Nader tot Eddy: zijn boekopdrachten in autopsie

Toch was het nog niet álles wat Kees Snoek kwijt kon, toen hij in maart de 1246 pagina's presenteerde van Het leven van een smalle mens....

Waardoor er ook moois naast viel. Troost: in een kleine oplage heeft Snoek nu een overzicht uitgebracht van alle geschreven boekopdrachten van Charles Edgar ('Eddy') du Perron: Het leven is wellicht een farce (E. du Perron Genootschap; euro 11,-). Krabbels, grapjes, een regeltje voor vrienden en mejuffrouwen (Angèle Manteau werd 'Engeltje Mantel'), neergepend in de boeken en boekjes die tijdens zijn korte leven verschenen.

Een gouden idee, dat het verdient ook buiten het Genootschap te worden gewaardeerd. Want hoeveel is er niet af te lezen aan een opdracht, dikwijls in een onbewaakt moment genoteerd? Je ziet ze wel eens aarzelen, schrijvers die na een ondervraging in het openbaar tot signeren overgaan. Zo vertelde A. F. Th. enkele jaren geleden dat een jongeling hem eens bij zo'n gelegenheid De sandwich toeschoof, en vroeg of hij daar met zijn sierlijke handschrift in wilde zetten: 'Voor . . . , want een broodje Van der Heijden /gaat er altijd wel in.' Zo vriendelijk mogelijk gaf de schrijver toen te kennen, dat dit hem iets te ver ging.

En terecht. Wat geschreven is, kan worden bewaard - op het gevaar af dat een biograaf zijn interpretaties óók zal loslaten op tekstjes die zijn ontstaan onder druk, of op een moment dat de muze in een diepe dommel bleef.

Kees Snoek schreef alles over, uit de Du Perron-collecties van antiquaren, de weduwen van Eddy's vrienden Menno ter Braak en Carel Willink, Du Perrons zoon Alain, en als hij de opdrachten

niet in autopsie (met eigen ogen) kon zien, behielp hij zich met de omschrijvingen uit veilingcatalogi.

Het leven is wellicht een farce toont een schrijver nadat het echte werk was gedaan; de arbeid aan het betreffende boek. Gelukkig staan er ook een paar opdrachten in facsimile afgedrukt: de periode 1923 (toen Du Perron debuteerde) - 1940 wordt dan welhaast tastbaar, een sensatie van directheid die een biograaf zelden kan evenaren.

In september 1924 schreef Du Perron: 'Aan Anny, die zo lief is geweest/mij ”goed” te willen maken/met/de/meest/respektueuze/TOEGENEGENHEID.

Eddy.' De biograaf houdt zich aanbevolen als iemand hem kan vertellen wie lieve Anny toch is geweest. In het register van de biografie staat ze alleen als 'Anny (vriendin)'.

In zijn jonge jaren was Du Perron geporteerd van de Brusselse Clairette Petrucci. Zij vond Eddy aanbiddelijk, maar ook slordig en onpraktisch. Als ze uit gingen, stak ze altijd twee zakdoeken bij zich, want aan zoiets dacht de in Europa vaak verkouden romanticus niet.

Voorin Het roerend bezit schreef Du Perron iets voor moeder Petrucci ('herinnering aan een 'levens-les”), maar achterin bedacht hij slinks haar dochter die hij niet kreeg: 'A Clairette/subrepticement - Eddy.'

Krachtig, vierkant, olijk: de mens openbaart zich in deze parafernalia. Voorin Uren met Dirk Coster: 'Voor Everard Bouws,/die het zijne bijbracht tot/verspreiding van dit dynamiet-/poeder voor Polderlandsch ingewand.' Voorin Multatuli en de luizen: 'Voor Henny die ik als/Elias hoop terug te zien.' Dat was in maart 1940. Twee maanden later waren 'Henny' Marsman, Menno ter Braak en Eddy du Perron dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden