Na de toegift komen de boterhammen met paling

Tante Marie viert haar 85ste verjaardag en voor die gelegenheid heeft haar zoon een zanger geregeld. Achter de bar staat hij te stralen, een grote microfoon in zijn hand en een oortje op zijn wang geplakt....

De zanger heet René Riva. Een artiestennaam, zegt zijn vader, een vriendelijke baard, boven de muziek uit. ‘Met onze eigen naam red je het niet in deze business.’ Op zijn visitekaartje staat ‘Bert van Eunen, adviseur en contactpersoon’, naast een gouden microfoon en een gordijn van rood fluweel. ‘Ik houd z’n agenda bij, en moeder zorgt thuis voor de overhemden en de broeken.’ Bert van Eunen is 67. Hij heeft een halve eeuw bij een behangpapierfabriek gewerkt. Op zijn veertiende begon hij als veegjongen en langzaam werkte hij zich op tot adjunct-directeur. Een paar jaar geleden ging hij met pensioen. Stilzitten was niets voor hem. Toen het talent van zijn zoon werd ontdekt, zag hij een tweede carrière.

Dit zijn de kleine schnabbels, zegt hij, die komen niet zo vaak voor. René doet vooral veel bedrijfsfeesten. Laatst een bonte avond in verpleeghuis Slotervaart voor zo’n 160 bejaarden. ‘Die mensen kwamen voor het eerst sinds tijden hun rolstoel uit’, vertelt hij trots. En reizen, ze reizen veel. ‘Dit jaar alleen al staat er een dikke 40 duizend op mijn kilometerteller.’ Voor de TROS vlogen ze naar Toscane, Oostenrijk en Curaçao. Zo’n optreden doet René niet voor het geld, zegt zijn vader, maar voor de naamsbekendheid. Kom op, welke zanger wil nou niet op tv?

Als René zijn laatste toegift heeft gegeven, komen er boterhammen met paling langs. ‘Een dijk van een stem heeft die jongen’, merkt een vrouw met dikke tong op tegen zijn vader. De zoon van tante Marie gaat rond met een plastic zak met cd’s. Op de voorkant staat de zanger blozend in krijtstreeppak. Zijn liederen stralen warmte uit, schrijft hij in het voorwoord. Want ‘de tijden mogen dan veranderd zijn, de harten van de mensen niet.’

Aan de bar staat hij te signeren. Goedlachs en een beetje snotterend, want hij is vandaag verkouden. Het eenmanszaakje René Riva draait prima, zegt hij. Beter dan hij durfde hopen toen hij zijn werk bij een groothandel in souvenirs eraan gaf. De markt voor een Nederlandse zanger is natuurlijk beperkt. ‘Het is jammer dat ze je hier zo snel in een hokje willen plaatsen. Ze noemen me een zanger van het levenslied, maar elk lied gaat toch over het leven?’ Vóór alles ziet hij zichzelf als een tenor. In Duitsland hoopt hij een breder publiek te trekken met zijn Italiaanse ballades. Misschien zit er een oudedagsvoorziening in.

Voorlopig zet hij een deel van zijn geld netjes opzij voor later. Omdat je in dit vak nooit kunt voorspellen hoe het loopt. Zijn album kwam voorjaar 2005 uit, nu zijn er tienduizend verkocht. ‘Dat is helemaal niet slecht voor een debuut’, zegt hij, ‘helemaal niet slecht.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden