'Na elk dieet was er een pond bij'

Sylvia Hol (33) is vanaf haar zestiende bezig met lijnen. Haar gewicht schommelt al jaren tussen de 62 en de 75 kilo....

'In mijn tienerjaren, toen ik begon met lijnen, was ik niet dik. Ik was eerder afgetraind; ik sportte vijf keer in de week. Maar als baby was ik al een rond propje en dat gaat nooit meer helemaal over. Volgens mijn moeder was het de schuld van mijn toenmalige vriendje dat ik wilde afvallen. Op die leeftijd ben je erg bevattelijk voor signalen over je figuur en je wilt dat iedereen je lief en aardig vindt. Toen mijn ouders naar de Weight Watchers gingen, deed ik vanaf de zijlijn mee met hun dieet. Ik nam de receptenboekjes erbij als ik ging lunchen of ontbijten en 's avonds kookte mijn moeder volgens Weight Watchers-recepten. Ik had niet het idee dat ik op dieet stond. Ik lette op mijn eten. Dat gaf me een goed gevoel.

'Thuis aten we altijd al heel verantwoord: vetarm en weinig zout. We hadden nooit veel snoep in huis. Zelf kocht ik chips en chocolade, vooral veel chocolade. Groente en fruit eet ik nooit uit mezelf. Ik eet alleen drie maaltijden per dag als ik een dieet volg, en dat is nu net een van de belangrijkste dingen voor wie op zijn gewicht let. Wat doe ik? Ik snoep veel, ik eet tussendoor eens een boterham met hagelslag en als lunch neem ik bijvoorbeeld chips. Dat doe ik niet voor één dagje. Nee, daar blijf ik in hangen. Mijn ouders stimuleerden het daarom dat ik eindelijk eens op mijn eten ging letten.

'Toen ik het huis uit ging, verwaterde het gezond eten en werd ik ongemerkt zwaarder. Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik twintig kilo aan, maar ook dat kon me niet zo veel schelen. Ik dacht: wacht maar, als ik straks borstvoeding geef, vliegen de kilo's eraf. Volgens het boekje, ja. Maar ik bleef met tien kilo zitten. Ik woog 70 kilo.

'Ik had mijn baan opgegeven. Van het moederschap en van het huisvrouw-zijn had ik bepaalde verwachtingen. Maar dat viel tegen. En daarbij voelde ik me nog eens veel te dik. Ik was 27 en als ik in de spiegel keek dacht ik: pfff, ik zie er niet uit. Waar ik altijd bang voor was, gebeurde: ik moest kleren kopen in een grote-maten-winkel. Nu is het hek van de dam dacht ik. Van maat 44 zit je zo op maat 46, en als het eenmaal 46 is kom je ook nog wel aan de 48. Daar liep ik dan in wijde T-shirts. Verschrikkelijk.

'Ik begon met gekke dingen. Ik nam pilletjes tegen de honger en poeders om in water op te lossen - als ontbijt, lunch en avondeten. Ik wilde snel en gemakkelijk kilo's kwijtraken en volgens de advertenties moest dat zo lukken. Als je goed je water drinkt moét je afvallen. Die poeders stonden me al snel tegen. Ik voelde me er ook niet gezonder door. Bovendien was ik niet gelukkig en juist dan ga ik snoepen; ik ben wat je noemt een emotionele eter.

'Na de poeders begon ik het dieet van Dr. Atkins. Een dieet waarbij je in elk geval gewoon kunt eten, leek me beter. Aan een nieuw dieet begin ik altijd heel enthousiast. Ik lees er boeken over, ik win advies in, je kunt me alles vragen over de ideeën achter het dieet; ik weet precies waarom je gaat afvallen. De bedoeling van Dr. Atkins is dat je vetrijk voedsel eet. Hartstikke lekker: gevulde eitjes met mayonaise, ham met mon chou en veel vlees, heerlijk. Maar na twee weken stond het me tegen. Er was een paar ons af, maar toen ik stopte, zaten ze er zo weer aan. Plus wat extra.

'Ik ging mijn eten scheiden volgens Een leven lang fit. Je mag geen melkproducten eten, zetmeel combineer je met groente, zonder vlees of vet. Tot twaalf uur 's middags at ik alleen maar fruit. Nu ken ik wel mensen die zo afvallen, maar ik dus niet. Sapvasten, maaltijdvervangende poeders, uiteindelijk hielp niets meer. Dan maar naar de Weight Watchers. Je wordt er eens in de week gewogen, daarna krijg je advies en peptalk. En met hun dieetreceptenboekjes bepaal je zelf wat je eet.

'Thuis weeg ik me nooit. De weegschaal is altijd moeilijk. Ga ik erop staan en ik blijk iets afgevallen, dan denk ik: mooi, kan ik wat extra nemen. Ben ik niet afgevallen, denk ik: zie je wel, het werkt allemaal niet, laat ik nog maar wat lekkers eten. Wat de weegschaal ook uitwijst, het heeft altijd het verkeerde effect.

'Bij de Weight Watchers raakte ik eerst vrij veel kilo's kwijt. Tot ik zwanger werd van mijn tweede kind. Net als de eerste keer kwamen er kilo's bij die er nog moeilijker af gingen. Waar ik bang voor was bleek te kloppen: in de loop der jaren bouw je geleidelijk extra gewicht op. Na de geboorte van Robin bleef ik op 74 kilo steken.

'Het was weer hetzelfde liedje: alles proberen om toch dunner te worden. Ook Montignac houdt in dat je je voedsel moet scheiden. Dat is een geweldig dieet, want je mag chocolademousse eten, maar ik kreeg reumaverschijnselen, waarschijnlijk van het vele vlees. Toen probeerde ik weer een sapkuur, of pillen.

'Ik werd gek van mezelf. Ik voelde me verschrikkelijk gefrustreerd. Ik was zo achterlijk bezig met mijn eetgedrag dat het niet gezond meer was. Na elk dieet was er bovendien een pond bij. Tegen iemand anders zou ik hebben gezegd: meid, ga naar de dokter, want je hebt ze niet allemaal op een rijtje. Ik was geobsedeerd.

'Best begrijpelijk, je wordt voortdurend geconfronteerd met je figuur. Sla maar een tijdschrift open, of kijk naar films. Overal slanke vrouwen. Wan neer zie je een gevulder type op tv? En kijk naar de mode op straat: alles is strak, kort en met blote buikjes.

'Gelukkig ben ik in 1998 opnieuw naar de Weight Watchers gegaan. Nu ik bewuster en verstandiger met eten bezig ben, geniet ik er meer van. Als ik lekker in mijn vel zit, plan ik wat we de hele week gaan eten en dat geeft me een rustig gevoel. Ik verheug me nu op dat uurtje Weight Watchers in de week. Je maakt er een praatje, wisselt tips uit met andere vrouwen en ongeacht mijn gewicht - aangekomen of afgevallen - ik trakteer mezelf altijd op iets extra's. Meestal eet ik dan een Hallo-chocoladereep, want die is maar vier rode punten. Neem je een Snickers, zijn het er twaalf.

'Al een jaar weeg ik tussen de 65 en de 68 kilo. Ik zou best 55 of 60 willen wegen, maar dat is kul. Ik mag dat van mezelf niet willen, want zo dun word ik alleen als ik helemaal niks meer eet. Misschien klinkt het oubollig, maar op deze leeftijd moet je tevreden kunnen zijn met jezelf. Lijnen helpt me in het kunnen accepteren van mezelf. Ook al streef ik niet meer naar superdun, ik wil me evengoed aantrekkelijk voelen.

'Niet dat mijn man vindt dat ik te dik ben. Hij heeft het nooit over mijn figuur. Natuurlijk ziet hij me worstelen met de lijn. Hij steunt me ook. Niet door te zeggen dat ik wél mooi ben. Nee, hij koopt bewust snoep dat ik niet lekker vind.

'De laatste maanden gaat het goed. Als ik nu aan het zwembad van Centerparcs zit en ik kijk naar andere vrouwen in badpak, denk ik: ik zie er helemaal niet zo slecht uit. Als een dunne vrouw voorbijloopt, vind ik er meestal niks aan. Van voren is ze dan helemaal recht.

'Ik heb een dochter van zeven die nu al zegt dat ze te dik is. Met dat idee kwam ze een keer thuis van school. Moet je nagaan: ze is lang en dun, ze heeft het figuur van mijn man. Ik heb het nooit met haar over diëten. Ik zal er ook alles aan doen om haar van het lijnen af te houden. Want hoe eerder je begint, hoe ellendiger je het voor jezelf maakt. Kijk naar mij. Ik ben vanaf mijn zestiende bezig. Het is er niet beter op geworden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden