Column

Naar de foto van The Thigmofiel kan ik lang kijken

Witteman heeft iets gelezen.

Cover van De Thignofiel, van Midas Dekkers.

De boog kan niet altijd gespannen zijn, wel, dames? Daarom vandaag in de boekentrommel een gezellig pêle-mêle van boekjes die men niet allemaal per se hoeft te lezen of zelfs maar gelezen te hébben. Zo is daar Midas Dekkers' jongste werkje De thigmofiel over de universele liefde van mens en dier voor kleine ruimtes en geborgenheid. Het boek zelf is zoals het meeste van Midas: min of meer onderhoudend geouwehoer met een spanningsboog waar je heerlijk bij kunt indutten, wat ik overigens beslist positief bedoel. Naar de foto op het omslag kan ik lang kijken: het intens gelukkige gezicht van een kat die in een iets te krappe kartonnen doos zit.

Dan is er een nieuwe uitgave van Louis Paul Boons Eten op zijn Vlaams, al vaker terecht hevig aangeprezen, onder anderen door mij. Het behoeft dus geen nieuwe ophemeling, maar wel een berisping: dit papier heeft een nare geur die een gevoelig mens de eetlust beneemt (mij niet, hoor) en er zijn allerlei extra recepten aan toegevoegd die beslist niet van Boon zijn, ja zelfs grotendeels in strijd met zijn credo van boerse eenvoud. Waarom toch?

Voorts zette ik de tanden in De Vegetariër van de Zuid-Koreaanse schrijfster Han Kang. Hier is de cover (een kunstzinninge rangschikking van lelies, biefstuk en een lange, natte tong) bepaald verontrustend te noemen, evenals de inhoud. Een vrouw, Yeong-hye, krijgt een afkeer van vlees en besluit vegetariër te worden, een overtuiging die in Zuid-Korea blijkbaar een nouveauté is. Haar man en later ook de rest van haar familie verzetten zich krachtig tegen haar nieuwe levenswandel, met voor de hand liggend averechts effect. Uiteindelijk eet Yeong -hye helemaal niets meer, omdat ze denkt dat ze een boom is.

Je moet ervan houden: thema's als 'ongemak', 'vervreemding' en 'gefnuikte verlangens', ondersteund door personages met wie je stuk voor stuk liever niet opgesloten wilt worden in een lift. Ik moest denken aan de gekke moeder van Bridget Jones die Aziaten afdoet als 'a cruel race'. Dat is zeker niet netjes van haar, maar bij lezing van De Vegetariër begrijp je wel een beetje wat ze bedoelt.

En dan, het lekkerste van de week voor het laatst: Mies Demming (1925) door Emmy Belinfante. 'Toe, Mies, kom er nu uit', knorde mama. 'Je weet, dat Vader 't land heeft, als je zoo op 't laatste ogenblik aan 't ontbijt komt'. Mies heeft een 'slank figuurtje', een 'apart zwart kopje' en zowaar ook talent voor de journalistiek, wat goed van pas komt, want zo ontmoet ze de hoofdredacteur van haar dromen, een vieze oude cradle snatcher naar hedendaagse begrippen, maar dat lag toen ánders.

Door allerlei misverstanden raken de duifjes tijdelijk van elkaar vervreemd, maar amor omnia vincit, en onbenullige stukjes schrijven is best leuk, maar uiteraard kun je véél beter getrouwd zijn met een hoofdredacteur.

Nog net op tijd leert Mies koken en huishouden, en verder blijft ze haar guitige zelf: 'Hè', zei Mies afwerend. 'Wat maken jullie daar opeens een gewichtig gedoe van. Ik trouw in m'n gewone plunje en ik ga in de tram naar 't Stadhuis, daar, nu weten jullie het.'

Om de wervende introductietekst met instemming te citeren: 'Dit boek, vol frissche, gezonde paedagogiek doet weldadig aan'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden