Nadruk op het enge van de enge plek

Tunnels waar je lopend of fietsend doorheen moet, ervaren de meeste mensen als griezelig. Een kunstwerk op zo'n enge plek kan de sfeer aangenamer maken, maar dat is helemaal niet vanzelfsprekend....

Joris Wille (1957) die van het Amsterdamse Fonds voor de Kunst voor enkele weken de vitrines van de Hortustunnel tot zijn beschikking kreeg, heeft ervoor gekozen om de griezeligheid van de plek te benadrukken. De kale boomtak in een van de vitrines doet denken aan de bezemsteel van een heks die zich vast ergens in de tunnel verstopt houdt.

De andere vitrine heeft Wille voorzien van rails waarop een gemeen lachende wajangpop en een wit spook elkaar achterna zitten. Een zwarte oude vrouw met hond kijkt toe. Dit krijgen de mensen te zien die vanaf de Hortus de tunnel inlopen. Wille heeft de vitrine met wit doek bespannen, zodat de voetgangers die vanaf de Weesperstraat komen, de scène als schimmenspel te zien krijgen.

Het is een vormeloos, onafgewerkt geheel, maar spookachtig is het in elk geval wel. Maar vooral een beetje treurig. Slecht verlicht, niet echt zorgvuldig in elkaar gezet, vestigt Wille's installatie ook de aandacht op de groezeligheid van de plek. Gelukkig zorgen de platen met de vrolijke hiëroglyfen van Lou Heldens, die permanent aan de wanden van de tunnel hangen, voor enig tegenwicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden