Nageeye, voorbereid op zon, voelt zijn kuiten verstijven in de Twentse regen

ENSCHEDE - Het bibberen hield niet op. De terrashaard kreeg Abdi Nageeye niet warm. Drie lagen sportkleding niet. Zelfs de gloedvolle woorden die bij de prijsuitreiking aan zijn geslaagde marathondebuut werden gewijd, verdreven de kou niet uit zijn tengere lijf. De wolkbreuk boven Enschede had hem verkleumd tot op het bot.


De 25-jarige Somalische Nederlander had zich voorbereid op warm voorjaarsweer. Tijdens zijn trainingskamp in Kenia was hij speciaal laat op de ochtend gaan trainen om te wennen aan hoge temperaturen. Ook in Enschede trok hij zijn loopschoenen vrijdag en zaterdag expres pas aan toen de zon volop scheen.


Op de belangrijkste dag uit zijn prille loopbaan bleek alles verspilde moeite. 'Het was gewoon kloteweer', zei Nageeye. Die tegenvaller maakte de snelle debuuttijd waarvan hij droomde onmogelijk: onder de 2.10 uur. Zelfs de Keniaanse winnaar Elijah Sang bleef steken op 2.10.22.


Nageeye had gemengde gevoelens over zijn debuut. Hij mocht niet ontevreden zijn met de derde plaats, in 2.11.33. Hij was sneller dan verschillende Keniaanse en Ethiopische tegenstanders die 2.08 of 2.09 hebben gelopen. Maar hij wist ook dat hij veel sneller had kunnen lopen zonder de twee uur durende regenbui.


'Natuurlijk zit er meer in', zei hij. De frustratie over zijn pech met het weer spatte uit zijn donkere ogen.


De marathon is zijn roeping. Hij heeft jarenlang geprobeerd uit te blinken op de baan, maar de eindeloze rondjes kunnen hem niet bekoren. Hij verveelt zich. 'Ik bak er niks van.' Tijdens trainingskampen in Kenia en Ethiopië ontdekte hij dat hij zich veel lekkerder voelt in de heuvels en valleien, op het taaie gras of de rode aarde. Hij kon zich plotseling meten met Oost-Afrikanen die hem op de baan ver achter zich laten.


Die ontdekking was een revelatie. Hij besefte dat hij naar de marathon moest. Daaraan kon zelfs Mo Farah niets veranderen. Hij kent de tweevoudig olympisch kampioen op de 5.000 en 10.000 meter sinds 2008. De beroemde Brit heeft, net als hij, Somalische wortels. In 2013 mocht hij bijna acht weken in Amerika komen trainen, bij het met geheimzinnigheid omgeven Nike Oregon Project.


Farah wilde graag dat hij langer bleef in het trainingscentrum dat beschikt over moderne snufjes als onderwater- en anti-zwaartekrachthardloopbanden. Die stellen atleten in staat meer kilometers te maken zonder geblesseerd te raken. Ze zijn cruciaal geweest voor het olympische succes van Farah.


Nageeye ging niet op het aanbod in. Hij verlangde naar de Ethiopische hoogvlakten rond Addis Abeba. Hij voegde zich bij de trainingsgroep van Getaneh Tessema, een Ethiopische Nederlander die veel marathonkampioenen heeft opgeleid. Hij bloeide op. Zijn zelfvertrouwen groeide met de maand. Hij achtte zichzelf bij zijn voorgenomen debuut, vorig najaar in Amsterdam, in staat als vierde Nederlander onder de 2.10 te lopen.


Die droom viel in duigen na een knullig ongelukje, drie weken voor de race. Hij sprong na een behandeling door een fysiotherapeut van de massagetafel, precies op een potje olie dat op de grond was gezet. Het glas brak. Eén scherf sneed zo diep in zijn voet dat hij wekenlang niet kon trainen. Nageeye moest zijn debuut uitstellen.


De tegenslag temperde zijn ambitie niet. Hij bereidde zich dit jaar opnieuw voor in Ethiopië en Kenia, onder meer door te trainen met Farah. De Brit debuteerde twee weken geleden op de marathon in Londen, in 2.08. Nageeye: 'Tijdens duurlopen had hij soms moeite mij te volgen.'


Zijn keuze voor de oudste marathon van Nederland (sinds 1947) was doordacht. Hij wilde liever in het minder prestigieuze Enschede strijden om de winst, dan in Rotterdam ver achter de Oost-Afrikaanse toplopers koersen op een snelle tijd. Dat deed zijn generatiegenoot Khalid Choukoud twee weken geleden. Die kwam bij zijn debuut in droog, koel voorjaarsweer uit op de zevende plaats, in 2.10.52.


Nageeye slaagde in zijn opzet. Hij kon de winnaar lang bijhouden. Pas in slotkilometers werden het natte weer en de tegenwind hem te machtig. Het wegdek was kletsnat. Soms rende hij door plassen. Het opspattende water kletste tegen zijn kuiten en hamstrings, die alsmaar stijver werden. Nooit eerder deed rennen zo'n pijn.


'Dat weer heeft me genekt. Ik probeerde steeds van ritme te veranderen, maar het lukte niet meer. Je moet blijven 'rollen', maar je vraagt je af: hoe moet ik dat doen? Je kan niet even op de grond gaan zitten. De laatste 2 kilometer leken wel 5 kilometer. Die hamstrings waren zo stijf dat ik nu nauwelijks kan wandelen.'


Een huivering trok zijn lijf. Heel zijn hoofd bibberde mee. Hij verontschuldigde zich met een lach. 'Sorry, ik heb mezelf niet onder controle.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden