Na de vakantie wil ik alles altijd helemaal anders doen. Voor drie dagen

Beeld Robin de Puy

Voortaan jog ik naar mijn werk, zal ik het zweet er afspoelen in de douche die ik er ga aanleggen, waarna ik een van de pakken zal aantrekken die ik de stomerij er wekelijks zal laten bezorgen. Na anderhalf uur zal ik een kwartiertje mediteren of een potje tafeltennissen - dat heb ik nog niet besloten - en om drie uur zal ik het kantoor verlaten om een bioscoopje of museumpje te pakken. Daarna zal ik boodschappen doen en koken voor het gezin, tenzij het vrijdag is want dan zal ik uitgaan met mijn vrouw.

Dat is de boeg waarover ik het dit keer ga gooien. Elk jaar is het weer een andere boeg. De laatste week van de vakantie is het alsof ik een terminale diagnose krijg en nu écht mijn leven ga leiden zoals ik het wil, en blijkbaar wil ik elk jaar wat anders. Vorig jaar wist ik nog heel zeker dat ik Deens wou leren als ik thuiskwam. Thuis hè? Niet nu. Ik lig nog in het zwembad met mijn kont stevig vastgeklemd in de opblaasflamingo en een glas groene limonade in de bekerhouder, hier valt geen winst te halen. Maar straks, als ik thuis ben, och jongens, de man die ik dan ben...

Helaas ben ik drie dagen na thuiskomst wonderbaarlijk genezen. En met dat lange en gezonde leven in het vooruitzicht, voel ik op de een of andere manier een dringende noodzaak om mijn dag weg te Candy-Crushen.

Nee dan de week vóór de vakantie. Dan kan het ineens wél: met daadwerkelijk nog maar een paar dagen te leven (in Nederland dan), regel ik ineens al mijn zaken met een slagvaardigheid en in een tempo waarvan Elon Musk jaloers zou worden. Nieuwe pinpas, nieuw paspoort, loodgieter voor die lekkage, tandarts voor de kinderen - niets wordt meer uitgesteld. Met één hand bel ik de garage voor een laatste beurt, met de andere sluit ik een reisverzekering af en met de derde worden alle kleren meticuleus in de koffer gedrapeerd. Ja ik heb dan drie handen, ja. En wat dat pakken betreft: daarbij wordt elke kubieke centimeter geometrisch optimaal gebruikt om een zo geordend en compact mogelijke bagage te scheppen. De onderbroeken gevouwen, de sandalen in kop-staartligging. Snoertjes hier, adapters daar. Waarna ik koffers, tassen en kratjes in de auto rangschik als ware het een hoog level van 3D-tetris, zodat ik, met genoeg spullen mee om een verlaten Italiaans dorp opnieuw in te richten, nog steeds in mijn achteruitkijkspiegel niets dan de weg achter me zie.

In schril contrast met de terugweg. Dan slingeren we gewoon alle shit in willekeurige koffers, maken het passend op de manier waarmee een vuilniswagen afval samenperst en gooien het lukraak in de auto. De kinderen kunnen best met opgetrokken knieën zitten en die weg achter me, ach, die ligt achter me.

Thuis wacht een hysterisch schoon huis, de erfenis van mijn pre-vakantionale sturm-und-drang. De geur van zeep, de hernieuwde kennismaking met mijn prachtige huis, mijn schitterende stad en de zee aan mogelijkheden die mijn bevoorrechte leven bieden, verankeren de goede voornemens die ik de afgelopen week maakte.

Van nu af aan is alles anders.

Voor drie dagen.

Reageren? t.vanluyn@volkskrant.nl, @thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.