Naar huis

Ze wonen en werken hier, maar hun hart ligt in hun geboorteland. Acht buitenlanders gaan in de zomer naar huis, acht fotografen volgen in hun voetspoor....

Door Iñaki Oñorbe Genovesi

Victor Mateos Arellano roemt de Nederlandse balletcultuur. De 24-jarige Spaanse danser van Het Nationale Ballet (HNB) raakt er maar niet over uitgepraat. Hoe anders dan in Spanje, waar geen geld, geen publiek en geen toekomst voor een bailarin bestaat. En toch: als de vakantie aanbreekt, vlucht Victor naar Madrid.

Hij danst zolang hij zich kan herinneren. Op verjaardagen, op Madrileense wijkfeesten. Zo gauw de muziek klonk, stond Victor te swingen. Op zijn twaalfde mocht hij van zijn moeder naar de bekende balletacademie van Victor Ullate. Zeven jaar zou hij er blijven. Dan begint zijn zwerftocht langs balletscholen en dansgezelschappen in Zaragoza, New York en Londen.

In die laatste stad danst hij koud twee maanden bij het English National Ballet als twee vriendinnen hem vanuit Amsterdam bellen. Victor: 'Ze deden audities als understudy bij HNB en wilden wat gezelschap. Ik dacht: waarom niet? Kan ik gelijk Amsterdam leren kennen. Ik wist maar weinig over Nederland. Het typische wat elke Spanjaard weet. Jullie hebben goede molens, drugs en musea. Eenmaal in Amsterdam besloot ik ook auditie te doen. Ongevraagd. Ik werd gekozen! Drie jaar later ben ik hier nog.'

Nederlands spreekt hij nog niet. Victor: ' Ik wil de taal wel leren. Heb zelfs zo'n razendsnelle cursus gevolgd. Maar ja, mijn tijden zijn zo vreselijk onhandig. Ik oefen elke dag van tien tot zes. En op voorstellingsdagen ben ik tot elf uur in de weer. Als ik vrij ben, ga ik met vrienden relaxen.'

Victor is lyrisch over Amsterdam. 'Deze stad is puur romantiek. Ik vind het heerlijk om per fiets de grachtente verkennen. Als de zon schijnt natuurlijk! Het is alleen zo jammer dat de winkels al om zes uur sluiten en iedereen gelijk naar huis gaat. Geen drankje in een barretje. Niks'

Hoe anders is het ritme in zijn geliefde Madrid. Ruim een maand is Victor deze zomer thuis. Bij familie en vrienden. 'Echt een groot feest. Dat begint al op het vliegveld waar mijn moeder, mijn broer en vijf zussen me opwachten. Vervolgens wordt de ene na de andere maaltijd georganiseerd. Neven en nichten erbij, een tafel vol tapas en gerechten en genieten maar. Dat mis ik echt in Amsterdam: de kookkunsten van mijn moeder.'

Maar Madrid is voor Victor ook uitgaan. Met vrienden naar de expositie van gipsen penissen van Robert Mapplethorpe en stappen tot de morgenzon. 'Weet je dat ik afgelopen weekeinde helemaal niet heb geslapen? Dat is in Nederland vaak erg moeilijk. Hier ga je pas om drie uur naar de disco. In Amsterdam kom je dan al buiten. Gek hè?'

De weken thuis vullen zich evenwel niet alleen met plezier. Het lichaam moet soepel blijven. Dus bezoekt Victor regelmatig de balletacademie van zijn voormalige mentor Ullate. 'Uit respect. Uit vriendschap. Hij heeft een danser van mij gemaakt. Bovendien is het heerlijk om al je ex-collega's terug te zien.' Begin augustus keert Victor terug naar Amsterdam, waar HNB hem als talentvolle danser een levenslang contract heeft gegeven. Hoe lang hij zelf denkt te blijven? 'Voorlopig een jaar. Als het goed gaat langer. Weet je, als je eenmaal uit Spanje bent vertrokken maakt het weinig uit waar je danst. Als je maar regelmatig naar huis kunt om op te laden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden