Naharin brouwt soepig Z/na van rap en new age

Batsheva Dance Company met Z/na. Choreografie: Ohad Naharin. Muziek: Ivry Lider, Naharin. 8 maart, Muziektheater, Amsterdam. Herhaling: vanavond...

ISABELLA LANZ

'Hava, nagila hava, nagila hava-a.' Dat optimistische, zeg maar onnozele Israëlische lied van weleer klinkt, wanneer dat wordt gespeeld door electrische gitaren, spetterend. En niet eens navrant, zoals misschien de bedoeling was.

Op joligheid valt Ohad Naharin, de Israëlische choreograaf die dit rockmuziek- en dansspektakel Z/na bij zijn Batsheva Dance Company maakte niet betrappen. Z/na is zelfs doemachtig en naargeestig van aard. Van poëzie en vrolijk absurdisme, zoals in zijn Anaphase valt hier niets meer te bespeuren.

Naharin opent en sluit zelf deze avondvullende produktie.

Bij aanvang staat hij doodstil als doedelzakspeler voor het nog gesloten doek. En aan het slot neemt hij voor enkele seconden het applaus én boegeroep in ontvangst in een ogenschijnlijk naar Hergé ontworpen ruimtevaartkostuum. Als Kuifje op de maan. Waarom ook niet?

Tussendoor ontpopte hij zich al als popzanger met een heavy stem als die van Doors-zanger Jim Morrison, en ook als zanger/gitarist van een soft Pink Floyd-achtig nummertje. Naharin streeft sinds kort naar een vorm van theater waarin dans, popmuziek en video geïntegreerd zijn. En dat zullen we weten.

Z/na begint veelbelovend met een dansdeel waarin vijf dansers in een strakke formatie dansen, nu eens met honingvloeiende bewegingen dan weer vreemd schokkerig alsof ze woestijnzand tussen de gewrichten kregen. Achter op het podium, op een militantrechte lijn zitten vijf ravenzwart geklede figuren: rechters of ter dood veroordeelden?

De Israëlische politieke situatie is niet vreemd aan de associaties die de beelden oproepen. Gaandeweg worden de beelden minder pregnant en verliest de choreograaf de greep op zijn regie. Na twintig minuten begint de voorstelling al voort te kabbelen. Dan is er nog een vol uur te gaan. Dat wordt gevuld met een reeks van onnavolgbare scènes. Zo valt er na een geweerschot prompt een koeienkadaver uit de lucht, wordt de navel van een klagende danseres via video op wide screen getoond en wordt op motherfuckende rap wild gedanst.

Absurd, geforceerd en bombastisch komt dat over, en weinig coherent. Naharins wollige teksten dragen weinig bij tot een beter begrip, terwijl de lijzige synthesizerklanken het soepige karakter van het stuk steeds meer gaan versterken.

Gaandeweg valt er geen touw meer vast te knopen aan Z/na, dat ook al zo'n onverklaard gelaten titel draagt. Is dat de kracht van het mysterie dat Naharin zoekt? Of het resultaat van zijn poging om direct met het onderbewustzijn van het publiek te communiceren? Zijn new age-achtige interpretatie van Jungs theorie over het collectief onderbewustzijn speelt hem kennelijk parten.

Isabella Lanz

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden