Na het schelden kwamen de klappen

Hij controleerde de portemonnee, de bonnetjes, waar ze was geweest. Daarna liep het verder uit de hand...

Van onze verslaggever Peter de Graaf

‘Zelfs als hij een kopje thee wilde, schold hij me nog uit’, vertelt Pakize Görgen. ‘Het ging van kwaad tot erger. Het begon met schelden en vernederen, je niet meer bij je naam noemen. Daarna kwamen de duwtjes en de klappen. Op een gegeven moment werd ik helemaal in elkaar geslagen. Het ging over iets onbenulligs, waar we het geld aan zouden uitgeven. Dat was voor mij de grens, toen ben ik weggegaan.’

De Eindhovense vrouw van Turkse afkomst trouwde in 1996. Het huwelijk hield nog geen twee jaar stand. ‘Hij was bang voor de macht van de vrouw’, zegt ze achteraf. Haar man, productiemedewerker in een fabriek, was voortdurend bezig haar te controleren. ‘Hij controleerde zelfs mijn portemonnee, de bonnetjes, waar ik was geweest. Hij wilde me afhankelijk houden, gunde me geen zelfstandig leven. Hij legde me contactverboden op. Ik mocht geen vriendinnen en familie meer zien. Het kringetje om me heen werd steeds kleiner.’

Toen de maat vol was, vluchtte Pakize Görgen naar een Blijf-van-mijn-Lijfhuis. Na drie weken trok ze tijdelijk in bij haar ouders. In 2000 hertrouwde ze, weer met een fabrieksarbeider van Turkse afkomst, maar ook dat huwelijk strandde op ruzie en geweld. ‘Na mijn ervaringen in het eerste huwelijk heb ik aan hem grenzen aangegeven: dit doe je, dat doe je niet. Maar bij hem ging het subtieler. Daarom duurde het ook langer. Je gaat ook aan jezelf twijfelen. Dan denk je: het ligt aan mij, ik ben geen goede vrouw.’

Ook haar tweede man begon de vrijheden van Pakize Görgen in te perken. ‘Ik mocht dit niet, ik mocht niet daarheen. Die vriendin mocht niet meer langskomen, ik mocht geen contact meer hebben met dat familielid.’ En toen barstte de bom. ‘Hij heeft zes jaar lang onaardige dingen over mijn familie gezegd. Ik zei één keer iets onaardigs over iemand van zijn familie, en toen werd ik helemaal in elkaar geslagen. Ik heb de politie gebeld en hij is nog diezelfde avond opgepakt. De volgende dag ben ik nog naar het ziekenhuis gegaan, waar ze een hersenschudding constateerden.’

Dat was vorig jaar. Haar tweede ex-man werd veroordeeld voor mishandeling.

Ze heeft zeven jaar in een jeugdgevangenis gewerkt, maar is door alle ellende in de ziektewet beland. Nu is ze bezig een boek te schrijven over haar eigen ervaringen, en die van andere vrouwen, met huiselijk geweld. Ze is vooral bezorgd over haar kinderen, twee jongens van 5 en 17 jaar. Want kinderen hebben de neiging gedrag te imiteren. ‘De jongste schopte en sloeg iedereen, zijn klasgenoten en ons. Hij schold ook iedereen uit. Dat voorbeeld heeft hij van zijn vader. Gelukkig zit hij nu op een speciale school en gaat het beter.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden