Na een valse start dicteert Atlético het spel op Stamford Bridge

AMSTERDAM - In het stadion van het licht in Lissabon, tempel van Benfica, bewaakt door het bronzen beeld van wijlen Eusébio, wordt op 24 mei een Madrileense stadsderby gespeeld. Op het etiket van dat gevecht zal staan: Champions Leaguefinale. Dan is het Ancelotti versus Simeone, Ronaldo contra Diego Costa, oftewel Real Madrid tegen Atlético Madrid.


Zover kwam het dus, doordat ook de tweede club uit de Spaanse hoofdstad woensdag de eindstrijd wist te bereiken. Atlético, al een heel seizoen een hechte vechtmachine vol spelers die gepassioneerd strijden in de geest van hun coach, won dus van Chelsea (met 3-1), nadat de eerste ontmoeting vorige week in 0-0 was geëindigd.


Atlético heeft de finale helemaal op eigen kracht behaald en de weg ernaar toe was indrukwekkend. Nadat de groepsfase met Zenit, FC Porto en Austria Wien was doorlopen met vijf zeges en een gelijkspel, sneuvelde eerst AC Milan in de achtste finales. De ploeg van coach Clarence Seedorf werd zowel uit als thuis verslagen.


Daarna volgde de meest imponerende prestatie, het elimineren in de kwartfinales van Barcelona, dat vooral in stadion Vicente Calderon bij de strot werd gepakt. En woensdag werd dus Chelsea als laatste verslagen op de weg naar Lissabon. Zonder een nederlaag te incasseren, heeft de koploper van de Primera Division de finale behaald, een prestatie van formaat voor de tweede club uit Madrid.


De wedstrijd beleefde eigenlijk een valse start. Want wat nu als die merkwaardige boogbal van Koke in de vierde minuut niet tegen de onderkant van de lat was geëindigd, maar daar net wat centimeters onder? Dan had Chelsea vanaf de openingsfase echt gemoeten. Dan had de nu wel iets progressievere tactiek van coach Mourinho een nog sterker accent gekregen.


Natuurlijk, qua ontbrekend entertainment was het allemaal niet zo erg gesteld als vorige week in stadion Vicente Calderon. Daar parkeerde Chelsea de bus voor het doel. De sleutels werden weggegooid en de ploeg leunde comfortabel achterover. En maar lachen om de wanhopige pogingen van Atlético om een voeg in die zorgvuldig gemetselde muur te vinden.


Nu trok Atlético zich juist terug en liet Chelsea komen. Die afwachtende houding was een inschattingsfout, waarvoor de ploeg van Simeone moest bloeden. Uitgerekend Fernando Torres, het nog altijd geliefkoosde kind van Atlético, scoorde na 36 minuten uit de eerste geslaagde aanval van de Engelsen.


Waar Cristiano Ronaldo zijn vreugde over zijn 15de Champions Leaguedoelpunt dinsdag misschien een tikkeltje overdreef, deed Torres juist weer te ingetogen. Geen vreugde op het gezicht, geen arm de lucht in. Niets. Het scheelde dat er namens zijn management niet meteen een verontschuldigende tweet uitging. 'Sorry vrienden, Chelsea betaalt mij nu eenmaal om te scoren. Soms moet dat.'


Torres kon toeslaan na een sterke actie van de Braziliaanse dribbelaar Willian, die goed doorzette bij de achterlijn. Met een beweging was hij twee te afwachtende tegenstanders de baas, waarna Azpilicueta een prima voorzet afleverde die door Torres via verdediger Miranda achter Courtois werd geschoten: 1-0.


Eindelijk was het spel dan op de wagen en begon Atlético te voetballen zoals de ploeg normaal gesproken doet: zonder rem en vol vuur dus. Vlak voor rust werd die omslag in denken beloond met de gelijkmaker van Adrian Lopez. Hij scoorde bij de tweede paal, nadat Juanfran een voorzet van Tiago met het hoofd had teruggelegd: 1-1.


Zo moest het dus zijn: na twee verschrikkelijke helften en één acceptabele zou de confrontatie tussen Chelsea en Atlético in deze halve finale toch nog één bedrijf van 45 minuten krijgen vol strijd, gekke momenten voor beide doelen en voetbal dat de massa wat meer zou kunnen bekoren.


Wat na rust opviel, was dat Atlético zich steeds meer ging thuisvoelen op Stamford Bridge. De nummer één van Spanje drukte Chelsea terug zoals de ploeg dat in de kwartfinale ook deed tegen Barcelona. Ook Chelsea werd deze pressie te veel.


Dat leidde tot de strafschop voor Diego Costa, nadat invaller Eto'o hem met een typische aanvallersovertreding ten val had gebracht. Costa liet zich niet uit zijn concentratie halen en hamerde de strafschop hoog in de touwen. Het was 1-2 en de Madrileense finale in Lissabon kondigde zich al aan, want nu moest Chelsea twee keer scoren.


De 2-2 leek al direct in aantocht, maar de kopbal van David Luiz uit de scherp aangesneden vrije trap van Willian belandde tegen de paal. En even later was het dan helemaal gedaan, toen de weer volledig fitte Turk Arda Turan in de 72ste minuut 1-3 maakte, nadat hij de bal eerst nog tegen de lat had gewerkt. Een droomseizoen krijgt daarmee voor Atlético een droomslot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden