werd toegelaten in hun kringetje, dan was het van korte duur. Binnen zo’n kleine groep van min of meer vaste samenstelling groeit bijna ongemerkt een bepaalde rolverdeling en buitenstaanders kunnen vervolgens weinig anders doen dan roet in het eten gooien. Bovendien is matigheid weinig racefietsers gegeven.

Inmiddels zijn de fietsende mannen als zodanig ook niet meer serieus te nemen. Tot voor een paar jaar geleden zaten de achterzakken nog vol werkzame power bars, tegenwoordig volstaat een supermarktkoek als tussendoortje. De afstanden werden korter, de cols kleiner en de lunches groter. Het gemak dient de mannen.

Om dezelfde reden begint de reis tegenwoordig op luchthavens. De fietsen worden in speciale tassen en in enigszins gedemonteerde staat aan het personeel overhandigd. Op de plaats van bestemming wordt alles weer aan elkaar geschroefd en opgepompt, zodat het goede leven snel kan beginnen.

De plaats van bestemming was twee weken geleden Napels en de routemaker van dienst schatte de fietsende mannen toch nog in op een afstand van 575 kilometer, verdeeld over zes dagen, voornamelijk langs de kust en met aangeprezen ristorantes als piketpaaltjes.

Een van de fietsende mannen vroeg: waarom Napels? Bleek dat een andere man die stad wel eens wilde zien en daarmee was één fietsdag al prijsgegeven aan sightseeing. Protest werd niet gehoord.

Omdat Napels voor fietsers een onmogelijke stad is, begon de eigenlijke tocht in Pompei dat op een half uur treinen zuidelijk van Napels ligt. Maar op deze zonnige zondag strekte de stedelijke drukte zich uit tot de zuidelijke kuststrook. Het was een kwestie van laveren langs remmend of stilstaand verkeer en dat veranderde pas bij het einde van dit schiereiland toen de contouren van Capri duidelijker werden in de heiige herfstlucht.

De fietsende mannen plannen hun week tegenwoordig in de tweede helft van september. De toeristische industrie is uitgeraasd, maar de thermometer reikt nog met gemak naar 30 graden en de zon is een lankmoedige die de menselijke huid met rust laat. Ideale fietsomstandigheden, ook al vanwege dat eeuwig prachtige asfalt in Italië.

Toerisme, voornamelijk Amerikaans en senior, kon twee weken geleden alleen nog worden waargenomen aan de kust van Amalfi. De SS163 slingert zich van Positano naar Salerno als een slang langs bergruggen en de voortdurend wisselende uitzichten konden de mannen alleen maar als adembenemend kenmerken.

Die kwalificatie moest bijna letterlijk worden genomen voor de onsmakelijke strook ten zuiden van Salerno, gedomineerd door zwerfvuil en straatprostitutie. Gelukkig was het helemaal vlak en konden de fietsende mannen er in tamelijk straf tempo doorheen.

Na veertig kilometer werd hun moeite al beloond in het nationale park van Cilento. Hier deed moeder natuur zich in haar volle omvang gelden, zij het deels geblakerd door bosbranden van de afgelopen zomer. Hier ook moesten de fietsende mannen voor het eerst op de pedalen staan met beklimmingen van zeeniveau tot zeshonderd meter.

Kortom, het dreigde eventjes serieus te worden, maar de achterstand op het geplande schema was al zo groot dat de bergen van boven de duizend meter buiten hun bereik bleven. Via het schilderachtige Maratea aan de Golf van Policastro doken de fietsende mannen het binnenland in om hun tocht na vijf dagen en met ruim 420 kilometer op de teller te beëindigen. Laatste halteplaats voor het retourtje Napels was Santa Maria degli Angeli, een voormalig klooster in de buurt van Lagonegro. De lucht was van het zachtste blauw, de omgeving van het zachtste groen en het klooster bleek een oasi di spiritualità , zo’n plek van onthaasting.

Dat zouden meer fietsende mannen moeten doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden