Naar het zwembad in Rusland? Wees voorbereid op een flinke speurtocht

Keuring: bij een Russich zwembad moet je eerst meerdere balies langs.Beeld Hollandse Hoogte / Gamma Presse

Van april tot september, de enige maanden met zonneschijn, ligt elke stoep of straat in de binnenstad van Moskou open. 'Het asfalt is met de sneeuw gesmolten', zeggen Moskovieten ieder jaar weer verbaasd. In werkelijkheid heeft de vrouw van de burgemeester een stoeptegelbedrijf en dat heeft werk nodig.

Onhandig als je van hardlopen en fietsen houdt. Dus ging ik zwemmen bij zwembad De Zeemeeuw. Het leuke van De Zeemeeuw, zo was mij verteld, is dat het een openluchtbad heeft in hartje Moskou.

Een eerste tripje naar een Russisch zwembad is hetzelfde als een eerste tripje naar een Russisch bankkantoor of sleutelmaker: je belandt vanzelf in een speurtocht.

De hal van zwembad De Zeemeeuw heeft drie balies verspreid door de ruimte en een poortje dat bewaakt wordt door twee beveiligers. Ik begin altijd bij de baliemedewerker die het minst onvriendelijk kijkt. 'Ik luister', begroette ze me. Ik vroeg om een kaartje voor het zwembad. 'Dan bent u verkeerd', zei ze, waarna ze zweeg. Zoals gewoonlijk is er dan een vervolgvraag nodig. Die luidt: waar moet ik wel zijn? Ze wees naar een luikje in de muur.

Een vrouw achter het luikje vroeg of ik de dokter wilde spreken. Ik zei dat ik voor het zwembad kwam. 'Dan moet u eerst naar de dokter.' Om die te zien diende ik haar wat geld te geven. Het geld voor het kaartje kwam later, zei ze, aangezien het afwachten was of ik door de keuring zou komen. Na de vervolgvraag wees ze naar het poortje.

Daar werd ik tegengehouden, omdat ik geen kaartje had. Tussenkomst van de vrouw achter het luikje loste het probleem niet op. 'U draagt een jas', zei de beveiliger. Die diende ik af te geven bij een balie, wat een gedoe was omdat mijn jas geen lusje heeft en de balie geen jassen zonder lusjes accepteert.

In een gang was een deur met het opschrift 'dokter'. De dokter was een oude vrouw in een kamer zonder ramen. De keuring bestond uit een bloeddrukmeting. Ze zette een vinkje op een bonnetje.

Met mijn medisch certificaat meldde ik mij bij het luikje voor een nieuwe opdracht. Ik moest in een andere gang zoeken naar de inschrijfbalie. Ik vond een kamer met twee mensen die aan het dammen waren. Het bleek de inschrijfbalie. Ik moest vragen beantwoorden, variërend van zwemdiploma's tot vrijetijdsbesteding. Aan de jongste dammer had ik een goeie, want hij gaf me een vrijstelling: ik hoefde niet naar 'het vertaalbureau' voor de 'officiële vertaling' van mijn paspoort. 'U mag zwemmen', sprak hij na een halfuur.

Het openluchtbad was niet wat ik me ervan had voorgesteld. Door een ommuring zie je niets van de stad. Wel hoor je het getoeter van auto's die vaststaan wegens de opgebroken straten.

Na drie baantjes werd ik het bad uitgecommandeerd door de badmeester, omdat ik geen badmuts droeg. Een maand later kwam ik met een muts terug bij het luikje. 'Helaas is uw medisch certificaat verlopen', zei de vrouw. Gelukkig kon ik me meteen laten herkeuren.

Tom Vennink is Volkskrant-correspondent in Rusland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden