Na Giro en Tour is nogmaals pieken te veel gevraagd

Eenzaam had Tom Dumoulin zich gevoeld, woensdagmiddag, op de lange rechte wegen in de woestijn rond Doha. Al snel voelde hij dat een plek op het podium, het enige dat zijn trip naar Qatar nog zinvol had kunnen maken, niet haalbaar was. En toen begon het te malen in het hoofd van de Limburger: wat doe ik hier eigenlijk?

Beeld ANP

Dat Dumoulin uiteindelijk nog als elfde eindigde, mocht een hele prestatie heten. 'Het is lang geleden dat ik het zo zwaar heb gehad, dat kun jij je niet voorstellen', zei hij na afloop. 'Ik heb zelfs aan afstappen gedacht.' Dat deed hij niet. 'Als ik dat had gedaan, staat er de volgende dag in de kranten: hij moet een statement maken. Daar had ik geen zin in.'

Dat statement had hij in de voorgaande dagen al genoeg gemaakt. 'Verschrikkelijk', noemde hij het WK, met zijn gebrek aan toeschouwers in een land dat er heel andere opvattingen wat betreft mensenrechten op nahoudt dan hij gewend is. Het liefste, vertelde hij, was hij naar huis gegaan. Weg uit Doha.

Voor een perfecte tijdrit moet het hoofd opgeruimd zijn. Dumoulin wilde er na afloop niet aan, maar misschien had hij zich de afgelopen dagen wel te veel geërgerd aan alles wat er mis is aan dit WK. En hoe terecht ook, misschien was zijn ergernis zich in zijn benen gaan nestelen. En kon hij daardoor uiteindelijk niet die paar extra paar procent opbrengen die nodig zijn voor een topprestatie.

Dumoulin zocht zelf de oorzaak van zijn tegenvallende optreden in iets anders: het gebrek aan absolute topvorm. 'Want daar begint alles mee', zei hij. 'Als je vorm niet goed is, kun je de extremen niet halen. Heb je veel meer last van de warmte dan normaal. Vorig jaar in Spanje, tijdens de Vuelta, kon ik wel goed tegen de hitte. Nu schoten er allerlei slechte gedachtes door mijn hoofd.'

Vanwege zijn schommelende prestaties had Dumoulin in aanloop naar het WK overwogen om maar helemaal niet naar Qatar af te reizen. Maar ja, er bestaat ook nog zoiets als respect voor de regenboogtrui.

Uitslagen
WK individuele tijdrit, mannen

1. Martin (Dui) 40 km in 44.42
2. Kirijenka (WRu) 0.45
3. Castroviejo (Spa) 1.11
4. Bodnar (Pol) 1.17
5. Mullen (Ier) 1.22
6. Dennis (Aus) 1.27

8. Van Emden 1.45
11. Dumoulin 2.02.

En dus verscheen hij om 15.10 uur, met alle goede bedoelingen, gewoon op het startpodium dat was opgesteld bij het Lusail sportcomplex, vlak bij het internationale racecircuit van Doha.

Het was een hopeloos decor, met welgeteld vier toeschouwers achter een zee van dranghekken. Dumoulin: 'Normaal krijg ik adrenaline bij de start door het enthousiasme van de mensen. Nu moest ik dat gevoel zelf oproepen en tegen mezelf zeggen: het gaat om het WK, Tom, ook al ziet het er hier uit als een vage wedstrijd bij de nieuwelingen. Denk aan dat truitje.'

Tekst gaat door onder de foto.

Lichaamstemperatuur van Tom Dumoulin, 38,9 graden, na de finish van zijn individuele tijdrit voor mannen over een afstand van 40 kilometer in de hoofdstad van Qatar.Beeld ANP

Jos van Emden

Veelzeggend was dat Jos van Emden, de andere Nederlander die aan de start verscheen en knap als achtste eindigde, juist had genoten van het rijden in de eindeloze woestijnvlakte. 'Het versterkte het beeld van de eenzame tijdrijder die vecht tegen zichzelf', zei hij na de finish. Maar ja, hij had dan ook goeie benen. Die had Dumoulin dit keer niet.

Zijn piek lag dit seizoen in het voorjaar en in de zomer. Tijdens de Giro d'Italia reed hij zes dagen in de roze trui, in de Tour de France behaalde hij twee overwinningen en op de Olympische Spelen veroverde hij een zilveren plak in de tijdrit. Nóg een keer pieken bleek te veel gevraagd. Zijn conclusie: 'Als ik wereldkampioen wil worden, moet ik in de zomer niet super zijn.'

Zondag rijdt Dumoulin nog de wegwedstrijd. 'Ik heb eerlijk aangegeven bij de bondscoach: het is niet mijn parcours, maar als de ploeg mij nodig heeft, dan sta ik er. Als het in de toekomst wel een keer mijn parcours is, dan hoop ik dat anderen ook zo zullen denken.'

Na de wegwedstrijd mag hij naar huis, eindelijk. Glimlachend: 'Die laatste vier dagen in Qatar komen we ook nog wel door.'

'Der Panzerwagen' kan het nog

Het afgelopen jaar vrat de twijfel aan het gemoed van Tony Martin: kon hij het nog wel? De Duitser kende een moeizaam seizoen en ging in Doha voor een laatste kans om zijn seizoen nog van enige glans te voorzien. Dat lukte met verve: met overmacht kroonde Martin zich gisteren tot snelste tijdrijder ter wereld. En dat al voor de vierde keer in zijn carrière. Een evenaring van het record van Fabian Cancellara.

'Der Panzerwagen' kan het dus nog. Zondag had Martin met zijn ploeg Etixx Quick Step ook al de wereldtitel op het onderdeel ploegentijdrit veroverd. Toen voelde hij al dat het met zijn vorm wel goed zat. En door zijn mindere prestaties verscheen hij zonder heel veel druk aan de start.

Daarin schuilde het geheim van zijn snelle race. 'Ik kende geen stress', verklaarde hij. 'Het enige waar ik schrik voor had, was de warmte. Maar ik vertrouwde op een goeie voorbereiding. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven dat het is gelukt om te winnen.'

Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden