Naar huis

Acht keer kiezen buitenlanders in de zomer een ander domicilie dan Nederland. Acht fotografen volgen in hun voetspoor. Deel 8: James Pollard uit Groot-Brittannië....

Missen? Nee, de Engelsman James Pollard (31) kan niet zeggen dat hij zijn vaderland mist. Zijn geboortestad Burney, vlakbij Manchester, wekt bij hem ook al geen nostalgie op. Op zijn 24ste verruilde James het slaapstadje Burney voor Amsterdam.

Of hij vaak teruggaat omdat Engeland zo dichtbij is? 'Niet echt. Ik ga eens per jaar terug. Maar mijn familieleden komen ook weleens naar Nederland, hoor', zegt Pollard erbij.

Hij is net terug in Nederland van een week orgel spelen in de eeuwenoude Saint Wilfredkathedraal in Ripon, een klein, historisch stadje niet ver van Manchester. Ongeveer een uur rijden van Pollards geboortestad Burney.

Met zijn skateboard, baggy broek, geblondeerde plukken en wenkbrauwpiercing, heeft Pollard veel weg van een metal-fan. Maar hij is toch écht organist. 'Ik ben katholiek opgevoed en moest tot mijn 16de elke zondag naar de kerk. Op mijn 7de begon ik piano te spelen en in de kerk ontwikkelde ik ook liefde voor het orgel. Ik zag dat enorme ding en ik wilde dat ook kunnen bespelen.'

Vanaf zijn 13de mocht James het orgel elke zondag bespelen van de toenmalige organist. Vier jaar studeerde hij orgel, piano en klavecimbel aan het conservatorium in Manchester. Tijdens zijn studie besloot hij een jaar naar Nederland te verhuizen. 'Met de klas gingen we op excursie naar Amsterdam en ik werd verliefd op de stad. Ik vond vooral de gebouwen schitterend en al die mensen op fietsen, ik was verkocht.'

Hij besloot zijn studie voort te zetten bij het conservatorium in Amsterdam. Vooral ook omdat Nederland nog veel oude orgels bezit die niet op elektriciteit werken en daardoor geschikt zijn voor stukken van Bach en Buxtehude.

Pollard is inmiddels gediplomeerdorganist, pianist en klavecinist en woont al zeven jaar in Amsterdam. 'Hier voel ik me thuis.' Sinds twee jaar woont hij samen met zijn Italiaanse vriend Vincenzo en hun hond Elvira. Vincenzo is grafisch vormgever en Pollard werkt fulltime als muzikant.

Van keyboards spelen bij de musical Miss Saigon en piano in het muzikale restaurant Pasta e Basta tot het orgel bestieren in de Begijnhofkerk, Pollard doet het allemaal. 'Muziek is mijn leven. Ik hou van kerkmuziek, Bach, jazz en pop. Alle muziek is goed, zolang het mij ontroert.'

Het was dit jaar voor Pollard de derde keer dat hij The European Cathedral Singers begeleidde in Engeland. Vorig jaar deed hij dat in Portsmouth en het jaar daarvoor in Ripon. Het koor is een gezelschap van in Nederland verblijvende Engelsen, Belgen en Luxemburgers. Allemaal tussen de 40 en 60 jaar. De koorleden noemen Pollard dan ook glamourboy vanwege zijn afwijkende uiterlijk. Het gezelschap verving het kathedraalkoor dat normaal in St. Wilfred in Ripon zingt.

'Een intensieve week', zegt Pollard. 'We deden elke dag een dienst en op zondag vier diensten. Tussendoor moesten we ook nog repeteren.'

In zijn schaarse vrije uren kon Pollard zijn moeder, stiefvader, zus en aanhang opzoeken. 'Ik vond het ontzettend leuk om mijn familie weer te zien, maar ik pas niet meer in Burney. Al mijn vrienden van vroeger zijn verhuisd. Ik ken niemand meer.'

Hoewel hij aan sommige gebruiken nog steeds niet kan wennen - 'Je moet altijd een afspraak maken om bij iemand langs te komen' - blijft Pollard voorlopig in Nederland. 'Misschien ga ik ook over een paar jaar ook wel in Italië wonen. Vooral vanwege mijn vriend. Hij mist zijn land, zijn familie en het lekkere eten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden